ตอนที่ 34คนที่โกหกตำรวจ

1351 Words

ตอนที่ 34 คนที่โกหกตำรวจ เช้าวันต่อมา ร้านหมูกระทะพ่อสมชายกลับมาคึกคักเหมือนทุกวัน ควันจากเตาถ่านค่อย ๆ ลอยขึ้นปะปนกับกลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่น เสียงหัวเราะของลูกค้าประจำ ดังสลับกับเสียงตะหลิวกระทบกระทะ ราวกับร้านแห่งนี้ ไม่เคยมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้นเลย แต่สำหรับแพรว ภาพของยูริ และเรื่องราวเมื่อยี่สิบปีก่อน ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ... "แพรว" เสียงแม่มาลัยเรียกจากในครัว "ช่วยเอาผักไปเติมโต๊ะสามหน่อยลูก" "ได้ค่ะ" แพรวรีบยกตะกร้าผักเดินออกไป ลูกค้าหลายคนยิ้มให้เธอเหมือนทุกครั้ง ลุงประสิทธิ์ยังแซวเหมือนเดิม "วันนี้น้ำจิ้มอร่อยขึ้นอีกแล้วนะ" แพรวหัวเราะ "ยังต้องปรับอีกนิดค่ะ" "ถ้าอร่อยกว่านี้" "ลุงจะมากินทุกวัน" เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งโต๊ะ คังจุนที่ยืนย่างหมูอยู่หน้าร้าน หันมายิ้มให้แพรว ภาพตรงหน้า ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่า เหตุผลที่พ่ออยากรักษาร้านนี้ไว้ ไม่ใช่เพราะสูตรน้ำจิ้ม แต่เพราะรอยยิ้มของผู้คน ... ช่วงบ่าย หลังลูกค้าซาลง แพรวหยิบกล่องไม้เก่าออกมาวางบนโต๊ะ "ฉันอยากลองเรียงเรื่องทั้งหมดดู" คังจุนนั่งลงข้าง ๆ "เริ่มจากตรงไหนดี" แพรวหยิบกระดาษเปล่าหนึ่งแผ่น ก่อนเขียนลำดับเหตุการณ์ ร้านหมูกระทะเปิด ยูริเข้ามาช่วย ร้านเริ่มมีลูกค้า มีคนมาขอซื้อสูตร เกิดเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน ยูริหายตัวไป เธอมองกระดาษอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจ "ยังมีช่องว่างเยอะเลย" คังจุนพยักหน้า "โดยเฉพาะคืนเกิดเหตุ" ... แม่มาลัยเดินเข้ามา ในมือถือแฟ้มเอกสารเก่า "แม่เจอของอีกอย่าง" แพรวรับแฟ้มมาเปิดดู ด้านในมีสำเนาเอกสารหลายแผ่น กระดาษเริ่มเหลือง บางแผ่นมีตราครุฑอยู่ด้านบน คังจุนขมวดคิ้ว "นี่คือ..." แม่มาลัยตอบเบา ๆ "สำเนาบันทึกของตำรวจ" แพรวเงยหน้าทันที "แม่เก็บไว้เหรอ" แม่มาลัยพยักหน้า "สมชายเป็นคนเก็บ" "เขาบอก..." "'วันหนึ่งลูกอาจต้องใช้'" ... แพรวค่อย ๆ เปิดอ่านทีละหน้า ในเอกสาร มีคำให้การของคนหลายคน ทั้งชาวบ้าน ลูกค้า รวมถึงผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์คืนนั้น เธออ่านอย่างละเอียด ก่อนหยุดที่หน้าหนึ่ง "คังจุน..." "ดูนี่" ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ ข้อความในเอกสารระบุว่า > เวลา 20.15 น. > นายสมชายยังอยู่ที่ร้านหมูกระทะ แต่เมื่อเปิดอีกแผ่น กลับเขียนว่า > เวลา 20.10 น. > นายสมชายขับรถออกจากร้านแล้ว แพรวขมวดคิ้วทันที "ห่างกันแค่ห้านาที" "แต่คำให้การกลับไม่เหมือนกัน" คังจุนหยิบเอกสารทั้งสองแผ่นขึ้นมาเทียบ เลขเวลา วันเดือนปี และลายเซ็น ถูกต้องทั้งหมด ต่างกันเพียง... คำให้การของพยาน ... ทั้งสองรีบเปิดอ่านหน้าถัดไป ยิ่งอ่าน ยิ่งพบความผิดปกติ บางคนบอกว่าฝนตกก่อนสองทุ่ม บางคนบอกว่าฝนเริ่มหลังสามทุ่ม บางคนบอกเห็นสมชายอยู่หน้าร้าน แต่บางคนยืนยันว่า สมชายออกไปก่อนเกิดเหตุ แพรวเริ่มรู้สึกเย็นวาบ "เป็นไปไม่ได้..." "ทุกคนอยู่คืนเดียวกัน" "ทำไมถึงจำไม่เหมือนกัน" คังจุนไม่ได้ตอบ เขากำลังมองชื่อของพยานแต่ละคนอย่างตั้งใจ ก่อนใช้นิ้วแตะชื่อหนึ่ง แล้วพูดช้า ๆ "แพรว..." "ผมว่า..." "มีคนคนหนึ่ง..." "กำลังโกหกตำรวจ" คำพูดนั้น ทำให้ทั้งร้านเงียบลงอีกครั้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรก ที่ทั้งสองเริ่มเชื่อว่า เหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน อาจไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา และความจริงที่ทุกคนเชื่อมาตลอด... อาจถูกสร้างขึ้นจากคำโกหกของใครบางคน คำพูดของคังจุน ทำให้แพรวรีบเปิดเอกสารทั้งหมดออกมาเรียงบนโต๊ะ กระดาษเก่าหลายสิบแผ่น ถูกวางเรียงตามลำดับเวลา แม่มาลัยเดินเข้ามายืนข้าง ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ "สมชายใช้เวลาหลายคืน" "อ่านเอกสารพวกนี้" "แต่สุดท้าย..." "ก็ไม่เคยพูดอะไร" แพรวเงยหน้าขึ้น "พ่อสงสัยเหมือนเราหรือเปล่าคะแม่" แม่มาลัยพยักหน้า "แม่คิดว่า..." "เขาสงสัย" "แต่ไม่มีหลักฐาน" ... คังจุนหยิบกระดาษเปล่ามาแผ่นหนึ่ง ก่อนเขียนหัวข้อใหญ่ ลำดับเหตุการณ์คืนเกิดเหตุ เขาค่อย ๆ นำข้อมูลจากคำให้การมาเรียง 20.00 น. ร้านยังเปิด 20.10 น. พยานคนที่หนึ่งบอกว่าสมชายขับรถออกไป 20.15 น. พยานอีกคนยืนยันว่าสมชายยังย่างหมูอยู่หน้าร้าน 20.30 น. ฝนเริ่มตก 20.40 น. เกิดอุบัติเหตุ แพรวจ้องกระดาษอยู่พักใหญ่ ก่อนชี้ไปที่เวลาสองบรรทัดแรก "นี่แหละ" "มันเป็นไปไม่ได้" "คนคนเดียว..." "จะอยู่สองที่พร้อมกันไม่ได้" คังจุนพยักหน้า "แปลว่าต้องมีคนจำผิด" "หรือ..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "...จงใจพูดไม่ตรงกับความจริง" ... แม่มาลัยเดินไปหยิบแว่นสายตา กลับมานั่งอ่านเอกสารอีกครั้ง ทันใดนั้น นางก็หยุดอยู่ที่คำให้การของชายคนหนึ่ง "เดี๋ยวก่อน..." แพรวรีบขยับเข้าไป "มีอะไรคะแม่" แม่มาลัยใช้นิ้วชี้บรรทัดหนึ่ง "คนนี้..." "เมื่อเช้าบอกว่าเห็นสมชายออกจากร้าน" "แต่ตอนสอบสวน..." "กลับบอกว่าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง" แพรวรีบอ่านซ้ำ จริงอย่างที่แม่มาลัยพูด ในคำให้การฉบับแรก ชายคนนั้นใช้คำว่า 'ได้ยินคนอื่นบอก' แต่ในเอกสารอีกฉบับ กลับกลายเป็น 'ผมเห็นเอง' คังจุนขมวดคิ้วทันที "คำให้การเปลี่ยน" "โดยไม่มีเหตุผล" ... ทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่ง แพรวเริ่มเขียนชื่อพยานทุกคนลงบนกระดาษ ก่อนขีดเส้นเชื่อม เธอสังเกตว่า พยานส่วนใหญ่ ให้การไปในทิศทางเดียวกัน มีเพียงคนเดียว ที่คำพูดเปลี่ยนไปหลายครั้ง คังจุนมองชื่อบนกระดาษ ก่อนพูดเบา ๆ "คนคนนี้..." "น่าจะรู้มากกว่าที่พูด" แม่มาลัยถอนหายใจ "เมื่อก่อน..." "แม่ไม่เคยคิดเลย" "ว่าคำพูดของคนคนหนึ่ง" "จะเปลี่ยนชีวิตใครได้มากขนาดนี้" ... แพรวเริ่มรู้สึกหนักในอก เธอไม่เคยโทษใคร และไม่เคยคิดจะขุดอดีตขึ้นมา แต่ตอนนี้ ยิ่งค้นหา เธอก็ยิ่งรู้ว่า ความจริงที่พ่อแบกไว้ อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ... เย็นวันนั้น ร้านกลับมาคึกคักอีกครั้ง แพรวพยายามยิ้มต้อนรับลูกค้าเหมือนเดิม คังจุนยืนย่างหมูอยู่หน้าเตา ทั้งคู่ยังทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่ให้เรื่องในอดีต กระทบกับลูกค้าที่เข้ามาใช้เวลาร่วมกัน ลุงประสิทธิ์เดินเข้ามานั่งโต๊ะประจำ มองหน้าแพรวแล้วถาม "วันนี้ดูเหนื่อยนะ" แพรวยิ้มบาง ๆ "นิดหน่อยค่ะ" ลุงประสิทธิ์พยักหน้า ก่อนพูดประโยคหนึ่ง โดยไม่ได้ตั้งใจ "พ่อเธอก็เคยนั่งหน้าแบบนี้" แพรวชะงัก "เมื่อไหร่คะ" "หลังกลับจากสถานีตำรวจ" ทั้งร้านเงียบลงทันที ลุงประสิทธิ์เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป จึงรีบก้มหน้ากินต่อ แต่แพรวรีบถาม "ลุง..." "พ่อเคยไปโรงพักหลายครั้งเหรอ" ชายชรานิ่งไปพักใหญ่ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ "หลายครั้ง" "เขาพยายามอธิบาย" "แต่ไม่มีใครเชื่อ" คำตอบนั้น ทำให้แพรวกำมือแน่นใต้โต๊ะ เพราะเธอเพิ่งรู้ว่า พ่อไม่ได้ยอมรับทุกอย่างอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่พ่อ... พยายามต่อสู้เพื่อพิสูจน์ความจริงมาตลอด ... คืนนั้น หลังร้านปิด แพรวหยิบแฟ้มเอกสารกลับมาอ่านอีกครั้ง เธอเปิดไปหน้าสุดท้าย ก่อนสังเกตเห็นรอยดินสอจาง ๆ อยู่มุมกระดาษ เป็นลายมือของพ่อสมชาย เขียนไว้เพียงสั้น ๆ > "คนที่โกหก..." > "ไม่ใช่คนที่พูดมากที่สุด" > "แต่คือคนที่เปลี่ยนคำพูดของตัวเอง" แพรวกับคังจุนสบตากันทันที ทั้งคู่รู้แล้วว่า พ่อสมชาย... เคยรู้มาตลอด ว่ามีใครบางคน ให้การไม่ตรงกับความจริง และนั่นคือเหตุผล ที่เขาเก็บเอกสารทุกแผ่นไว้ เพื่อรอวันที่ลูกสาว จะมาตามหาคำตอบแทนเขา จบตอนที่ 34 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more