Yaz bitmiş, sonbahar kendini belli ediyordu. Rüzgar yaprakları tokatladığında dallarından sıyrılıp havada süzülürken gökten uçuyormuş gibi görünüyorlardı. Uzun bir süre yaprakların süzülüşünü izledim bir şey düşünmeden.
İçimdeki heyecanı bastırmaya çalışmanın yersiz olduğunu biliyordum. Her gün ne zaman gelecek diye beklediğim şey şimdi olacaktı. Bunun yarattığı heyecan öyle kolay dinmeyecekti bedenimde. Memnon’u düşündüm, beni karşısında gördüğü an tanıyacağından hiç şüphem yoktu.
Yüzünün alacağı hali düşündükçe acı bir gülümseme yayılıyordu kendi yüzüme. Gözlerimi kapadım. Dinlenmem gerekiyordu. Sonra tek gözümü açıp Alec’e baktım. Çoktan uyumuştu bile, göğsü belli aralıklarla şişip iniyordu. Tekrar gözlerimi kapadım. Gözlerimin önünde onlarca şey bir anda hızla geçince yumruk yemiş gi
