ตอนที่ 39คนที่อยู่ในรถคืนนั้น

1425 Words

ตอนที่ 39 คนที่อยู่ในรถคืนนั้น ค่ำวันนั้น ร้านหมูกระทะพ่อสมชายยังเต็มไปด้วยลูกค้า เสียงหัวเราะดังสลับกับเสียงหมูที่กำลังย่างบนเตา ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ใต้แสงไฟสีส้ม บรรยากาศอบอุ่นเหมือนทุกคืน แต่ในใจของแพรวและคังจุน กลับเต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ หลังจากพบหลักฐานหลายชิ้น ทุกอย่างกำลังบอกตรงกันว่า... คืนเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่ได้มีเพียงรถของพ่อสมชาย และไม่ได้มีเพียงพ่อคิมซองโฮอยู่ตรงนั้น ยังมี... ใครอีกคน ... หลังร้านปิด แพรวยกกาแฟร้อนสองแก้วมาวางบนโต๊ะไม้ คังจุนกำลังเปิดแฟ้มเอกสารอยู่เงียบ ๆ รูปถ่ายเก่า คำให้การ และแผนที่ ถูกเรียงไว้ตรงหน้า ทั้งสองมองหลักฐานเหล่านั้นอยู่นาน ก่อนแพรวจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น "ฉันยังคิดถึงสิ่งที่คุณจำได้" คังจุนเงยหน้าขึ้น "เรื่องไหน" "เรื่องรถ" "แล้วก็..." "ผู้ชายอีกคน" ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า "ผมเองก็ยังคิดอยู่" ... ตั้งแต่กลับมาจากจุดเกิดเหตุ ความทรงจำของคังจุนเริ่มกลับมาทีละนิด เหมือนภาพเก่า ๆ ที่ค่อย ๆ ชัดขึ้นหลังถูกเช็ดฝุ่นออก แต่ทุกครั้งที่พยายามนึกต่อ หัวของเขาจะปวดทันที แพรวไม่เคยเร่ง เธอรู้ดีว่า ความทรงจำ ไม่ใช่สิ่งที่จะบังคับให้กลับมาได้ ... สายลมเย็นพัดผ่านหลังร้าน เสียงจักจั่นดังอยู่ไกล ๆ คังจุนหลับตาลงช้า ๆ เขาพยายามสูดลมหายใจลึก แล้วปล่อยให้ตัวเอง ย้อนกลับไปในคืนฝนตกคืนนั้น ... ฝนตกหนัก หนักจนแทบมองไม่เห็นถนน เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง นั่งกอดตุ๊กตาผ้าอยู่บนเบาะหลัง เขาใช้มือเช็ดกระจกที่เต็มไปด้วยละอองน้ำ พยายามมองออกไปด้านนอก ไฟหน้ารถสะท้อนสายฝน สว่างวาบเป็นระยะ ประตูฝั่งคนขับเปิดออก พ่อของเขา คิมซองโฮ ก้าวลงจากรถ ก่อนวิ่งฝ่าสายฝนออกไป เด็กชายรีบแนบหน้าเข้ากับกระจก เขาเห็น... ชายอีกคนกำลังยืนอยู่กลางฝน แม้ภาพจะพร่า แต่เขาจำเสื้อกันฝนสีเข้มตัวนั้นได้ และเมื่อชายคนนั้นหันมา เด็กชายก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะเขารู้จักคนคนนั้นดี ... "สมชาย!" เสียงคิมซองโฮดังขึ้น ชายที่ยืนอยู่กลางฝนหันกลับมา ทั้งสองรีบเดินเข้าหากัน ก่อนจะคุยอะไรบางอย่าง แต่เสียงฝนดังเกินไป เด็กชายไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว ... จู่ ๆ แสงไฟอีกคู่หนึ่ง ก็ส่องเข้ามาจากด้านหลัง เด็กชายหันไปมอง รถอีกคัน ค่อย ๆ จอดห่างออกไปไม่กี่เมตร หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง ประตูรถเปิดออก มีใครบางคนลงมา รูปร่างสูง ถือร่มสีดำ เดินช้า ๆ เข้าหาสมชายกับคิมซองโฮ เด็กชายพยายามเพ่งมอง แต่ฝนตกหนักเหลือเกิน เขาเห็นเพียงเงา เห็นเพียงรองเท้าที่เหยียบน้ำ เห็นเพียงมือที่ยกขึ้น เหมือนกำลังยื่นอะไรบางอย่าง แต่ไม่เห็นใบหน้า ... "คังจุน!" เสียงแพรวดังขึ้น ชายหนุ่มสะดุ้งลืมตาทันที เขาหายใจแรง เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ทั้งที่อากาศเย็น แพรวรีบจับมือเขา "จำได้อีกแล้วใช่ไหม" คังจุนพยักหน้า ก่อนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด โดยไม่ตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว แพรวฟังจนจบ ก่อนขมวดคิ้ว "แปลว่า..." "มีคนลงจากรถอีกคันจริง ๆ" คังจุนตอบทันที "ใช่" "แล้วเขาเดินมาหาพ่อผมกับลุงสมชาย" แพรวรีบหยิบกระดาษขึ้นมาเขียน รถคันที่หนึ่ง คิมซองโฮ เด็กคังจุน รถคันที่สอง ? สมชาย ทั้งสามคน ยืนอยู่กลางฝน ในเวลาเดียวกัน ทุกอย่างตรงกับคำบอกของชายชราที่พบเมื่อวันก่อน และตรงกับความทรงจำของคังจุน เหลือเพียงคำถามเดียว คนที่ลงมาจากรถคันนั้น...คือใคร คังจุนหลับตาลงอีกครั้ง ภาพสุดท้ายค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ชายคนนั้น ยกมือขึ้นแตะไหล่ของสมชาย เหมือนคนที่สนิทกันมานาน ไม่ใช่ท่าทีของคนแปลกหน้า ไม่ใช่คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก คังจุนค่อย ๆ ลืมตา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย > "ผมจำได้..." > "คนที่ยืนอยู่กลางฝน..." > "ไม่ใช่คนแปลกหน้า" คำพูดของคังจุน ทำให้แพรวนิ่งไปนาน เธอค่อย ๆ วางปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนมองกระดาษที่เพิ่งเขียน รถคันที่หนึ่ง คิมซองโฮ เด็กชายคังจุน รถคันที่สอง ? สมชาย ทุกอย่างเริ่มเชื่อมต่อกัน แต่ยังขาดชิ้นส่วนสำคัญที่สุด ... แพรวสูดลมหายใจเข้าลึก "คุณแน่ใจไหม..." "ว่าเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า" คังจุนหลับตาอีกครั้ง เขาไม่ตอบทันที แต่ปล่อยให้ตัวเองย้อนกลับไปยังภาพในอดีต ฝนยังคงตกหนัก ไฟหน้ารถสะท้อนพื้นถนนเปียกน้ำ ชายทั้งสามยืนคุยกันอยู่กลางสายฝน ไม่มีใครตะโกน ไม่มีท่าทีทะเลาะกัน ตรงกันข้าม... เหมือนกำลังคุยเรื่องสำคัญบางอย่าง เด็กชายในรถพยายามลดกระจกลง แต่เปิดได้เพียงเล็กน้อย เสียงฝนดังกลบทุกอย่าง เขาได้ยินเพียงเศษประโยคสั้น ๆ "...ต้องรีบ..." "...ไม่ทันแล้ว..." "...ฟังฉันก่อน..." จากนั้น ชายคนที่สาม ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้สมชาย สมชายรับไว้ แต่ยังไม่ทันเปิด ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ... คังจุนลืมตาขึ้นช้า ๆ "ผมจำได้อีกอย่าง" แพรวรีบขยับเข้ามาใกล้ "อะไร" "ไม่มีใครทะเลาะกัน" หญิงสาวชะงัก "แน่ใจเหรอ" คังจุนพยักหน้า "ถ้าจำไม่ผิด..." "ทั้งสามคนคุยกันปกติ" "ไม่มีใครผลัก" "ไม่มีใครตะโกน" "ไม่มีสีหน้าโกรธ" แพรวขมวดคิ้วทันที นั่นแตกต่างจากสิ่งที่คนทั้งหมู่บ้านพูดมาตลอด ทุกคนเชื่อว่า ก่อนเกิดเหตุ สมชายมีปากเสียงกับใครบางคน แต่ความทรงจำของคังจุน กลับไม่เป็นแบบนั้น ... แม่มาลัยที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ค่อย ๆ วางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะเบาจนแทบไม่ได้ยิน "แม่จำวันที่สมชายกลับมาบ้านวันนั้นได้" แพรวหันไปมอง แม่มาลัยพูดต่อ "เขาไม่เคยเล่าว่าทะเลาะกับใคร" "เขาพูดแค่ว่า..." นางหลับตา เหมือนกำลังฟังเสียงของสมชายอีกครั้ง > 'ทุกคนเข้าใจผิดหมดแล้ว...' แพรวเม้มริมฝีปากแน่น ประโยคนี้ พ่อเคยพูด แต่ไม่มีใครรู้ว่าหมายถึงอะไร วันนี้... มันเริ่มมีความหมายขึ้นเรื่อย ๆ ... คังจุนเปิดรูปถ่ายที่พบในแฟ้มอีกครั้ง เขาซูมดูบริเวณมุมภาพ แม้ภาพจะเบลอ แต่พอเห็นเงาคนสามคนยืนอยู่ใกล้กัน ไม่มีท่าทีของการต่อสู้ ไม่มีใครยกมือทำร้ายกัน แพรวถอนหายใจยาว "ถ้าอย่างนั้น..." "คนที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด" "อาจไม่ใช่คนในภาพ" คังจุนพยักหน้า "แต่อาจเป็นคน..." "ที่เล่าเรื่องหลังจากนั้น" ทั้งสองสบตากัน เริ่มเข้าใจตรงกันว่า เหตุการณ์จริง กับเรื่องที่คนทั้งหมู่บ้านรับรู้ อาจเป็นคนละเรื่อง ... จู่ ๆ คังจุนก็ยกมือกุมศีรษะอีกครั้ง ภาพหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นชายคนที่สาม กำลังหันหลังเดินกลับไปที่รถ ขณะเดียวกัน สมชายรีบวิ่งตามไปสองก้าว เหมือนจะเรียกไว้ แต่แล้ว... เสียงฟ้าผ่าก็ดังสนั่น ทุกอย่างขาดหาย เหลือเพียงเสียงหนึ่ง ที่ชัดเจนกว่าทุกครั้ง > "อย่าเพิ่งไป!" คังจุนสะดุ้ง ลืมตาขึ้นทันที เขาหายใจแรง หัวใจเต้นจนได้ยินเสียงของตัวเอง แพรวจับมือเขาไว้แน่น "เสียงใคร" คังจุนส่ายหน้า "จำไม่ได้" "แต่ผมรู้..." "เสียงนั้น" "ไม่ใช่พ่อผม" ... ทั้งร้านเงียบลงอีกครั้ง สายฝนด้านนอกเริ่มตกหนัก เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสี เหมือนคืนเมื่อยี่สิบปีก่อน แพรวค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสาร ก่อนพูดเบา ๆ "คืนนั้น..." "ทุกคนไม่ได้เข้าใจผิดเพราะเห็นเอง" "แต่เข้าใจผิด..." "เพราะมีคนเล่าให้เชื่อ" คังจุนพยักหน้า ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เพราะตอนนี้ เขามั่นใจแล้วว่า ความทรงจำของตัวเอง กำลังพาพวกเขาเข้าใกล้ความจริง และในความทรงจำทั้งหมดนั้น มีสิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจที่สุด > "คนที่ยืนอยู่กลางฝน..." > "ไม่ใช่คนแปลกหน้า" > "แต่เป็นคนที่พ่อกับลุงสมชาย...รู้จักดี" (P2 จบ) ❤️📖🥓

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more