ตอนที่ 31ผู้หญิงในรูปถ่าย

1485 Words

ตอนที่ 31 ผู้หญิงในรูปถ่าย เช้าวันจันทร์ ร้านหมูกระทะพ่อสมชายเปิดร้านช้ากว่าปกติเล็กน้อย หลังจากคืนก่อน แพรว คังจุน และแม่มาลัย ใช้เวลานั่งอ่านสัญญาของพ่อทั้งสองจนดึก แม้จะรู้ความจริงหลายเรื่อง แต่กลับมีคำถามเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม โดยเฉพาะเรื่องในอดีตเมื่อยี่สิบปีก่อน ที่ดูเหมือนจะยังมีบางอย่างซ่อนอยู่ ... แพรวเดินลงมาชั้นล่าง สายตาหยุดที่กล่องไม้เก่า ซึ่งยังวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม เมื่อคืน ทุกคนรีบเก็บเอกสารหลังอ่านจบ จึงยังไม่มีโอกาสจัดเรียงของด้านใน เธอค่อย ๆ เปิดฝากล่อง ภายในยังมีสมุดบัญชีเก่า ซองสีน้ำตาล รูปถ่ายหลายใบ และกระดาษโน้ตที่พ่อสมชายเคยเขียนไว้ แพรวตั้งใจจะจัดทุกอย่างใส่แฟ้ม เพื่อเก็บรักษาให้ดีกว่าเดิม ... คังจุนเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว "อรุณสวัสดิ์" แพรวยิ้มรับ ก่อนรับแก้วกาแฟมาถือ "เมื่อคืนนอนไหม" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ "หลับ" "แต่ตื่นมาคิดถึงสัญญาตลอด" แพรวเองก็พยักหน้า "ฉันก็เหมือนกัน" "เหมือนยิ่งรู้..." "ก็ยิ่งมีเรื่องให้สงสัย" คังจุนนั่งลงข้าง ๆ ก่อนช่วยหยิบเอกสารออกจากกล่อง ทั้งสองจัดเรียงอย่างระมัดระวัง ไม่อยากให้ของที่พ่อทั้งสองเก็บไว้เสียหายแม้แต่น้อย ... ผ่านไปครู่หนึ่ง แพรวหยิบซองกระดาษเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้สมุดบัญชีขึ้นมา ซองนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีข้อความ เพียงแต่ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย "อันนี้..." "เมื่อคืนเราเห็นหรือยัง" คังจุนส่ายหน้า "ไม่น่าเคย" แพรวเปิดซองอย่างเบามือ ด้านในไม่มีเอกสาร มีเพียงรูปถ่ายใบเล็กหนึ่งใบ เธอค่อย ๆ หยิบมันออกมา แล้วชะงัก ในรูป มีชายหนุ่มสองคนกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าร้านหมูกระทะ คนหนึ่งคือพ่อสมชาย อีกคนคือคิมซองโฮ แต่สิ่งที่ทำให้แพรวหยุดหายใจ คือหญิงสาวที่ยืนอยู่ระหว่างทั้งสอง หญิงสาวคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน ผมยาวประบ่า ใบหน้าสวยหวาน รอยยิ้มสดใส ดูสนิทกับทั้งคู่ราวกับเป็นคนในครอบครัว แพรวขมวดคิ้ว "ผู้หญิงคนนี้..." "เป็นใคร" คังจุนรับรูปไปดู เขาเองก็เงียบไป ก่อนส่ายหน้า "ผมไม่เคยเห็น" "ถ้าเป็นญาติ..." "พ่อน่าจะเคยเล่า" แพรวพลิกดูด้านหลังรูป ไม่มีชื่อ มีเพียงวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 กับข้อความสั้น ๆ > "วันที่พวกเรายังหัวเราะด้วยกัน" หญิงสาวเม้มริมฝีปาก หัวใจเริ่มเต้นแรง เพราะคำว่า "พวกเรา" หมายความว่า ผู้หญิงคนนี้ สำคัญกับพ่อทั้งสองคนอย่างแน่นอน ... จังหวะนั้นเอง แม่มาลัยเดินออกมาจากครัว พร้อมถาดผักสด "แพรว" "ช่วยเอา..." เสียงของนางหยุดลงทันที เมื่อเห็นรูปถ่ายในมือของลูกสาว สีหน้าของแม่มาลัยเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มือที่ถือถาดผัก สั่นเล็กน้อย ก่อนถาดจะกระทบโต๊ะเบา ๆ แพรวรีบลุกขึ้น "แม่..." "แม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม" แม่มาลัยไม่ได้ตอบ นางเพียงจ้องรูปถ่าย ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง กลับเต็มไปด้วยความตกใจ คังจุนสังเกตเห็นทุกอย่าง เขาไม่เคยเห็นแม่มาลัยมีสีหน้าแบบนี้มาก่อน ราวกับกำลังเห็นคนที่ไม่ควรกลับมาอีก ... ผ่านไปหลายวินาที แม่มาลัยจึงค่อย ๆ สูดลมหายใจลึก ก่อนยื่นมือมาขอรูปถ่าย ปลายนิ้วของนางลูบใบหน้าหญิงสาวในรูปเบา ๆ ราวกับกำลังสัมผัสใครบางคนที่จากไปนานแล้ว แพรวถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม "แม่..." "เธอคือใคร" แม่มาลัยหลับตา ก่อนพูดออกมาแผ่วเบา ด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเศร้าและคิดถึง > "แม่คิดว่า..." > "รูปใบนี้หายไปแล้วเสียอีก..." คำตอบนั้น ทำให้แพรวกับคังจุนสบตากันทันที เพราะนั่นหมายความว่า แม่มาลัยไม่เพียงรู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่ยังรู้ด้วยว่า รูปใบนี้... เคยหายไปจากร้าน และเพิ่งกลับมาปรากฏอยู่ในกล่องของพ่อสมชาย ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบ แพรวไม่เคยเห็นแม่มาลัยมีสีหน้าแบบนี้มาก่อน แววตาที่เคยสงบนิ่ง กลับเต็มไปด้วยความคิดถึง และความหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน แม่มาลัยยังคงลูบรูปถ่ายใบนั้นเบา ๆ ก่อนนั่งลงช้า ๆ ราวกับเรี่ยวแรงหายไป แพรวรีบเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ "แม่นั่งก่อนนะคะ" แม่มาลัยพยักหน้า ดวงตายังคงมองผู้หญิงในรูปไม่ละไปไหน ... ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเอ่ยขึ้น "แม่ไม่คิด..." "ว่าจะได้เห็นรูปใบนี้อีก" แพรวถามอย่างแผ่วเบา "แม่รู้จักเธอจริง ๆ ใช่ไหม" แม่มาลัยยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า "รู้จักสิ" "รู้จักดี..." คังจุนนั่งเงียบ เขาไม่รีบถาม เพราะรู้ว่าเรื่องราวนี้ คงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับแม่มาลัย ... แม่มาลัยสูดลมหายใจลึก ก่อนเริ่มเล่า "ตอนนั้น..." "ร้านหมูกระทะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน" "ลูกค้ายังไม่เยอะ" "สมชาย" "คิมซองโฮ" "แล้วก็ผู้หญิงคนนี้" "ช่วยกันทุกอย่าง" แพรวก้มมองรูปอีกครั้ง หญิงสาวในภาพกำลังหัวเราะ รอยยิ้มของเธอดูสดใส จนยากจะเชื่อว่า จะเกี่ยวข้องกับเรื่องเศร้าในอดีต "เธอเป็นญาติเหรอคะแม่" แม่มาลัยส่ายหน้า "ไม่ใช่" "แล้ว..." "เป็นหุ้นส่วนเหรอ" "ก็ไม่ใช่" คำตอบนั้น ยิ่งทำให้แพรวกับคังจุนสงสัยมากกว่าเดิม ... แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ เหมือนกำลังนึกถึงวันเก่า ๆ "เด็กคนนั้น..." "ชอบมาช่วยล้างจาน" "ช่วยเสิร์ฟ" "ช่วยคิดเมนู" "ลูกค้าหลายคนจำเธอได้" "เพราะเธอชอบยิ้ม" แพรวยิ้มตาม "ใจดีสินะคะ" แม่มาลัยพยักหน้า "ใจดีที่สุด" "เวลาใครไม่มีเงิน" "เธอชอบแอบจ่ายให้" "จนสมชายต้องดุอยู่หลายครั้ง" คังจุนหัวเราะเบา ๆ "เหมือนคนที่ชอบให้มากกว่ารับ" แม่มาลัยหันมามองเขา ก่อนพยักหน้า "ใช่" "เหมือนพ่อของเธอ" ... แพรวพลิกดูด้านหลังรูปอีกครั้ง วันที่บนรูปคือ 12 สิงหาคม 2549 เธอคำนวณในใจ "ยี่สิบปีก่อน..." "หนูยังเด็กมาก" แม่มาลัยยิ้ม "ตอนนั้น..." "แกเพิ่งเริ่มเดิน" "ส่วนคังจุน..." คังจุนหัวเราะ "ผมน่าจะจำอะไรไม่ได้" "ใช่" "พวกแกยังเล็กกันทั้งคู่" ... บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง แพรวเริ่มรู้สึกว่า แม่มาลัยกำลังเลี่ยงคำถามบางอย่าง เธอจึงถามตรง ๆ "แม่..." "แล้วทำไม..." "รูปนี้ถึงถูกซ่อนไว้" คำถามนั้น ทำให้แม่มาลัยชะงัก นางก้มหน้าลง ปลายนิ้วกำรูปถ่ายแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบช้า ๆ "หลังเกิดเรื่อง..." "สมชายเก็บรูปทุกใบที่มีเธอ" "แล้วเอาใส่กล่อง" แพรวขมวดคิ้ว "เพราะอะไร" แม่มาลัยหลับตา เหมือนกำลังต่อสู้กับความทรงจำของตัวเอง ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ "เพราะ..." "เขาทำใจไม่ได้" ทั้งร้านเงียบสนิท คังจุนมองหน้าแม่มาลัย เขาเริ่มรู้แล้วว่า ผู้หญิงในรูปคนนี้ ต้องมีความสำคัญมากกว่าที่คิด ... ลุงชาติเดินเข้ามาในร้านพอดี เมื่อเห็นรูปถ่ายวางอยู่บนโต๊ะ ชายชราถึงกับหยุดเดิน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "รูปนี้..." "ยังอยู่เหรอ" แม่มาลัยพยักหน้าเบา ๆ ลุงชาติถอนหายใจ ก่อนนั่งลงอย่างช้า ๆ "สมชายเคยบอกลุง" "ถ้าวันหนึ่งแพรวโตพอ..." "อาจถึงเวลาที่ลูกควรรู้" แพรวหันไปมองลุงชาติ "รู้เรื่องอะไรครับ" ชายชราสบตาแม่มาลัย ทั้งคู่เงียบ เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง สุดท้าย แม่มาลัยจึงพูดขึ้น "วันนี้..." "แม่ยังเล่าไม่ได้ทั้งหมด" "ไม่ใช่เพราะไม่อยากบอก" "แต่แม่อยากให้แกค่อย ๆ เข้าใจ" แพรวพยักหน้า แม้จะเต็มไปด้วยคำถาม แต่เธอเลือกเชื่อแม่ เหมือนที่พ่อเคยสอนว่า "ความจริงบางอย่าง ต้องรู้ในวันที่ใจพร้อมรับมัน" ... คังจุนเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่ซองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะสังเกตเห็น มุมล่างของรูปมีรอยตราประทับร้านถ่ายรูปเก่า ๆ ตัวหนังสือซีดจางจนแทบอ่านไม่ออก เขาเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ "แพรว..." "ร้านถ่ายรูปนี้..." "ยังเปิดอยู่หรือเปล่า" แพรวหันมองทันที แม่มาลัยเองก็ชะงัก เพราะนั่นคือร้านถ่ายรูปเก่าแก่เพียงแห่งเดียวในอำเภอ ที่อยู่มาตั้งแต่รุ่นพ่อสมชาย และอาจยังเก็บ... ฟิล์มต้นฉบับของภาพใบนี้ไว้ ทั้งสามสบตากัน โดยไม่ต้องพูดอะไร เพราะทุกคนรู้ดีว่า เบาะแสชิ้นต่อไป... อาจไม่ได้อยู่ในกล่องไม้ของพ่อ แต่อยู่ที่ร้านถ่ายรูปแห่งนั้น จบตอนที่ 31 ❤️📖🥓

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more