ตอนที่ 26รอยยิ้มของแม่มาลัย

1565 Words

ตอนที่ 26 รอยยิ้มของแม่มาลัย เช้าวันถัดมา ร้านหมูกระทะพ่อสมชายเงียบกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะลูกค้าน้อย แต่เพราะทุกคนในบ้านยังคงเหนื่อยจากวันที่ผ่านมา แพรวตื่นลงมาช้ากว่าทุกวัน ในขณะที่แม่มาลัยกำลังยืนคนหม้อน้ำซุปอยู่หน้าเตา กลิ่นกระดูกหมู รากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำ ลอยอบอวลไปทั่วครัว น้องพีนั่งอยู่มุมโต๊ะ กำลังจดคำว่า "น้ำจิ้มสูตรพ่อสมชาย" ลงบนกระดาษป้ายเล็ก ๆ ด้วยลายมือโย้เย้ แพรวเดินเข้าไปดู ก่อนหัวเราะเบา ๆ "พี คำว่าสูตร ตัว ร เรือ หายไปไหนครับ" เด็กชายก้มมองป้าย ก่อนทำตาโต "อ้าว มันหนีอีกแล้ว" แม่มาลัยหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของแม่ทำให้แพรวชะงักเล็กน้อย ช่วงหลายวันที่ผ่านมา แม่มาลัยมักมีสีหน้ากังวลอยู่เสมอ แต่เช้านี้ รอยยิ้มของแม่ดูผ่อนคลายขึ้น เหมือนความหนักบางอย่างในใจค่อย ๆ เบาลง แพรวเดินเข้าไปช่วยหยิบผัก "แม่อารมณ์ดีจัง" แม่มาลัยยิ้ม "ร้านเริ่มดีขึ้น" "ลูกก็ยิ้มมากขึ้น" "แม่จะอารมณ์ไม่ดีได้ยังไง" แพรวก้มหน้าเล็กน้อย ซ่อนรอยยิ้มของตัวเอง ... ไม่นาน เสียงรถคันคุ้นเคยก็ดังขึ้นหน้าร้าน น้องพีลุกพรวดทันที "พี่คังมาแล้ว!" เด็กชายวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แพรวมองตามแล้วส่ายหน้า "เดี๋ยวนี้พีดีใจเหมือนเห็นของเล่นใหม่" แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ "ก็เขาใจดีกับเด็ก" "เด็กเลยรู้" ประโยคนั้นทำให้แพรวหันมามองแม่ "แม่ชมเขาเหรอคะ" แม่มาลัยไม่ตอบทันที เพียงคนหม้อน้ำซุปต่อ ก่อนพูดเหมือนไม่ใส่ใจ "แม่พูดตามที่เห็น" แพรวอมยิ้ม ไม่กล้าแซวต่อ เพราะกลัวแม่จะรู้ทันมากกว่านี้ ... คังจุนเดินเข้ามาพร้อมลังผักสดและผลไม้ วันนี้เขาดูเหนื่อยนิดหน่อย แต่ยังคงยิ้มให้ทุกคนเหมือนเดิม น้องพีช่วยถือถุงเล็ก ๆ พร้อมประกาศเสียงดัง "ผมเป็นผู้ช่วยพี่คังครับ" คังจุนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ผู้ช่วยอันดับหนึ่ง" เด็กชายยิ้มกว้างจนตาหยี แม่มาลัยมองภาพนั้นเงียบ ๆ ในแววตามีความอ่อนโยนที่แพรวสังเกตเห็น ... ช่วงสาย ทุกคนช่วยกันเตรียมร้าน คังจุนรับหน้าที่หั่นผัก แม้ฝีมือยังไม่เท่าแพรว แต่ก็ดีกว่าวันแรกมาก แม่มาลัยยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปหยิบมีดจากมือเขา "หั่นแบบนี้ผักช้ำ" คังจุนชะงัก ก่อนรีบขอโทษ "ขอโทษครับ" แม่มาลัยไม่ได้ดุ เพียงสาธิตให้ดูช้า ๆ "ต้องกดมีดลงตรง ๆ" "ไม่ลาก" "ผักจะได้สดนาน" คังจุนตั้งใจมอง ก่อนลองทำตาม ครั้งนี้ชิ้นผักออกมาสวยขึ้น แม่มาลัยพยักหน้าเบา ๆ "ใช้ได้" คำชมสั้น ๆ ทำให้คังจุนยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แพรวที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับกลั้นยิ้ม เพราะไม่บ่อยนักที่แม่จะชมใครง่าย ๆ โดยเฉพาะผู้ชายที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตของลูกสาว ... ระหว่างนั้น ลูกค้าประจำเริ่มทยอยเข้าร้าน ลุงชาติเดินเข้ามาเป็นคนแรก ตามด้วยป้าสายและลุงแดง พอเห็นคังจุนกำลังช่วยแม่มาลัยหั่นผัก ลุงชาติหัวเราะทันที "โอ้โห" "วันนี้ว่าที่ลูกเขยได้เลื่อนขั้นแล้วเหรอ" แพรวแทบสำลักน้ำ "ลุงชาติ!" ทั้งร้านหัวเราะลั่น คังจุนเองก็หัวเราะเบา ๆ แต่ใบหูแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม่มาลัยหันไปมองลุงชาติ ก่อนพูดเสียงเรียบ "ยังไม่ถึงขั้นนั้น" แพรวถอนหายใจโล่งอก แต่ไม่ทันไร แม่มาลัยก็พูดต่อ "แต่ถ้าขยันแบบนี้ต่อไป" "ก็ค่อยว่ากัน" ทั้งร้านเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม แพรวหน้าแดงจัด "แม่!" แม่มาลัยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้มลงจัดผักต่อ แต่รอยยิ้มมุมปากของแม่ ทำให้แพรวรู้ทันทีว่า แม่ตั้งใจแกล้งเธอแน่นอน คังจุนหันมามองแพรว สายตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ผมจะขยันครับ" คำพูดนั้นทำให้เสียงแซวดังขึ้นอีกระลอก แพรวอยากหายตัวไปหลังครัว แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เพราะนี่เป็นครั้งแรก ที่แม่มาลัยไม่ปฏิเสธการมีอยู่ของคังจุน และบางที... รอยยิ้มของแม่ในวันนี้ อาจหมายความว่า หัวใจของแม่เริ่มเปิดรับเขาเข้ามาทีละนิดแล้ว เสียงหัวเราะในร้านยังคงดังต่อเนื่อง แม้ลูกค้าหลายคนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้ว แต่บรรยากาศยังเต็มไปด้วยความอบอุ่น แพรวเดินถือเหยือกน้ำไปเติมให้ลูกค้า แต่แก้มของเธอยังคงแดงไม่หาย ทุกครั้งที่เดินผ่านคังจุน เธอจะเผลอหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว ส่วนคังจุนก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ แล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง ... ช่วงเที่ยง ลูกค้าเริ่มแน่นร้านอีกครั้ง คังจุนยกถาดหมูออกจากครัว ส่วนแพรวรับหน้าที่ดูแลโต๊ะด้านหน้า ทั้งคู่แทบไม่ได้หยุดพัก แต่กลับทำงานเข้าขากันอย่างเป็นธรรมชาติ "โต๊ะหกได้ผักเพิ่มครับ" "กำลังไปค่ะ" "โต๊ะสามขอน้ำซุป" "เดี๋ยวผมจัดการ" เพียงสบตากัน ทั้งสองก็เข้าใจหน้าที่ของอีกฝ่าย แม่มาลัยยืนมองอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก่อนยิ้มกับตัวเอง นางจำวันที่แพรวกลับมาบ้านวันแรกได้ดี ลูกสาวในวันนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่กล้าหัวเราะ ไม่กล้ายิ้ม แต่ตอนนี้... เสียงหัวเราะของแพรว กลับดังขึ้นทุกวัน และคนที่ทำให้ลูกสาวเปลี่ยนไป ก็คือชายหนุ่มที่กำลังยกถาดอาหารอยู่ตรงหน้า ... จู่ ๆ ลูกค้ากลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา เป็นครอบครัวใหญ่ถึงแปดคน ทุกโต๊ะเต็มหมดแล้ว แพรวรีบเดินเข้าไปกล่าวขอโทษ "ต้องรอสักครู่นะคะ" ชายเจ้าของครอบครัวมองไปรอบร้าน ก่อนพยักหน้า "ไม่เป็นไร" "ร้านบรรยากาศดี" "รอได้" คังจุนรีบช่วยจัดโต๊ะสำรองที่อยู่ด้านใน เช็ดโต๊ะอย่างรวดเร็ว ยกเตาใหม่มาตั้ง และจัดเก้าอี้เพิ่มอีกสองตัว ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที ครอบครัวนั้นก็ได้นั่งพร้อมกันครบทุกคน หญิงสูงวัยในกลุ่มยิ้มกว้าง "บริการดีมาก" "เด็กรุ่นใหม่แบบนี้หายาก" แม่มาลัยได้ยินพอดี สายตาหันไปมองคังจุนอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ... ช่วงบ่ายแก่ ๆ ลูกค้าซาลงเล็กน้อย แม่มาลัยเดินถือแก้วน้ำสมุนไพรเย็น ๆ มาหาคังจุน ชายหนุ่มรีบรับด้วยความเกรงใจ "ขอบคุณครับ" แม่มาลัยนั่งลงตรงข้าม เป็นครั้งแรก ที่ทั้งสองได้นั่งคุยกันตามลำพัง แพรวที่กำลังคิดเงินอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แอบมองอยู่ห่าง ๆ อย่างอดไม่ได้ แม่มาลัยเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน "เหนื่อยไหม" คังจุนส่ายหน้า "ไม่ครับ" "แค่นี้สบายมาก" แม่มาลัยยิ้ม "อย่าฝืน" "แม่ดูออก" คำว่า "แม่" หลุดออกมาโดยธรรมชาติ แม้แม่มาลัยจะไม่ได้ตั้งใจ แต่คังจุนกลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "ครับ..." บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ แม่มาลัยมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทำไมถึงช่วยร้านนี้" คังจุนไม่รีบตอบ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ "ตอนแรก..." "ผมอยากช่วยเพราะรู้สึกผิดกับเรื่องของครอบครัว" "แต่ตอนนี้..." เขาหันไปมองแพรวที่กำลังยิ้มให้ลูกค้า "ผมช่วย..." "เพราะผมอยากเห็นทุกคนมีความสุข" แม่มาลัยเงียบไป นางมองแววตาของชายหนุ่ม ไม่มีความลังเล ไม่มีการเสแสร้ง มีเพียงความจริงใจ แม่มาลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนพูดเบา ๆ "ขอบใจนะ" "ที่ไม่เคยทอดทิ้งลูกสาวแม่" คังจุนรีบส่ายหน้า "ผมต่างหาก..." "ที่ต้องขอบคุณ" "ที่ให้ผมได้อยู่ตรงนี้" คำตอบนั้น ทำให้แม่มาลัยยิ้มกว้างกว่าที่เคย ... เย็นวันนั้น หลังลูกค้ากลับหมดแล้ว ทุกคนช่วยกันเก็บร้านเหมือนทุกวัน แพรวเดินเข้ามาหาแม่ "แม่..." "เมื่อกี้คุยอะไรกันเหรอ" แม่มาลัยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เรื่องผู้ชายคนหนึ่ง" แพรวรีบถาม "แล้ว..." "แม่ว่าเขาเป็นยังไง" แม่มาลัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมองไปที่คังจุนซึ่งกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เขาอาจยังไม่ใช่คนที่เก่งที่สุด" "ไม่ใช่คนที่รวยที่สุด" "แต่เป็นคนที่แม่สบายใจ..." "เวลาฝากลูกไว้ข้าง ๆ" แพรวนิ่งไป หัวใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากแม่ หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนเดินเข้าไปกอดแม่เบา ๆ แม่มาลัยลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน แล้วกระซิบข้างหู "แม่ไม่ได้เลือกคนรวยให้ลูก" "แม่เลือกคนที่ทำให้ลูกยิ้มได้" แพรวหลับตา ซ่อนรอยยิ้มไว้บนไหล่แม่ ขณะเดียวกัน คังจุนหันกลับมาเห็นภาพนั้นพอดี แม้จะไม่ได้ยินบทสนทนา แต่รอยยิ้มของแม่มาลัย ทำให้เขารู้สึกได้ว่า กำแพงที่เคยสูง กำลังค่อย ๆ เปิดออกทีละน้อย และนั่น... คือกำลังใจที่มีค่าที่สุด ก่อนที่การเดินทางตามหาสูตรน้ำจิ้มของพ่อสมชาย จะก้าวเข้าสู่บททดสอบครั้งใหม่ จบตอนที่ 26 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more