ตอนที่ 27สูตรที่ขาดไปหนึ่งอย่าง

1500 Words

ตอนที่ 27 สูตรที่ขาดไปหนึ่งอย่าง เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมสายฝนบาง ๆ หยดน้ำค่อย ๆ ตกกระทบหลังคาสังกะสีของร้านหมูกระทะพ่อสมชายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ อากาศเย็นกว่าทุกวัน ลูกค้ายังมาไม่มากนัก ทำให้แพรวมีเวลาจัดโต๊ะและตรวจเช็กของภายในร้านอย่างละเอียด เธอเดินผ่านโอ่งดินเผาใบเดิม ก่อนหยุดมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งแต่เริ่มทดลองสูตรน้ำจิ้ม โอ่งใบนี้กลายเป็นสิ่งที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด ไม่ใช่เพราะมันเก่า แต่เพราะมันคือของที่พ่อสมชายใช้ทุกวัน คังจุนเดินเข้ามาพร้อมสมุดบันทึก ในมืออีกข้างถือถ้วยน้ำจิ้มที่หมักไว้เมื่อคืน "ลองชิมอีกครั้งไหม" แพรวพยักหน้า ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเดิม ก่อนตักน้ำจิ้มขึ้นมาชิมพร้อมกัน รสชาติยังคงอร่อย หวาน เปรี้ยว เค็ม กำลังดี กลิ่นหอมก็ชัดขึ้นกว่าเดิม แต่เมื่อกลืนลงคอ ทั้งคู่กลับมองหน้ากัน แล้วพูดพร้อมกัน "ยังไม่ใช่" ทั้งสองหัวเราะออกมา แม้คำตอบจะเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ไม่มีความท้อแท้ กลับมีความรู้สึกว่า พวกเขาเข้าใกล้คำตอบมากขึ้นทุกที ... คังจุนเปิดสมุดบันทึกของพ่อสมชาย บนโต๊ะมีสมุดของพ่อ สมุดที่ทั้งคู่ใช้ทดลองสูตร และสมุดเล่มใหม่ที่ใช้จดผลการทดลอง เขาเปิดเปรียบเทียบทีละหน้า ทุกครั้งที่ทดลอง แพรวจะจดเวลาหมัก อุณหภูมิ ปริมาณเครื่องปรุง รวมถึงความคิดเห็นของลูกค้าประจำ คังจุนใช้นิ้วไล่ตามบันทึก ก่อนขมวดคิ้ว "แปลก" แพรวเงยหน้าขึ้น "อะไรเหรอ" "ทุกครั้งที่พ่อคุณเขียนสูตร" "เขาเขียนแค่ส่วนผสม" "แต่ไม่เคยเขียนว่าต้องทำยังไง" แพรวรีบหยิบสมุดมาดู จริงอย่างที่คังจุนพูด ในสมุดมีเพียงรายการวัตถุดิบ และสัดส่วนคร่าว ๆ ไม่มีคำว่า "ใส่อะไรก่อน" "คนกี่นาที" "ใช้ไฟแรงหรือไฟอ่อน" ไม่มีแม้แต่ขั้นตอนการผสม เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพลิกอ่านซ้ำอีกรอบ ทุกหน้าก็ยังเหมือนเดิม แม่มาลัยเดินเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองกำลังเคร่งเครียด จึงถามขึ้น "เจออะไรหรือ" แพรวยื่นสมุดให้แม่ดู "แม่..." "พ่อไม่เคยเขียนวิธีทำเลย" แม่มาลัยรับสมุดมา อ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ "ก็ถูกแล้ว" แพรวทำหน้าสงสัย "ถูกยังไงคะ" แม่มาลัยวางสมุดลง "พ่อแกไม่เคยเปิดสมุดตอนทำน้ำจิ้ม" "ทุกอย่างอยู่ในหัว" ประโยคนั้นทำให้แพรวกับคังจุนเงียบไปพร้อมกัน ใช่... ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขามัวแต่มองหาวัตถุดิบ แต่ไม่เคยคิดเลยว่า สิ่งที่หายไป อาจเป็นความทรงจำของคนทำ ... ไม่นาน ลุงชาติก็เดินเข้ามาในร้าน เหมือนทุกเช้า เมื่อเห็นทั้งสามคนล้อมวงดูสมุด เขาหัวเราะเบา ๆ "ยังหาสูตรกันไม่เจออีกเหรอ" แพรวยิ้มเจื่อน "เหมือนจะเจอแล้วค่ะ" "แต่ก็ยังไม่เจอ" ลุงชาตินั่งลง ก่อนหยิบถ้วยน้ำจิ้มขึ้นมาชิม เขาหลับตา ใช้เวลานานกว่าปกติ จากนั้นจึงวางช้อนลง "อร่อย" "แต่ยังขาด" คังจุนถามทันที "ขาดอะไรครับ" ชายชราส่ายหน้า "ลุงตอบไม่ได้" "เพราะมันไม่ใช่รส" ทุกคนหันมองเขาพร้อมกัน ลุงชาติยิ้ม ก่อนพูดช้า ๆ "มันคือความรู้สึก" แพรวขมวดคิ้ว "ความรู้สึก?" "ใช่" "เวลาสมชายทำน้ำจิ้ม" "เขาไม่เคยรีบ" "ไม่เคยทำไปคุยไป" "ไม่เคยให้ใครเร่ง" "เขาจะยืนอยู่หน้าโอ่ง" "คนน้ำจิ้มช้า ๆ" "เหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่าง" คังจุนจดทุกคำลงสมุด แพรวเองก็นั่งนิ่ง เพราะยิ่งฟัง ก็ยิ่งรู้ว่า พ่อสมชายไม่ได้เพียงทำอาหาร แต่กำลังใส่ใจในทุกช่วงเวลา ... หลังจากลุงชาติกลับไปนั่งโต๊ะประจำ แพรวเดินไปที่โอ่งดินเผา เธอหลับตา ลองทำทุกอย่างให้ช้าลง ไม่รีบคน ไม่รีบชิม ไม่รีบตัดสิน คังจุนยืนมองอยู่เงียบ ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ เพราะเขาเริ่มเห็นแล้วว่า แพรวไม่ได้พยายามเลียนแบบสูตรของพ่ออีกต่อไป แต่กำลังพยายามเข้าใจหัวใจของคนทำอาหาร ทันใดนั้น แพรวก็ลืมตาขึ้น ก่อนหันมาหาคังจุน ดวงตาของเธอเป็นประกาย "ฉันรู้แล้ว..." "สิ่งที่เราหามาตลอด" "ไม่ใช่วัตถุดิบ" "แต่มันคือ..." แพรวมองหน้าคังจุน ก่อนพูดออกมาช้า ๆ "...วิธีทำ" ทั้งร้านเงียบลงทันที คังจุนค่อย ๆ ปิดสมุดบันทึก ก่อนยิ้มออกมา "ในที่สุด..." "เราก็มาถึงคำตอบเดียวกัน" แม่มาลัยมองลูกสาว ก่อนพยักหน้าเบา ๆ "แม่ก็คิดแบบนั้น" แพรวขมวดคิ้ว "แม่รู้มาตลอดเหรอ" แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ "แม่รู้แค่ว่า..." "พ่อแกไม่เคยทำน้ำจิ้มเหมือนทำกับข้าวทั่วไป" "ทุกขั้นตอนเขามีเหตุผล" "แต่แม่ไม่เคยถาม" "เพราะคิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงสอน" น้ำเสียงของแม่แผ่วลง ก่อนยิ้มเศร้า ๆ "แต่สุดท้าย..." "ก็ไม่มีโอกาส" แพรวเดินเข้าไปจับมือแม่ บีบเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบใจทั้งแม่และตัวเอง ... คังจุนหยิบโอ่งดินเผาขึ้นมาดูอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้สนใจน้ำจิ้ม แต่สนใจตัวโอ่ง เขาใช้นิ้วเคาะเบา ๆ "ก๊อก..." เสียงที่ดังออกมาไม่เหมือนภาชนะทั่วไป ชายหนุ่มลองแตะด้านใน เนื้อดินเย็นกว่าที่คิด "โอ่งใบนี้..." "น่าจะช่วยควบคุมอุณหภูมิ" แพรวรีบเดินมาดู "หมายความว่าไง" "ถ้าใช้อ่างสเตนเลส" "น้ำจิ้มจะเย็นเร็ว" "แต่โอ่งดินจะค่อย ๆ รักษาอุณหภูมิ" "การหมักก็เลยต่างกัน" แม่มาลัยฟังอยู่เงียบ ๆ ก่อนยิ้มออกมา "จริงด้วย" "พ่อแกเคยบอกว่า" "'ของบางอย่าง..." "'อย่าให้ร้อนเกินไป" "'อย่าให้เย็นเกินไป'" แพรวรีบจดลงสมุด วันนี้พวกเขาไม่ได้เจอส่วนผสมใหม่ แต่กลับเจอสิ่งที่สำคัญกว่า ... ช่วงสาย แพรวกับคังจุนเริ่มทดลองอีกครั้ง ครั้งนี้ ไม่มีการเปลี่ยนวัตถุดิบแม้แต่อย่างเดียว ทุกอย่างเหมือนเดิม ต่างกันเพียงวิธีทำ แพรวค่อย ๆ คนน้ำจิ้มช้า ๆ เป็นวงกลม ไม่รีบ ไม่หยุดกะทันหัน หลังจากนั้นจึงพักไว้ในโอ่งดิน โดยไม่เปิดฝาดูเลย คังจุนยืนจับเวลา ทุกห้านาที เขาจะจดอุณหภูมิของโอ่ง และอุณหภูมิภายในครัว เหมือนกำลังทำการทดลองจริงจัง แม่มาลัยมองทั้งสองคน ก่อนหัวเราะเบา ๆ "สมชายคงภูมิใจ" "เพราะพวกแกไม่ได้มั่วแล้ว" แพรวหัวเราะตาม "หนูเริ่มเข้าใจพ่อแล้วค่ะ" "สูตร..." "ไม่ใช่แค่สิ่งที่เขียนไว้" ... ช่วงบ่าย ลูกค้าเริ่มเข้าร้านอีกครั้ง ลุงประสิทธิ์เดินเข้ามาตามปกติ เมื่อเห็นแพรวกำลังยืนหน้าโอ่ง จึงถามขึ้น "วันนี้ทดลองอีกแล้วเหรอ" แพรวยิ้ม "วันนี้ไม่ได้เปลี่ยนสูตรค่ะ" "เปลี่ยนแค่วิธีทำ" ชายชราหัวเราะ "นั่นแหละ" "สมชายเคยพูด" "'ต่อให้ใช้ของเหมือนกันทุกอย่าง'" "'คนละมือทำ..." "'รสชาติก็ไม่เหมือนกัน'" คำพูดนั้นทำให้คังจุนรีบจดลงสมุดทันที แพรวเองก็ยิ้ม เพราะทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องของพ่อ เธอเหมือนได้เรียนกับพ่ออีกครั้ง ... หลังร้านปิด แพรวเปิดโอ่งดินเผาช้า ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา กลิ่นหอมลึกขึ้น ละมุนขึ้น เหมือนทุกอย่างเริ่มเข้าที่ เธอตักขึ้นมาชิม แล้วหลับตา ไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาที คังจุนเริ่มลุ้น "เป็นยังไง" แพรวลืมตา ก่อนยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายวัน "ใกล้มาก" "ใกล้ที่สุดตั้งแต่เริ่มทำ" คังจุนรีบชิมตาม เขาพยักหน้าช้า ๆ "ใช่" "ยังไม่เหมือนทั้งหมด" "แต่เหลืออีกนิดเดียว" แม่มาลัยรับช้อนมาชิม ทันทีที่รสชาติสัมผัสลิ้น น้ำตาของนางก็ค่อย ๆ เอ่อขึ้น แพรวตกใจ "แม่..." แม่มาลัยยิ้มทั้งน้ำตา "กลิ่นนี้..." "แม่ไม่ได้ชิมมานานมากแล้ว" แพรวรีบจับมือแม่ ทั้งสามคนยืนอยู่หน้าโอ่งดินเผา ไม่มีใครพูดอะไร แต่ต่างรู้สึกเหมือนกัน พวกเขาไม่ได้กำลังตามหาสูตรน้ำจิ้มอีกต่อไป แต่กำลังพาความทรงจำของพ่อสมชาย กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ก่อนที่แพรวจะเก็บโอ่งเข้าที่ เธอสังเกตเห็นรอยสลักเล็ก ๆ ใต้ก้นโอ่ง เป็นตัวอักษรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "M-2" เธอขมวดคิ้ว หันไปมองคังจุน "พ่อจะสลักไว้ทำไม" คังจุนก้มลงมอง ก่อนตอบเบา ๆ "บางที..." "โอ่งใบนี้" "อาจไม่ใช่ใบเดียว" ทั้งสองสบตากัน เพราะรู้ดีว่า คำตอบใหม่ที่เพิ่งค้นพบ กำลังจะพาพวกเขาไปยังเบาะแสชิ้นต่อไป โดยที่ยังไม่ต้องเปิดปมใหม่ แต่ค่อย ๆ คลี่ความจริง ทีละชั้น จบตอนที่ 27 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more