ตอนที่ 23ลูกค้าคนสำคัญ

1421 Words

ตอนที่ 23 ลูกค้าคนสำคัญ เช้าวันถัดมา แสงแดดสีทองส่องลอดหลังคาไม้ของร้านหมูกระทะพ่อสมชาย กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวข้ามคืนลอยหอมไปทั่วร้าน แพรวเปิดตู้เย็นอย่างตื่นเต้น เธอหยิบถ้วยน้ำจิ้มที่หมักไว้ทั้งคืนออกมา คังจุนเดินเข้ามาพร้อมช้อนชิม "ถึงเวลาพิสูจน์แล้ว" แพรวยิ้มบาง ๆ แม้จะพยายามทำใจให้สงบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แม่มาลัยเดินมาหยุดข้างทั้งสองคน "ลองดู" แพรวตักน้ำจิ้มใส่ช้อน ค่อย ๆ ชิมอย่างตั้งใจ ทันทีที่รสชาติสัมผัสลิ้น เธอก็หลับตาลง รสหวานละมุน ความเปรี้ยวที่กลมกล่อม กลิ่นกระเทียมหอมขึ้นกว่าของเมื่อวาน ทุกอย่างดีขึ้นอย่างชัดเจน แต่... เธอกลับลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนยิ้มเจื่อน "ยังไม่เหมือน" คังจุนรับช้อนมาชิมต่อ เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า "ใกล้มาก" "แต่ยังไม่ใช่รสที่ลูกค้าจำได้" แม่มาลัยเองก็ชิมตาม นางยิ้มอย่างภูมิใจ "สมชายคงดีใจ" "แต่ยังมีอะไรขาดอยู่จริง ๆ" แพรวถอนหายใจเบา ๆ เธอไม่ได้รู้สึกผิดหวังเหมือนครั้งแรก อย่างน้อยวันนี้ เธอรู้ว่าพวกเขาเดินมาถูกทาง ... ไม่นานลูกค้าชุดแรกก็เข้าร้าน หนึ่งในนั้นคือชายสูงวัยคนหนึ่ง อายุราวเจ็ดสิบปี ผมหงอกทั้งศีรษะ เดินถือไม้เท้าเข้ามาช้า ๆ แม่มาลัยเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มกว้าง "ลุงประสิทธิ์!" ชายชรายิ้มตอบ "ไม่ได้มากินตั้งหลายเดือน" "ยังจำลุงได้อีกเหรอ" แม่มาลัยหัวเราะ "ลูกค้าประจำตั้งแต่ร้านเปิด" "จะลืมได้ยังไง" แพรวรีบเดินเข้าไปช่วยประคอง "เชิญตรงนี้ค่ะ" ลุงประสิทธิ์มองหน้าแพรวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู "โตเป็นสาวแล้ว" "เหมือนพ่อไม่มีผิด" คำพูดนั้นทำให้แพรวยิ้มออกมา เธอรีบจัดโต๊ะให้เรียบร้อย ก่อนยกชุดหมูกระทะมาเสิร์ฟ ... ระหว่างที่ลุงประสิทธิ์กำลังจุ่มหมูลงในเตา เขาหันมาถามแพรว "น้ำจิ้มยังเป็นสูตรเดิมไหม" แพรวชะงัก ก่อนตอบตามตรง "กำลังพยายามทำให้เหมือนเดิมค่ะ" ชายชรายิ้ม "ดี" "เพราะลุงมากินร้านนี้" "ก็เพราะน้ำจิ้มของพ่อเอ็ง" แพรวสบตาคังจุน ก่อนตัดสินใจบางอย่าง "ลุงคะ" "หนูมีเรื่องอยากขอ" ชายชราวางตะเกียบลง "ว่ามาสิ" แพรวเดินกลับไปหยิบถ้วยน้ำจิ้มที่ทดลองทำ ก่อนวางตรงหน้าลุงประสิทธิ์ "ช่วยชิมให้หนูหน่อยได้ไหมคะ" "แล้วบอกตามตรง" "ว่ามันเหมือนของพ่อหรือยัง" ลุงประสิทธิ์มองหน้าทุกคน ก่อนหัวเราะเบา ๆ "ได้สิ" "ลุงไม่เคยโกหกเรื่องของกินอยู่แล้ว" เขาค่อย ๆ แตะน้ำจิ้มขึ้นมาชิม ทั้งร้านเงียบลงทันที แม้แต่ลูกค้าโต๊ะข้าง ๆ ยังอดหันมามองไม่ได้ ลุงประสิทธิ์หลับตา เคี้ยวช้า ๆ ใช้เวลานานกว่าปกติ ก่อนค่อย ๆ วางช้อนลง แพรวรีบถามด้วยความลุ้น "เป็นยังไงคะ" ชายชรายิ้มอ่อน "อร่อย" คำตอบนั้นทำให้แพรวยิ้มออก แต่รอยยิ้มก็หยุดลง เมื่อเขาพูดต่อ "แต่อย่างหนึ่ง..." "ยังไม่ใช่ของสมชาย" ทั้งสามคนนิ่งพร้อมกัน "ต่างตรงไหนคะ" ลุงประสิทธิ์ใช้นิ้วแตะขอบถ้วยเบา ๆ ก่อนพูดช้า ๆ "น้ำจิ้มของสมชาย" "กินคำแรกจะอร่อย" "แต่คำที่สอง..." "จะหอมขึ้น" แพรวขมวดคิ้ว "คำที่สอง?" "ใช่" ชายชรายิ้ม "สมชายเคยบอกลุง" "'อย่ารีบตัดสินน้ำจิ้มจากคำแรก'" คังจุนรีบหยิบสมุดขึ้นมาจดทันที แพรวเองก็ตั้งใจฟังทุกคำ เพราะนี่อาจเป็นเบาะแสสำคัญที่สุดตั้งแต่เริ่มตามหาสูตร ลุงประสิทธิ์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนพูดต่อ "แล้วรู้ไหม..." "ทำไมลุงถึงจำได้" แพรวส่ายหน้า ชายชราหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบ "เพราะตอนหนุ่ม ๆ" "ลุงเคยนั่งชิมน้ำจิ้มกับพ่อเอ็งทุกเย็น" ทั้งร้านเงียบลงอีกครั้ง แพรวรีบเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ลุงประสิทธิ์ คังจุนเปิดสมุดบันทึก เตรียมจดทุกคำที่ชายชราจะเล่า ลุงประสิทธิ์หัวเราะเบา ๆ "ทำหน้าซีเรียสกันเชียว" "ลุงก็แค่คนชอบกินหมูกระทะ" แพรวยิ้ม "แต่ลุงกินร้านนี้มาตั้งแต่สมัยพ่อยังอยู่" "สำหรับหนู" "ทุกความทรงจำของลุงมีค่ามากค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ชายชรายิ้มอย่างเอ็นดู เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนเริ่มเล่าอย่างช้า ๆ "เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน" "ร้านนี้ยังเล็กกว่านี้มาก" "มีแค่สิบกว่าโต๊ะ" "สมชายยืนย่างหมูเองทุกวัน" "ส่วนแม่มาลัยก็เตรียมผัก" แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ "เหนื่อยทุกวัน" "แต่ก็มีความสุข" ลุงประสิทธิ์พยักหน้า "ลูกค้าไม่ได้ติดแค่รสชาติ" "แต่ติดรอยยิ้มของพวกเอ็ง" แพรวเงียบลง คำพูดนั้นทำให้เธอรู้ว่า บางครั้งสิ่งที่ทำให้ร้านเป็นที่รัก อาจไม่ใช่อาหารเพียงอย่างเดียว ... คังจุนถามขึ้น "ลุงครับ" "ลุงเคยเห็นพ่อสมชายทำน้ำจิ้มไหม" "เห็น" ชายชราตอบทันที "แต่สมชายไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ตอนผสม" "แม้แต่ลุง" แพรวขมวดคิ้ว "แล้วลุงจำอะไรได้บ้าง" ลุงประสิทธิ์นิ่งคิด ก่อนยิ้มออกมา "มีอย่างหนึ่ง" "ทุกครั้งหลังผสมน้ำจิ้มเสร็จ" "สมชายจะปิดฝาโอ่ง" "แล้วเดินออกจากครัว" คังจุนรีบจด "เดินไปไหนครับ" "สวนหลังร้าน" แพรวกับคังจุนสบตากันทันที สวนหลังร้านอีกแล้ว เป็นสถานที่เดียวกับที่พ่อทิ้งแผนที่ไว้ ลุงประสิทธิ์เล่าต่อ "ประมาณสิบนาที" "เขาถึงจะเดินกลับมา" "แล้วค่อยเปิดโอ่งอีกครั้ง" แพรวถามอย่างสงสัย "ลุงรู้ไหมว่าพ่อไปทำอะไร" ชายชราส่ายหน้า "ไม่รู้" "แต่สมชายบอกลุงแค่ประโยคเดียว" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ > "ของอร่อย..." > "ต้องให้เวลา" แม่มาลัยถึงกับยิ้มออกมา "ใช่เลย" "เขาชอบพูดแบบนี้" แพรวก้มมองสมุด ประโยคนั้นสอดคล้องกับบันทึกของพ่อ 'พักไว้ก่อนหนึ่งคืน' หรือว่า... สิ่งที่ขาดไป ไม่ใช่ส่วนผสม แต่เป็นเวลา ... ช่วงบ่าย ลูกค้าเริ่มเต็มร้าน แพรวกับคังจุนช่วยกันเสิร์ฟอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อย แต่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ขณะกำลังยกถาดหมูไปให้ลูกค้า แพรวเผลอสะดุดขาเก้าอี้ ถาดเอียงเล็กน้อย คังจุนรีบเอื้อมมือมาช่วยรับไว้ทัน หมูในจานไม่ตกแม้แต่ชิ้นเดียว "เกือบไป" เขาพูดยิ้ม ๆ แพรวหัวเราะเขิน "ช่วงนี้ฉันสะดุดบ่อยจัง" คังจุนแซวเบา ๆ "หรือมัวแต่คิดเรื่องน้ำจิ้ม" แพรวทำหน้ามุ่ย "ก็สำคัญนี่" น้องพีที่เดินถือแก้วน้ำผ่านมารีบพูดขึ้น "พี่คังช่วยป้าแพรวอีกแล้ว" "เดี๋ยวป้าแพรวต้องเลี้ยงไอศกรีม" เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งโต๊ะ แม้แต่ลูกค้าประจำยังยิ้มตาม ลุงประสิทธิ์มองภาพนั้น ก่อนหันไปพูดกับแม่มาลัยเบา ๆ "สมชายคงดีใจ" "ร้านยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนเดิม" แม่มาลัยมองลูกสาวกับคังจุน ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา "ใช่..." "ถ้าพ่อเขาเห็น" "คงมีความสุข" ... หลังร้านปิด แพรวหยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเปิดไปยังหน้าที่จดคำพูดของลุงประสิทธิ์ ก่อนวงไว้ด้วยปากกาสีแดง > ของอร่อย...ต้องให้เวลา คังจุนยืนอยู่ข้าง ๆ เขามองประโยคนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น "ผมว่า" "เราไม่ได้ตามหาสูตรอย่างเดียว" แพรวเงยหน้ามอง "หมายความว่าไง" ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ "เรากำลังเรียนรู้วิธีคิดของพ่อคุณ" "ยิ่งเข้าใจเขา" "เราก็ยิ่งเข้าใกล้คำตอบ" แพรวมองรูปถ่ายของพ่อที่แขวนอยู่บนผนัง ก่อนยิ้มอ่อนโยน เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า สูตรน้ำจิ้มของพ่อสมชาย ไม่ใช่แค่การผสมวัตถุดิบ แต่มันเต็มไปด้วยความใส่ใจ ความอดทน และประสบการณ์ที่ไม่มีตำราเล่มไหนเขียนไว้ ทันใดนั้น แม่มาลัยเดินออกมาจากครัว ในมือมีโอ่งดินเผาใบเล็ก นางวางมันลงบนโต๊ะเบา ๆ "แม่เพิ่งนึกได้" "โอ่งใบนี้..." "พ่อแกใช้หมักน้ำจิ้มทุกครั้ง" แพรวกับคังจุนรีบหันมอง โอ่งใบเก่า ที่ถูกวางอยู่มุมครัวมานานหลายปี กำลังจะกลายเป็นเบาะแสชิ้นใหม่ ที่อาจพาพวกเขา เข้าใกล้รสชาติเดิมของพ่อสมชายมากกว่าที่เคย จบตอนที่ 23

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more