ตอนที่ 29 คืนที่คังจุนสารภาพ

1507 Words

ตอนที่ 29 คืนที่คังจุนสารภาพ ค่ำวันนั้น หลังลูกค้าคนสุดท้ายกลับออกจากร้าน ความวุ่นวายที่ดำเนินมาตลอดทั้งวันก็เงียบลงในที่สุด เตาหมูกระทะที่เคยร้อนระอุ เหลือเพียงถ่านสีแดงที่ค่อย ๆ มอดลง ไอควันบาง ๆ ลอยปะปนกับอากาศเย็นของยามค่ำคืน แพรวกำลังเช็ดโต๊ะตัวสุดท้าย คังจุนยกเก้าอี้ขึ้นวางบนโต๊ะทีละตัว ทั้งคู่ทำงานโดยแทบไม่ต้องบอกกัน เพียงสบตา ก็รู้ว่าควรทำอะไรต่อ แม่มาลัยเดินออกมาจากครัว พร้อมผลไม้หั่นใส่จาน "พักก่อนเถอะ" "วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" แพรวยิ้ม ก่อนรับจานผลไม้จากแม่ "แม่ไปนอนก่อนก็ได้นะคะ" "ที่เหลือเดี๋ยวหนูกับคังจุนจัดการเอง" แม่มาลัยมองทั้งสองคน ก่อนพยักหน้า "อย่าดึกมาก" "พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีก" เมื่อแม่มาลัยกับน้องพีขึ้นบ้านไปแล้ว ทั้งร้านก็เหลือเพียงความเงียบ เสียงจักจั่นดังมาจากสวนหลังร้าน สายลมเย็นพัดผ่านประตูไม้ที่เปิดแง้มไว้ แพรวนั่งลงบนม้านั่งหน้าร้าน ทอดสายตามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว "ไม่ได้เห็นดาวเยอะ ๆ แบบนี้นานแล้ว" คังจุนเดินถือแก้วชาอุ่น ๆ มานั่งข้างเธอ ส่งแก้วหนึ่งให้ "ที่โซล..." "แทบไม่เห็นดาว" แพรวรับแก้วมา ไออุ่นลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า "ที่นั่นเป็นยังไง" คังจุนยิ้มบาง ๆ "วุ่นวาย" "ทุกคนรีบ" "แม้แต่การกินข้าว" เขาหัวเราะเบา ๆ "บางวันผมกินมื้อเย็นในรถ" แพรวหันมามอง "เหนื่อยน่าดู" "มาก" ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนทอดสายตามองไปยังป้ายร้านหมูกระทะที่แขวนอยู่หน้าร้าน บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่ความอึดอัด กลับเป็นความเงียบที่ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสบายใจ ... แพรวค่อย ๆ เอ่ยขึ้น "ฉันถามอะไรได้ไหม" คังจุนพยักหน้า "ได้สิ" หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามออกมาตรง ๆ "ทำไมคุณถึงกลับเมืองไทย" "ทั้งที่ชีวิตที่เกาหลีก็น่าจะดี" คำถามนั้น ทำให้คังจุนเงียบไปทันที เขาก้มมองแก้วชาในมือ เหมือนกำลังย้อนกลับไปยังความทรงจำที่เก็บไว้ลึกที่สุด แพรวรีบพูดต่อ "ถ้าไม่สะดวก..." "ไม่ต้องตอบก็ได้" คังจุนส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่ใช่ไม่สะดวก" "แค่..." "ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเริ่มเล่า "เมื่อสองปีก่อน" "พ่อผมเริ่มป่วย" แพรวเงียบลง ตั้งใจฟังทุกคำ "ตอนนั้น..." "หมอบอกว่าเป็นโรคหัวใจ" "ต้องพักงาน" "แต่พ่อไม่ยอม" คังจุนยิ้มเศร้า ๆ "เขาเป็นคนทำงานหนัก" "เหมือนพ่อของคุณ" แพรวพยักหน้าเบา ๆ เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมทั้งสองครอบครัวถึงสนิทกัน เพราะนิสัยของผู้เป็นพ่อ ช่างคล้ายกันเหลือเกิน ... คังจุนมองไปยังความมืดด้านหน้า ก่อนเล่าต่อ "คืนหนึ่ง" "พ่อเรียกผมเข้าไปหา" "เขายื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้" "ข้างในมีรูปถ่าย" "กับจดหมายหนึ่งฉบับ" แพรวถามเบา ๆ "จดหมายของใคร" "ของพ่อ" "เขียนถึงผม" คังจุนยิ้มบาง ๆ แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี แต่เขายังจำทุกประโยคได้ "พ่อเขียนว่า..." > 'ถ้าวันหนึ่งพ่อไม่อยู่' > 'ลูกกลับเมืองไทยเถอะ' แพรวเงยหน้าขึ้นมองทันที คังจุนพูดต่อ "ตอนแรกผมไม่เข้าใจ" "'กลับไปทำไม'" "'ธุรกิจก็อยู่ที่เกาหลี'" "'ชีวิตก็อยู่ที่นั่น'" เขาหัวเราะเบา ๆ ให้กับตัวเอง "ผมถึงกับเถียงพ่อ" "'ผมไม่กลับ'" "'ผมต้องดูแลบริษัท'" ชายหนุ่มหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกำแก้วชาแน่น "แต่พ่อ..." "แค่ยิ้ม" แพรวรู้สึกได้ ว่านั่นไม่ใช่รอยยิ้มของคนชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับลูกชาย ... คังจุนหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา ค่อย ๆ เปิดออก ด้านใน มีรูปถ่ายเก่าใบเล็ก เขาส่งให้แพรวดู ในรูป มีชายสองคนยืนยิ้มอยู่หน้าร้านหมูกระทะ คนหนึ่งคือพ่อสมชาย อีกคนคือพ่อของคังจุน ทั้งคู่กำลังจับมือกัน สีหน้ามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด แพรวรับรูปมาดูอย่างทะนุถนอม เธอเคยเห็นรูปนี้ในร้าน แต่ไม่เคยเห็นมุมนี้มาก่อน ด้านหลังรูป มีลายมือเขียนไว้ว่า > "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..." > "เราจะรักษาร้านนี้ไว้ด้วยกัน" แพรวเงยหน้ามองคังจุน ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม ชายหนุ่มสูดลมหายใจอีกครั้ง ก่อนพูดประโยคที่เขาเก็บไว้ในใจมาตลอด "เหตุผลที่ผมกลับเมืองไทย..." "ไม่ใช่เพราะบริษัท" "ไม่ใช่เพราะเงิน" "แต่เป็นเพราะ..." "...พ่อขอไว้" คำตอบของคังจุน ทำให้แพรวนิ่งไปครู่หนึ่ง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าร้านเบา ๆ เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่ว ๆ ราวกับธรรมชาติกำลังรับฟังเรื่องราวของชายหนุ่มไปพร้อมกับเธอ คังจุนมองรูปถ่ายในมือ ก่อนค่อย ๆ รับกลับมา เขาลูบขอบรูปเบา ๆ ราวกับกำลังสัมผัสมือของพ่ออีกครั้ง "คืนนั้น..." "พ่อพูดกับผมว่า" > 'ลูกอาจคิดว่าพ่อกำลังฝากร้านไว้' > 'แต่จริง ๆ แล้ว...' > 'พ่อกำลังฝากความไว้ใจ' แพรวเงียบ หัวใจของเธอค่อย ๆ หนักขึ้น คังจุนยิ้มเศร้า "ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ" "ผมคิดว่าพ่อพูดเกินไป" "ร้านหมูกระทะร้านหนึ่ง..." "จะสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ให้กับความคิดในอดีตของตัวเอง "แต่พ่อกลับบอกว่า..." > 'วันหนึ่งลูกจะเข้าใจเอง' > 'เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของคนที่กินอาหารจากร้านนี้' แพรวหลุบตาลง นึกถึงลูกค้าประจำทุกคน ลุงประสิทธิ์ ลุงชาติ ป้าสาย รวมถึงเด็ก ๆ ที่หัวเราะทุกครั้งเวลามากินหมูกระทะกับครอบครัว ตอนนี้... เธอเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นแล้ว ... คังจุนทอดสายตามองเตาหมูกระทะที่ดับไฟแล้ว ก่อนเล่าต่อ "หลังจากพ่อเสีย..." "ผมเปิดจดหมายอ่านอีกครั้ง" "คราวนี้..." "ผมร้องไห้" แพรวหันมามอง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะเธอไม่เคยเห็นคังจุนพูดถึงตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนี้ "ในจดหมาย..." "พ่อเขียนไว้ว่า" > 'ถ้าร้านของสมชายยังอยู่' > 'ช่วยดูแลแทนพ่อด้วย' > 'ไม่ต้องเป็นเจ้าของ' > 'แค่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พอ' แพรวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว เธอเพิ่งเข้าใจว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คังจุนไม่เคยเข้ามาเพื่อแย่งอะไร แต่เข้ามา... เพื่อทำตามคำสัญญาของพ่อ ... "ผมเลยกลับเมืองไทย" คังจุนพูดต่อ "ตอนแรกตั้งใจว่าจะมาดูร้านเฉย ๆ" "ถ้าร้านยังไปได้ดี" "ผมก็จะกลับ" เขาหัวเราะเบา ๆ "แต่พอมาเห็นร้าน" "มาเจอแม่มาลัย" "มาเจอคุณ" "ผมก็กลับไม่ได้อีก" แพรวมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณนะ" คังจุนเลิกคิ้ว "ขอบคุณเรื่องอะไร" "ที่รักษาคำพูดของพ่อ" "ทั้งที่จริง..." "คุณเลือกไม่ทำก็ได้" ชายหนุ่มส่ายหน้า "ไม่ได้หรอก" "พ่อสอนผมมาตลอด" > 'คนเราเสียเงินได้' > 'เสียธุรกิจได้' > 'แต่ห้ามเสียคำพูด' แพรวหัวเราะทั้งน้ำตา "พ่อคุณ..." "กับพ่อฉัน" "เหมือนกันจริง ๆ" คังจุนยิ้ม "ใช่" "บางครั้งผมยังแยกไม่ออกเลย" "ว่าคำไหนเป็นคำของพ่อผม" "คำไหนเป็นคำของลุงสมชาย" ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ความอึดอัดที่เคยมี หายไปจนหมด เหลือเพียงความสบายใจ ที่เกิดขึ้นจากการได้รู้จักกันมากขึ้น ... เวลาล่วงเลยเกือบสี่ทุ่ม อากาศเริ่มเย็นกว่าเดิม แพรวลุกขึ้นเก็บแก้วชา ก่อนหยุดเดิน แล้วหันกลับมาหาคังจุน "ต่อไป..." "อย่าเก็บเรื่องแบบนี้ไว้คนเดียวอีกนะ" คังจุนยิ้มอ่อน "ได้" "แต่คุณก็เหมือนกัน" "ถ้าท้อ..." "บอกผม" แพรวพยักหน้า "สัญญา" ชายหนุ่มยื่นมือออกมา "งั้น..." "สัญญา" แพรวหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปจับเบา ๆ "สัญญา" มือของทั้งสองแตะกันเพียงครู่เดียว แต่กลับอบอุ่นกว่าที่เคย ไม่ใช่มือของคนรัก แต่เป็นมือของคนสองคน ที่กำลังเดินไปสู่เป้าหมายเดียวกัน ... ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน คังจุนหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ทันใดนั้น แพรวสังเกตเห็นบางอย่าง "เดี๋ยวนะ..." "ด้านหลังรูป..." คังจุนพลิกดู ใต้ข้อความเดิม ยังมีตัวหนังสืออ**บรรทัดหนึ่ง ที่ซีดจางจนแทบมองไม่เห็น > "ถ้าลูกทั้งสองได้อ่านรูปใบนี้..." > "ให้เปิดซองสีน้ำตาลพร้อมกัน" ทั้งสองสบตากันทันที ซองสีน้ำตาล... ซองเดียวกับที่แม่มาลัยนำออกมาจากกล่องไม้เมื่อคืน ทั้งคู่ไม่พูดอะไร แต่ต่างรู้ว่า คำตอบที่พ่อทั้งสองทิ้งไว้ กำลังรอพวกเขาอยู่ และคืนพรุ่งนี้... อาจเปลี่ยนทุกอย่างตลอดไป จบตอนที่ 29 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more