ตอนที่ 30 สัญญาของผู้ชายสองคน

1421 Words

ตอนที่ 30 สัญญาของผู้ชายสองคน เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่างไม้ของร้านหมูกระทะพ่อสมชาย หลังคืนที่คังจุนเล่าความจริงเรื่องการกลับเมืองไทย บรรยากาศระหว่างเขากับแพรวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ความเขินอาย แต่เป็นความเชื่อใจ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อทั้งสองได้รู้ว่า พวกเขาไม่ได้กำลังเดินเพื่อตัวเอง แต่กำลังเดินตามคำสัญญาของผู้เป็นพ่อ แพรวเดินลงมาชั้นล่าง สายตาหยุดอยู่ที่กล่องไม้เก่า ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม ข้างในนั้น ยังมีซองสีน้ำตาลที่ทั้งคู่ยังไม่ได้เปิด แม่มาลัยเดินออกมาจากครัว พร้อมชาร้อนสามแก้ว นางมองซองเอกสารครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "วันนี้..." "เปิดเถอะ" แพรวเงยหน้ามองแม่ "แม่แน่ใจนะคะ" แม่มาลัยยิ้ม "เมื่อคืนแม่คิดทั้งคืน" "แม่ว่า..." "พ่อแกคงตั้งใจให้วันนี้มาถึง" คังจุนเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นซองสีน้ำตาลวางอยู่ เขาก็สูดลมหายใจลึก หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้ง เพราะเขารู้ว่า สิ่งที่อยู่ข้างใน อาจเป็นคำตอบที่พ่อของเขาเก็บไว้ตลอดชีวิต ... แพรวค่อย ๆ แกะเชือกฝ้ายออก กระดาษซองเก่าเริ่มกรอบตามกาลเวลา เธอระวังทุกการเคลื่อนไหว ไม่อยากให้เอกสารด้านในเสียหายแม้แต่น้อย เมื่อเปิดซองออก ด้านในมีเอกสารเพียงไม่กี่แผ่น กระดาษสีครีมเก่า ขอบเริ่มเหลือง แต่ตัวหนังสือยังชัดเจน ด้านบนสุด เขียนไว้ว่า "บันทึกข้อตกลงระหว่างสมชาย และ คิมซองโฮ" คังจุนถึงกับชะงัก "คิมซองโฮ..." "ชื่อพ่อผม" แพรวมองเขา ก่อนค่อย ๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะ ทั้งสามคนล้อมวงอ่านไปพร้อมกัน ... ข้อความบรรทัดแรก เขียนด้วยลายมือของพ่อสมชาย > "วันนี้..." > "เราตกลงจะสร้างร้านหมูกระทะแห่งนี้ด้วยกัน" > "แม้อยู่คนละประเทศ" > "แต่จะช่วยกันรักษาสิ่งที่สร้างขึ้น" แพรวยิ้มบาง ๆ ภาพของชายหนุ่มสองคน ที่เริ่มต้นจากความฝันเดียวกัน ค่อย ๆ ชัดขึ้นในจินตนาการ แม่มาลัยเองก็อมยิ้ม "ตอนนั้น..." "ทั้งสองคนอายุยังไม่ถึงสามสิบ" "ไฟแรงมาก" คังจุนอ่านต่อ ข้อความถัดมา เขียนด้วยลายมือของพ่อเขา ลายมือเป็นระเบียบ ต่างจากพ่อสมชายที่เขียนเร็วกว่า > "สูตรน้ำจิ้มเป็นของทั้งสองครอบครัว" > "แต่ร้านนี้..." > "ให้สมชายเป็นผู้ดูแล" แพรวเงยหน้าขึ้นทันที "แปลว่า..." "พ่อคุณก็มีส่วนในสูตร" คังจุนพยักหน้าเบา ๆ "น่าจะใช่" "แต่พ่อไม่เคยพูดเลย" แม่มาลัยยิ้มอ่อน "เพราะเขาไม่เคยคิดจะแย่งกัน" ... แพรวพลิกหน้าต่อไป คราวนี้ เป็นข้อความที่ทั้งสองคนเขียนร่วมกัน มีลายเซ็นอยู่ด้านล่าง > "หากวันหนึ่ง..." > "ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่อยู่" > "อีกฝ่ายจะช่วยดูแลร้านนี้ต่อไป" > "จนกว่าลูกหลานจะพร้อมรับช่วง" แพรวรู้สึกจุกในอก เธอหันไปมองคังจุน ทันใดนั้น ทุกอย่างก็เชื่อมโยงกัน เหตุผลที่พ่อของคังจุนส่งลูกชายกลับเมืองไทย ไม่ใช่เพราะร้านกำลังจะล้ม แต่เพราะเขากำลังรักษาคำสัญญา ที่ให้ไว้กับเพื่อนรักเมื่อยี่สิบปีก่อน ... คังจุนก้มมองลายเซ็นของพ่อ ปลายนิ้วลูบผ่านตัวอักษรอย่างแผ่วเบา เขาไม่เคยคิดเลยว่า คำสัญญาเพียงหนึ่งแผ่นกระดาษ จะมีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามากขนาดนี้ แม่มาลัยเองก็เงียบ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้น "สมชาย..." "นายยังเหมือนเดิม" "ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี" แพรวสูดลมหายใจลึก ก่อนพลิกไปยังหน้าสุดท้ายของเอกสาร หน้านี้ มีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด แต่กลับถูกขีดเส้นใต้ไว้ เหมือนตั้งใจให้คนอ่านสังเกต แพรวเริ่มอ่านออกเสียงช้า ๆ > "คำสัญญาฉบับนี้..." > "จะสิ้นสุดลง..." เธอหยุดอ่าน เพราะข้อความบรรทัดถัดไป ทำให้ทุกคนบนโต๊ะ เงียบพร้อมกัน... ทั้งสามคนนิ่งเงียบ สายตาจับจ้องอยู่ที่ข้อความบรรทัดสุดท้ายของสัญญา แพรวสูดลมหายใจลึก ก่อนอ่านต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา > "คำสัญญาฉบับนี้..." > "จะสิ้นสุดลง..." > "ก็ต่อเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง..." > "ทอดทิ้งความไว้ใจของอีกฝ่าย" ไม่มีใครพูดอะไร ความเงียบปกคลุมไปทั่วร้าน มีเพียงเสียงลมที่พัดกระทบกระดิ่งหน้าประตูดังเบา ๆ แพรวค่อย ๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนหลับตาลงชั่วครู่ เธอเพิ่งเข้าใจว่า... ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา สิ่งที่พ่อสมชายรักษาไว้ ไม่ใช่เพียงร้านหมูกระทะ แต่คือคำสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนรัก ... คังจุนอ่านเอกสารซ้ำอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ตรงลายเซ็นของผู้เป็นพ่อ ลายมือที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา "พ่อ..." "สุดท้ายพ่อก็ทำตามที่พูดจริง ๆ" แพรวหันมอง "หมายความว่าไง" คังจุนถอนหายใจเบา ๆ "พ่อผมเคยบอกว่า" > 'ถ้าคนเราพูดคำไหนแล้ว' > 'ต้องรักษาคำนั้นให้ได้' > 'ไม่อย่างนั้น...' > 'อย่าเอ่ยออกมาตั้งแต่แรก' แพรวยิ้มบาง ๆ "เหมือนพ่อฉันเลย" ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ยิ่งอ่านเอกสาร ก็ยิ่งรู้ว่าผู้ชายสองคนนี้ ไม่ได้เป็นเพียงหุ้นส่วน แต่เป็นพี่น้องที่เลือกกันเอง ... แม่มาลัยค่อย ๆ หยิบรูปถ่ายเก่าอีกใบออกมาจากซอง ภาพนั้นถ่ายอยู่หน้าร้านหมูกระทะในวันเปิดร้าน พ่อสมชายกำลังยื่นผ้ากันเปื้อนให้คิมซองโฮ ส่วนคิมซองโฮก็ยื่นตะหลิวคืนให้ ทั้งสองหัวเราะอย่างมีความสุข ด้านหลังรูป มีลายมือเขียนไว้ว่า > "ร้านนี้..." > "ไม่มีเจ้าของคนเดียว" > "มีแต่คนที่ช่วยกันดูแล" แพรวยิ้มทั้งน้ำตา ประโยคสั้น ๆ กลับอธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน ... คังจุนเปิดซองต่อไป ด้านในมีแผ่นกระดาษเล็กอีกหนึ่งใบ กระดาษแผ่นนี้ ไม่ได้เขียนด้วยลายมือของพ่อสมชาย แต่เป็นลายมือของคิมซองโฮ เขียนไว้เพียงไม่กี่บรรทัด > "สมชาย..." > "ถ้าวันหนึ่งลูกชายฉันกลับไปหาแก" > "ช่วยดุเขาแทนฉันด้วย" > "เด็กคนนี้ดื้อกว่าที่คิด" แพรวหลุดหัวเราะทันที แม่มาลัยเองก็หัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก คังจุนถึงกับกุมหน้าผาก "พ่อ..." "ยังแกล้งผมอีก" บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตา กลับอบอุ่นขึ้นด้วยรอยยิ้ม ... หลังหัวเราะกันอยู่พักใหญ่ แพรวหยิบเอกสารทั้งหมดเรียงกลับเข้าซองอย่างระมัดระวัง เธอไม่อยากให้กระดาษแม้แต่มุมเดียวเสียหาย เพราะสำหรับเธอ นี่ไม่ใช่แค่เอกสาร แต่คือมรดกทางหัวใจ ที่พ่อทั้งสองฝากไว้ ... ช่วงเย็น ลูกค้าประจำเริ่มทยอยเข้าร้าน ลุงชาติเดินเข้ามาเป็นคนแรก เมื่อเห็นเอกสารวางอยู่บนโต๊ะ ชายชราก็ยิ้มทันที "เปิดแล้วสินะ" แพรวพยักหน้า "ลุงรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" ลุงชาติหัวเราะ "รู้" "ลุงเป็นพยานวันที่สองคนนั้นเขียนสัญญา" คังจุนรีบถาม "จริงเหรอครับ" "จริง" "วันนั้นไม่มีทนาย" "ไม่มีตราประทับ" "มีแค่กระดาษหนึ่งแผ่น" "กับผู้ชายสองคน" ลุงชาติหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม "แต่ลุงเชื่อ..." "สัญญาฉบับนั้น" "แข็งแรงกว่าสัญญาของบริษัทใหญ่ ๆ อีก" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ผู้ชายทั้งสองคน ต่างรักษาคำพูดของตัวเอง โดยไม่เคยเรียกร้องผลตอบแทน ... คืนนั้น หลังร้านปิด แพรวนำซองสีน้ำตาลกลับไปเก็บในกล่องไม้ใบเดิม ก่อนปิดฝาช้า ๆ เธอหันไปมองคังจุน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ต่อจากนี้..." "เราจะรักษาร้านนี้ด้วยกัน" คังจุนยิ้ม ก่อนพยักหน้าช้า ๆ "ไม่ใช่เพราะสัญญา" "แต่เพราะเราอยากทำ" ทั้งสองสบตากัน เป็นครั้งแรก ที่พวกเขาไม่ได้กำลังทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ แต่กำลังเลือกเส้นทางเดียวกัน ด้วยหัวใจของตัวเอง ขณะเดียวกัน สายตาของแม่มาลัยเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กอีกแผ่น ที่ติดอยู่ก้นซอง เหมือนมีใครสอดไว้ภายหลัง นางหยิบขึ้นมาดู แต่ยังไม่เปิดอ่าน เพียงพลิกดูด้านหน้า ซึ่งมีลายมือของพ่อสมชายเขียนไว้ว่า > "เปิด...เมื่อความจริงในอดีตกำลังจะกลับมา" แม่มาลัยค่อย ๆ เก็บกระดาษแผ่นนั้นกลับเข้าซอง โดยยังไม่บอกแพรวและคังจุน เพราะนางรู้ว่า... ยังไม่ถึงเวลาที่ทุกคนควรรู้ความจริงทั้งหมด จบตอนที่ 30 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more