ตอนที่ 28 คนที่แอบซื้อสูตร

1321 Words

ตอนที่ 28 คนที่แอบซื้อสูตร เช้าวันต่อมา ร้านหมูกระทะพ่อสมชายกลับมาคึกคักอีกครั้ง หลังจากการทดลองใช้น้ำจิ้มด้วยวิธีหมักสองโอ่งเมื่อวาน แพรวรู้สึกเหมือนตัวเองมีพลังมากกว่าเดิม แม้รสชาติจะยังไม่สมบูรณ์ แต่เธอมั่นใจแล้วว่า พวกเขาเดินมาถูกทาง คังจุนเดินเข้ามาพร้อมผักสดหลายลัง "วันนี้อารมณ์ดีนะ" แพรวยิ้มพลางรับลังผักจากมือเขา "เมื่อคืนหนูนอนหลับสนิทที่สุดในรอบหลายเดือน" "เพราะไม่ต้องเดาสุ่มแล้ว" "อย่างน้อยเราก็รู้ว่าต้องพัฒนาตรงไหน" คังจุนพยักหน้า "ใช่" "พอรู้เป้าหมาย" "ระยะทางก็ไม่น่ากลัว" แม่มาลัยมองทั้งสองคนจากในครัว ก่อนยิ้มบาง ๆ ภาพของแพรวในวันนี้ แตกต่างจากวันที่กลับมาบ้านใหม่ ๆ อย่างสิ้นเชิง จากคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะยิ้ม กลายเป็นหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความหวัง ... ใกล้เที่ยง ลุงประสิทธิ์เดินเข้ามาที่ร้านตามปกติ แพรวรีบเดินเข้าไปต้อนรับ "โต๊ะเดิมนะคะ" ชายชรายิ้ม "โต๊ะเดิม" "เหมือนทุกวัน" แพรวยกชุดหมูกระทะไปวาง ก่อนเติมน้ำจิ้มสูตรล่าสุดลงในถ้วยเล็ก ๆ ลุงประสิทธิ์ชิมเพียงคำเดียว ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีขึ้นอีกแล้ว" แพรวยิ้มกว้าง "ยังเหลืออีกนิดเดียวค่ะ" ชายชราหัวเราะ "สมชายคงภูมิใจ" ประโยคนั้นทำให้ทุกคนในร้านเงียบลง แม่มาลัยที่กำลังเรียงผัก เงยหน้ามามองโดยไม่รู้ตัว ... ลุงประสิทธิ์ค่อย ๆ วางตะเกียบลง ก่อนพูดขึ้นลอย ๆ "รู้ไหม..." "สมัยก่อน" "ร้านนี้เกือบไม่ได้ขายหมูกระทะต่อแล้ว" แพรวชะงัก "หมายความว่ายังไงคะ" ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต "ประมาณยี่สิบปีก่อน" "มีคนจากกรุงเทพฯ ขับรถหรูมาที่ร้าน" คังจุนเงยหน้าทันที ส่วนแม่มาลัยหยุดมือที่กำลังจัดผัก บรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยไม่รู้ตัว ... แพรวนั่งลงตรงข้ามลุงประสิทธิ์ "เขามาทำอะไรคะ" ชายชรายิ้มบาง ๆ "ตอนแรก" "ลุงก็คิดว่ามากินหมูกระทะ" "แต่เขาไม่แตะอาหารเลย" "เอาแต่นั่งคุยกับสมชาย" แพรวฟังอย่างตั้งใจ แม้แต่ลูกค้าประจำโต๊ะข้าง ๆ ก็เงียบลง เหมือนกำลังฟังเรื่องเดียวกัน ลุงประสิทธิ์เล่าต่อ "เขาเปิดกระเป๋าเอกสาร" "ข้างใน..." "เป็นเงินสด" แพรวเบิกตากว้าง "เงินสด?" ชายชราพยักหน้า "หลายปึก" "วางเต็มโต๊ะ" คังจุนหันไปมองแม่มาลัย หญิงวัยกลางคนก้มหน้าลงช้า ๆ เหมือนภาพในวันนั้นกำลังย้อนกลับมา ... "เขาพูดกับสมชายว่า" > 'ขายสูตรน้ำจิ้มให้ผม' > 'จะเอาเท่าไรก็ว่ามา' แพรวถึงกับนิ่ง เธอไม่เคยคิดเลยว่า สูตรน้ำจิ้มเล็ก ๆ ของพ่อ จะมีคนยอมเอาเงินมาซื้อถึงร้าน "แล้วพ่อตอบว่ายังไงคะ" ลุงประสิทธิ์หัวเราะเบา ๆ "สมชายไม่ตอบทันที" "เขาเดินไปหลังร้าน" "ชงชาออกมาหนึ่งกา" "แล้วเชิญผู้ชายคนนั้นดื่ม" แพรวขมวดคิ้ว "ทำไมคะ" แม่มาลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบแทน "นั่นเป็นนิสัยพ่อแก" "เวลาจะปฏิเสธใคร" "เขาจะไม่ทำให้เสียหน้า" ทุกคนเงียบลงอีกครั้ง ภาพของพ่อสมชาย ยิ่งชัดเจนขึ้นในใจของแพรว ... ลุงประสิทธิ์จิบชา ก่อนเล่าต่อ "หลังจากนั่งคุยกันเกือบชั่วโมง" "สมชายก็คืนกระเป๋าเงินให้" แพรวถามเบา ๆ "แล้วพูดว่าอะไร" ชายชรายิ้ม ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน ราวกับยังจำได้ทุกคำ > 'สูตรน้ำจิ้มขายได้' > 'แต่ความไว้ใจของลูกค้า...' > 'ซื้อกลับคืนไม่ได้' ทั้งร้านเงียบสนิท แพรวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมา เธอเพิ่งเข้าใจว่า สิ่งที่พ่อปกป้องมาตลอด ไม่ใช่สูตรอาหาร แต่คือหัวใจของร้านแห่งนี้ ขณะเดียวกัน คังจุนก็ค่อย ๆ จดทุกคำลงในสมุด เพราะเขารู้ดีว่า เรื่องราวเมื่อยี่สิบปีก่อน กำลังเป็นจุดเริ่มต้นของความจริงทั้งหมด... คำพูดของลุงประสิทธิ์ ทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบลง แม้ลูกค้าโต๊ะข้าง ๆ จะกลับมาคุยกันเบา ๆ แล้ว แต่แพรวยังคงนั่งนิ่ง เธอมองถ้วยน้ำจิ้มตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ เอื้อมมือจับมันไว้ "พ่อ..." "ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังเลย" แม่มาลัยยิ้มอ่อน "เพราะสำหรับพ่อ" "มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเอามาอวด" "เขาแค่ทำในสิ่งที่คิดว่าถูก" แพรวก้มหน้าลง ยิ่งรู้จักอดีตของพ่อมากขึ้น เธอก็ยิ่งเคารพชายคนนี้มากกว่าเดิม ... คังจุนปิดสมุดบันทึก ก่อนเงยหน้าขึ้นถามลุงประสิทธิ์ "ลุงจำได้ไหมครับ" "ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" ลุงประสิทธิ์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า "จำชื่อไม่ได้" "รู้แค่ว่าแต่งตัวดี" "พูดจาสุภาพ" "แต่สายตา..." ชายชราหยุดไป เหมือนกำลังเลือกคำพูด "สายตาของเขา" "ไม่ได้มองร้านนี้เหมือนร้านอาหาร" "แต่มองเหมือนธุรกิจ" คำตอบนั้นทำให้คังจุนครุ่นคิด คนคนนี้ ไม่ได้อยากกินหมูกระทะ แต่ต้องการครอบครองสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ... แพรวถามต่อ "แล้วพ่อโกรธไหมคะ" แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ "ไม่เลย" "หลังจากเขากลับ" "พ่อยังเดินมาบอกแม่ว่า" > 'เขาไม่ได้ผิดหรอก' > 'ทุกคนมีวิธีคิดไม่เหมือนกัน' แพรวยิ้มทั้งน้ำตา นั่นคือพ่อสมชาย คนที่ไม่เคยโกรธใครง่าย ๆ แม้กับคนที่เอาเงินมาซื้อความตั้งใจของตัวเอง ... ช่วงบ่าย ลูกค้าเริ่มบางตาลง แพรวเดินไปยืนมองรูปพ่อที่แขวนอยู่บนผนัง เธอพนมมือเบา ๆ ก่อนพูดในใจ "หนูสัญญานะพ่อ..." "หนูจะรักษาสิ่งที่พ่อรักไว้ให้ได้" คังจุนเดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ แม้เขาจะไม่ได้ยินสิ่งที่แพรวพูด แต่ก็พอเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไร "ผมเชื่อว่า..." "คุณทำได้" แพรวหันมายิ้ม "แต่ฉันไม่ได้ทำคนเดียว" "ถ้าไม่มีคุณ" "ฉันคงยังหาทางไม่เจอ" คังจุนยิ้มอ่อน "งั้น..." "เราก็ช่วยกันต่อ" ทั้งสองสบตากัน รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เกิดจากความเชื่อใจ ที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน ... เย็นวันนั้น หลังร้านปิด แม่มาลัยเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ไม่นานก็ถือกล่องไม้เก่าใบหนึ่งออกมา ฝุ่นเกาะเต็มฝากล่อง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถูกเปิดมานานหลายปี แพรวมองอย่างสงสัย "แม่..." "กล่องอะไรคะ" แม่มาลัยลูบฝากล่องเบา ๆ "ของพ่อ" "แม่ตั้งใจว่าจะยังไม่เปิด" "แต่วันนี้..." "แม่คิดว่าถึงเวลาแล้ว" คังจุนช่วยยกกล่องมาวางบนโต๊ะ แพรวค่อย ๆ เปิดฝาออก ด้านใน ไม่มีเงิน ไม่มีเอกสารสำคัญ มีเพียงรูปถ่ายเก่า ๆ สมุดบันทึกบางเล่ม และซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกผูกด้วยเชือกฝ้าย หน้าซอง เขียนด้วยลายมือของพ่อสมชาย > "เปิดเมื่อถึงวันที่เข้าใจความหมายของคำว่า 'ความไว้ใจ'" แพรวนิ่งไป เธอไม่ได้รีบแกะซอง เพียงใช้มือแตะตัวหนังสือเบา ๆ แล้วหันไปมองแม่ แม่มาลัยยิ้มอ่อน ก่อนพยักหน้า "เก็บไว้ก่อน" "พรุ่งนี้ค่อยเปิด" แพรวพยักหน้าตาม เพราะเธอรู้ว่า บางคำตอบ ไม่จำเป็นต้องรีบรู้ในวันเดียว แต่ควรรู้... ในวันที่หัวใจพร้อมจะเข้าใจมันจริง ๆ คังจุนมองซองเอกสารนั้นเงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า สิ่งที่อยู่ข้างใน อาจเป็นจุดเชื่อมโยง ระหว่างพ่อสมชาย กับพ่อของเขา และจะนำพาพวกเขา ก้าวเข้าสู่ความจริงบทต่อไป จบตอนที่ 28 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more