Kızağın tam yanında ilerliyorduk. Alec, arada kendinden geçiyor ama gözlerini ilk açtığı anda beni buluyordu gözleri.
“Yorulmadın mı?” diye sordu buruk bir sesle.
“Hayır,” dedim. Feronia için bir yorum yapamazdım, o sızlanıp duruyordu.
“Böyle yatmaktan nefret ediyorum,” dedi dişlerinin arasından.
“Ama yatman gerekiyor,” dedim bende uyarıcı bir tonla. Alec başını iki yana salladı gözlerini benden ayırmadan. Ve üzerindeki battaniyeyi hızla toprağa attı.
“Hey! Dur! Ne yapıyorsun?” diye sordum ona sinirle.
“Yanına geliyorum,” dedi kayıtsız bir tonla. Gözlerindeki acıyı görebiliyordum, bunu gizleyemezdi ama yüz ifadesini koruyabiliyordu. Sanki yara almış bir insan değilmiş gibi davranması bir işe yaramıyordu yani.
“Yat, yoksa zor kullanmak zorunda kalacağım,” dedim ona başımla kızağı işa
