Sonunda Alec’e aklını kaçırtmayı başarmıştım. Harika! Ben olduğum yerde şoka girmiş, tirtir titrerken o, karşımda kahkahalarla sarsılıyordu. Ne yapmalıydım? Ayaklarına kapanıp yalvarmalı mıydım? Yoo… Bu bana göre bir şey değildi. Beynim sulanmış gibi olmuştu. Hiçbir şey düşünemiyordum.
Alec bir anda dondu ve tekrar gözlerime dikti gözlerini. Kaşları çatıldı. Ve ben yutkundum. Eliyle yanına oturmamı işaret etti. Bir kukla gibi hızla gittim ve ürkekçe yanına oturdum.
“Kimsin sen?” diye sordu tıslayarak.
Yalan söylemem için bir sebebim yoktu, hala bir erkek gibi davranamazdım; ona bir şeyler uyduracak zamanım ve gücüm de yoktu ve artık sıkılmıştım. Ne olacaksa olsun, umurumda değildi. Beni zindana hapsedebilirdi, astırabilirdi veya aklıma şu anda gelmeyen daha kötü bir şekilde cezalandırıl
