ตอนที่ 35หลักฐานชิ้นสุดท้าย

1607 Words

ตอนที่ 35 หลักฐานชิ้นสุดท้าย เช้าวันรุ่งขึ้น ร้านหมูกระทะพ่อสมชายยังคงเปิดตามเวลาเดิม กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวมาตั้งแต่ตีห้า ค่อย ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วร้าน คังจุนกำลังเตรียมหมูหมักอยู่หลังเคาน์เตอร์ ส่วนน้องพีกำลังช่วยจัดช้อนและตะเกียบลงบนโต๊ะ ทุกอย่างดูเหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง แต่ในใจของแพรว กลับไม่เคยสงบเลย ตั้งแต่พบคำให้การของตำรวจเมื่อคืน เธอเอาแต่คิดถึงประโยคที่พ่อเขียนไว้ > "คนที่โกหก...ไม่ใช่คนที่พูดมากที่สุด" > "แต่คือคนที่เปลี่ยนคำพูดของตัวเอง" พ่อรู้อะไร... แล้วทำไมพ่อถึงไม่เคยบอกเธอ ... "แพรว" เสียงคังจุนเรียกเบา ๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มยื่นแก้วนมถั่วเหลืองอุ่น ๆ ให้ "ตั้งแต่เช้า" "คุณยังไม่ได้กินอะไรเลย" แพรวรับแก้วมา ยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณนะ" คังจุนมองสีหน้าของเธอ ก่อนพูดอย่างอ่อนโยน "เราไม่จำเป็นต้องรีบ" "ยิ่งใจร้อน" "ยิ่งมองไม่เห็นรายละเอียด" แพรวพยักหน้า เธอรู้ว่าคังจุนพูดถูก เรื่องนี้ผ่านมายี่สิบปีแล้ว การรีบร้อน คงไม่ได้ทำให้ความจริงออกมาเร็วขึ้น ... ช่วงสาย ลูกค้าเริ่มทยอยเข้าร้าน แพรวกลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง รับออเดอร์ เติมน้ำซุป เดินเสิร์ฟหมู รอยยิ้มของเธอ ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่า เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน ... หลังลูกค้าชุดแรกกลับ แม่มาลัยเดินถือกล่องกระดาษเก่าออกมาจากห้องเก็บของ ฝุ่นเกาะเต็มฝากล่อง จนเห็นได้ชัดว่า ไม่ได้ถูกเปิดมาหลายปี "แพรว..." "แม่เจอของอีกกล่อง" แพรวรีบเดินเข้าไปช่วยยก "ของพ่อเหรอคะ" แม่มาลัยพยักหน้า "ตอนย้ายร้าน" "สมชายบอกให้เก็บไว้" "แม่เองก็ลืมไปแล้วว่ามี" คังจุนหยิบผ้ามาเช็ดฝากล่อง ด้านหน้ากล่อง มีลายมือของพ่อสมชายเขียนไว้ > "เอกสารร้าน ปีแรก" ทั้งสามมองหน้ากัน เพราะปีแรกของร้าน ก็คือช่วงเวลาเดียวกับเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน ... แพรวค่อย ๆ เปิดฝากล่อง ด้านในมีสมุดบัญชีเก่า ใบสั่งของ ใบกำกับสินค้า และใบเสร็จจำนวนมาก กระดาษหลายใบเริ่มกรอบ หมึกบางส่วนซีดจาง แต่ยังพออ่านได้ แพรวหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กขึ้นมา พลิกทีละหน้าอย่างระมัดระวัง ทุกหน้า พ่อสมชายจดอย่างละเอียด ซื้อหมูจากที่ไหน ซื้อผักกี่กิโล ค่าน้ำแข็งเท่าไร แม้แต่เงินทอนหนึ่งบาท ก็ยังถูกบันทึกไว้ คังจุนยิ้มบาง ๆ "พ่อคุณ..." "ละเอียดมาก" แม่มาลัยหัวเราะ "สมชายชอบบอก" > 'ความจำคนเราผิดได้' > 'แต่ตัวหนังสือไม่เคยโกหก' คำพูดนั้น ทำให้แพรวหยุดมือทันที เธอมองสมุดบัญชีในมือ หัวใจเริ่มเต้นแรง ถ้าตัวหนังสือไม่โกหก... บางที สิ่งที่พ่อเก็บไว้ อาจเป็นคำตอบทั้งหมดก็ได้ ... ทั้งสามช่วยกันเปิดเอกสารทีละแฟ้ม เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง แต่ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ จนกระทั่ง คังจุนหยิบซองเอกสารเล็ก ๆ ที่ตกอยู่ก้นกล่องขึ้นมา ซองนั้นมีตราของร้านขายวัตถุดิบ และมีวันที่เขียนไว้ชัดเจน 18 กรกฎาคม 2549 แพรวขมวดคิ้ว "วันเดียวกับคืนเกิดเหตุ..." คังจุนค่อย ๆ เปิดซอง ด้านในมีใบเสร็จรับเงินเพียงใบเดียว กระดาษเริ่มเหลือง แต่ตัวเลขยังชัด เขาไล่อ่านทีละบรรทัด หมูสามชั้น ผักสด ถ่านไม้ น้ำปลา ทุกอย่างเป็นวัตถุดิบที่ร้านใช้ประจำ แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดอ่าน คือบรรทัดสุดท้าย > เวลารับสินค้า 20.32 น. คังจุนเงยหน้าขึ้นทันที "แพรว..." หญิงสาวรีบรับใบเสร็จมาดู ดวงตาเบิกกว้าง "สองทุ่มสามสิบสอง..." แม่มาลัยเดินเข้ามาใกล้ "มีอะไร" แพรวรีบหยิบสำเนาคำให้การของตำรวจมาวางเทียบ ในเอกสารระบุว่า > 20.10 น. > สมชายออกจากร้านแล้ว ทั้งสามเงียบพร้อมกัน แพรวค่อย ๆ มองเวลาบนใบเสร็จอีกครั้ง ถ้าพ่อออกจากร้านตั้งแต่สองทุ่มสิบนาที แล้วใคร... เป็นคนเซ็นรับวัตถุดิบตอนสองทุ่มสามสิบสอง คังจุนพลิกใบเสร็จกลับด้าน ด้านล่าง มีลายเซ็นของผู้รับสินค้า แม้หมึกจะจาง แต่ยังอ่านออก เป็นลายมือที่แพรวจำได้ดี "สมชาย" หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียง เพราะนั่นหมายความว่า เวลาในใบเสร็จ กับคำให้การของพยาน ไม่สามารถเป็นจริงพร้อมกันได้ และหลักฐานชิ้นนี้... กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่าง ทั้งสามคนเงียบงัน สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบเสร็จเพียงใบเดียว ภายในร้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับมีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังดังเป็นจังหวะ แพรวค่อย ๆ วางใบเสร็จลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบสำเนาคำให้การของตำรวจขึ้นมาเทียบอีกครั้ง เธออ่านซ้ำทีละบรรทัด ราวกับกลัวว่าตัวเองจะอ่านผิด แต่ไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม เวลาในเอกสารทั้งสอง ขัดแย้งกันอย่างชัดเจน ... คังจุนหยิบแว่นขยายอันเล็กที่ใช้ตรวจลายมือในสมุดบัญชีขึ้นมา เขาส่องดูใบเสร็จอย่างละเอียด ทั้งตราประทับร้านค้า ลายเซ็นผู้ส่งสินค้า และหมึกที่ใช้เขียนเวลา ทุกอย่างดูเป็นของจริง ไม่มีร่องรอยการแก้ไข เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดเบา ๆ "ใบนี้ไม่น่าจะถูกปลอม" แม่มาลัยนิ่งไปครู่หนึ่ง "ร้านขายวัตถุดิบนี้..." "แม่จำได้" "สมัยก่อนสมชายซื้อของที่นี่ทุกสัปดาห์" แพรวรีบถาม "เขาออกใบเสร็จทุกครั้งไหมคะแม่" แม่มาลัยพยักหน้า "ทุกครั้ง" "สมชายเป็นคนขอเอง" "'ทำร้านต้องมีหลักฐาน'" "'จะได้ตรวจสอบได้'" แพรวก้มมองลายมือของพ่อ น้ำตาเริ่มคลอขึ้นอีกครั้ง พ่อเตรียมทุกอย่างไว้ ราวกับรู้ว่าสักวันหนึ่ง ลูกสาวจะต้องใช้มันพิสูจน์ความจริง ... คังจุนเปิดสมุดบัญชีของวันเดียวกัน แล้วไล่นิ้วไปตามตัวเลข จนหยุดที่หน้าหนึ่ง เขาเรียกแพรวทันที "ดูนี่" แพรวขยับเข้าไปใกล้ ในสมุดบัญชี พ่อสมชายเขียนไว้ว่า > 18 กรกฎาคม 2549 > รับหมูเพิ่มตอน 20.30 น. > ลูกค้าเยอะกว่าที่คิด ด้านล่าง ยังมีบันทึกอีกหนึ่งบรรทัด > "ขอบคุณซองโฮที่โทรไปตามของให้ทัน" คังจุนชะงัก "พ่อผม..." "เป็นคนโทรสั่งของเพิ่ม" แม่มาลัยยิ้มบาง ๆ "ใช่" "คืนนั้นลูกค้าเต็มร้าน" "ของไม่พอขาย" แพรวรีบเปิดคำให้การของตำรวจอีกครั้ง เอกสารกลับระบุว่า > หลังสองทุ่ม ร้านเริ่มเงียบ เธอหลับตาลง ก่อนส่ายหน้า "ไม่จริง..." "ถ้าร้านเงียบ" "พ่อจะไม่สั่งของเพิ่ม" คังจุนพยักหน้า "ใช่" "ไม่มีร้านไหน" "สั่งหมูเพิ่มตอนสองทุ่มครึ่ง" "ถ้าลูกค้าไม่มี" ทั้งสามเริ่มมองเห็นภาพเดียวกัน คำให้การบางส่วน ไม่สอดคล้องกับการดำเนินงานของร้านเลย ... แพรวหยิบกระดาษเปล่า เขียนลำดับเหตุการณ์ใหม่ทั้งหมด 20.00 น. ลูกค้าเต็มร้าน 20.30 น. โทรสั่งวัตถุดิบเพิ่ม 20.32 น. สมชายเซ็นรับของ 20.40 น. เกิดเหตุ เธอหยุดปากกา ก่อนพูดเบา ๆ "เวลาห่างกันแค่แปดนาที" "เป็นไปไม่ได้..." "ที่พ่อจะออกจากร้าน" "แล้วไปถึงจุดเกิดเหตุ" แม่มาลัยเงียบ เพราะสิ่งที่แพรวพูด ตรงกับสิ่งที่สมชายเคยพูดเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ไม่มีใครเชื่อเขา ... จังหวะนั้น ลุงประสิทธิ์เดินเข้ามาที่ร้าน เมื่อเห็นเอกสารเต็มโต๊ะ ชายชราก็ยิ้มบาง ๆ "ยังตามหาความจริงกันอยู่หรือ" แพรวพยักหน้า ก่อนยื่นใบเสร็จให้ดู ลุงประสิทธิ์สวมแว่น อ่านอยู่พักใหญ่ แล้วหัวเราะเบา ๆ "จำได้" ทุกคนหันไปมองทันที "วันนั้นลุงก็กินอยู่" "โต๊ะมุมซ้าย" "ลุงยังแซวสมชายเลย" "'ลูกค้าเยอะจนหมูหมดอีกแล้วเหรอ'" แพรวรีบถาม "ลุงจำเวลาได้ไหม" ชายชราพยักหน้า "จำได้" "เพราะลุงดูนาฬิกา" "จะรีบกลับไปเปิดร้าน" หัวใจของแพรวเต้นแรง "กี่โมงคะ" ลุงประสิทธิ์ตอบโดยไม่ลังเล "ประมาณสองทุ่มครึ่ง" "ตอนนั้นรถส่งหมูเพิ่งมาถึง" "สมชายยังยืนเซ็นรับของอยู่หน้าร้าน" คำตอบนั้น ทำให้ทั้งร้านเงียบสนิท เพราะคำพูดของลุงประสิทธิ์ ตรงกับใบเสร็จทุกอย่าง ... หลังลุงประสิทธิ์กลับ คังจุนค่อย ๆ เก็บเอกสารทั้งหมดใส่แฟ้ม ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ตอนนี้เราไม่ได้มีแค่ข้อสงสัย" "แต่เรามีหลักฐานแล้ว" แพรวพยักหน้า สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปี ที่เธอรู้สึกว่า ชื่อของพ่อ อาจได้รับความยุติธรรม ... ก่อนปิดแฟ้ม แพรวสังเกตเห็นกระดาษแผ่นเล็ก สอดอยู่ระหว่างหน้าสมุดบัญชี เธอค่อย ๆ ดึงออกมา เป็นแผนที่วาดด้วยลายมือของพ่อสมชาย มีเส้นทางจากร้าน ไปยังจุดเกิดเหตุ และมีเวลาเขียนกำกับไว้ > "ต่อให้รีบที่สุด..." > "ก็ใช้เวลาไม่น้อยกว่า 18 นาที" แพรวกับคังจุนสบตากันทันที หากสมชายยังอยู่ที่ร้านเวลา 20.32 น. และต้องใช้เวลาอย่างน้อย 18 นาที เขาย่อมไม่มีทางไปถึงจุดเกิดเหตุ ในเวลาที่ตำรวจสรุปไว้ได้ ความจริงที่ถูกปิดไว้ยี่สิบปี กำลังเริ่มเปิดออกทีละน้อย และคืนนี้... ทั้งสองตัดสินใจแล้วว่า พรุ่งนี้ พวกเขาจะย้อนกลับไปยังสถานที่เกิดเหตุเป็นครั้งแรก เพื่อค้นหาว่า... ในคืนฝนตกเมื่อยี่สิบปีก่อน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ จบตอนที่ 35 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more