ตอนที่ 3 ลูกค้าคนนั้นที่ไม่ธรรมดา
922 Words
ตอนที่ 3
ลูกค้าธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
เช้าวันรุ่งขึ้น
แพรวตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า
แม้เมื่อคืนจะนอนดึกกว่าปกติ
แต่ความเคยชินจากการเป็นเชฟทำให้ร่างกายตื่นตรงเวลาเสมอ
กลิ่นข้าวต้มจากในครัวลอยออกมาจนถึงหน้าบ้าน
แม่มาลัยกำลังเตรียมอาหารเช้า
ส่วนน้องพีนั่งดูการ์ตูนอยู่หน้าทีวี
"ตื่นแล้วเหรอ"
แม่มาลัยถาม
"ค่ะ"
แพรวตอบพลางนั่งลง
ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นนามบัตรที่วางอยู่บนโต๊ะ
นามบัตรของคังจุน
เธอหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง
เมื่อคืนเธอเหนื่อยเกินกว่าจะคิดอะไร
แต่พอมาดูตอนเช้า
ยิ่งรู้สึกแปลกใจ
...
คังฟู้ดส์
บริษัทอาหารรายใหญ่ระดับประเทศ
บริษัทที่มีมูลค่าหลายพันล้านบาท
...
คนระดับนั้น
มานั่งกินหมูกระทะร้านเล็ก ๆ ตอนเกือบเที่ยงคืนเนี่ยนะ
...
"มองอะไร"
แม่มาลัยถาม
แพรวยื่นนามบัตรให้ดู
ทันทีที่เห็นชื่อบริษัท
แม่มาลัยก็ชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนรีบเก็บอาการ
"ลูกค้าเหรอ"
"ค่ะ"
"ดูเป็นคนดีนะ"
"แม่รู้จักเหรอ"
"เปล่า"
แม่มาลัยตอบเร็วเกินไป
จนแพรวเริ่มสงสัย
แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ
เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
...
"ฮัลโหล"
...
"แพรว!"
เสียงปลายสายดังลั่น
จนเธอต้องยกโทรศัพท์ออกจากหู
...
"แกกลับบ้านไปแล้วหายเลยนะ"
...
ฟ้าใส
เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย
และเป็นคนเดียวที่ยังติดต่อกับเธอสม่ำเสมอ
...
"ยุ่งนิดหน่อย"
"ร้านเป็นยังไง"
"แย่"
แพรวตอบตามตรง
...
"ยอดขายตก"
"หนี้ก็มี"
"ถ้าไม่รีบแก้"
"ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่เดือน"
...
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดขึ้น
"งั้นแกต้องโปรโมต"
"ฉันกำลังคิดอยู่"
"ไม่ใช่คิด"
"ต้องทำ"
...
ฟ้าใสเริ่มร่ายไอเดียยาวเหยียด
ทั้งเพจ
ทั้ง TikTok
ทั้งการถ่ายรูปอาหาร
จนแพรวปวดหัว
...
แต่เธอก็รู้
ว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องทำ
...
หลังวางสาย
หญิงสาวเดินไปที่ร้าน
ซึ่งอยู่ติดกับบ้าน
...
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านป้ายไม้เก่า
ตัวหนังสือบางส่วนเริ่มซีดจาง
เหมือนอายุของร้านที่เพิ่มขึ้นทุกปี
...
แพรวยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
...
ถ่ายรูป
โต๊ะไม้
เตาหมูกระทะ
น้ำจิ้มสูตรเด็ด
ป้ายร้าน
...
ทุกอย่างที่เป็นร้านพ่อสมชาย
...
เธอตั้งใจจะเริ่มใหม่
...
ช่วงบ่าย
มีลูกค้าเข้ามาเพียงสามโต๊ะ
ซึ่งถือว่าน้อยมาก
สำหรับร้านที่เปิดมาตั้งแต่สี่โมงเย็น
...
แพรวพยายามยิ้ม
พยายามบริการเหมือนเดิม
แต่ในใจกลับหนักอึ้ง
...
"เมื่อก่อนคิวยาวออกไปถึงถนน"
ลุงชาติพูดขึ้น
ขณะนั่งกินอยู่โต๊ะประจำ
...
"เดี๋ยวนี้เงียบจัง"
...
คำพูดนั้นแทงใจตรง ๆ
แต่ก็เป็นความจริง
...
"หนูจะพยายามค่ะ"
แพรวตอบ
...
ลุงชาติหัวเราะ
ก่อนยกแก้วน้ำขึ้น
"สู้ ๆ"
"ร้านนี้ยังไงก็ต้องอยู่"
...
คำพูดธรรมดา
แต่กลับทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้น
...
หนึ่งทุ่ม
ลูกค้าทยอยกลับ
ร้านเริ่มเงียบอีกครั้ง
...
แพรวกำลังเช็ดโต๊ะ
จู่ ๆ เสียงรถคันหนึ่งก็จอดหน้าร้าน
...
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
ก่อนชะงัก
...
SUV สีดำคันเดิม
...
"ไม่นะ"
เธอพึมพำ
...
ไม่กี่วินาทีต่อมา
คังจุนก็เดินลงจากรถ
...
"ร้านยังเปิดอยู่ใช่ไหม"
เขาถาม
...
แพรวหลุดหัวเราะ
"คุณจะมากินทุกวันเลยเหรอ"
...
"ถ้าอร่อย"
"ก็คงงั้น"
...
ชายหนุ่มตอบหน้าตาย
...
"งั้นเชิญโต๊ะเดิมค่ะ"
...
ไม่นาน
เขาก็นั่งลงที่โต๊ะเดิม
ราวกับเป็นลูกค้าประจำมานานแล้ว
...
"วันนี้รับอะไรดีคะ"
"เหมือนเดิม"
...
"คุณไม่เบื่อเหรอ"
"ไม่"
...
คังจุนมองไปรอบร้าน
ก่อนพูดขึ้น
...
"คุณเคยคิดจะปรับร้านไหม"
...
แพรวชะงัก
...
"ทำไมถาม"
...
"ผมแค่สงสัย"
...
"ร้านนี้มีเสน่ห์"
"แต่คนรุ่นใหม่อาจไม่รู้"
...
หญิงสาวนิ่งไป
เพราะสิ่งที่เขาพูด
ตรงกับที่เธอกำลังคิด
...
"ฉันกำลังจะทำ"
...
คังจุนพยักหน้า
...
"ดี"
...
"เพราะร้านนี้ไม่ควรหายไป"
...
แพรวมองเขา
...
ไม่รู้ทำไม
แต่ประโยคนั้น
กลับฟังดูจริงใจกว่าที่ควรจะเป็น
...
เหมือนเขาไม่ได้พูดในฐานะลูกค้า
...
แต่พูดในฐานะคนที่ผูกพันกับร้านแห่งนี้
...
และนั่นยิ่งทำให้เธอสงสัย
...
ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่
...
คืนนั้น
หลังร้านปิด
คังจุนกลับขึ้นรถ
...
ก่อนหยิบรูปเก่าใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง
...
ภาพถ่ายเริ่มซีด
แต่ยังมองเห็นรายละเอียดได้
...
เด็กชายคนหนึ่ง
ผู้ชายวัยกลางคน
และร้านหมูกระทะ
...
จู่ ๆ
สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่มุมภาพ
...
ตรงด้านหลัง
มีข้อความเขียนด้วยลายมือ
...
"ถ้าวันหนึ่งหลงทาง"
...
"ให้กลับมาหาพ่อสมชาย"
...
หัวใจของคังจุนกระตุกแรง
...
เพราะเขาจำไม่ได้
...
ว่าพ่อสมชายคือใคร
...
แต่เขารู้แน่ ๆ
...
ว่าผู้ชายคนนั้น
เคยสำคัญกับชีวิตเขามาก
...
และการกลับมาที่ร้านแห่งนี้
อาจเป็นกุญแจ
ที่จะไขความทรงจำที่หายไปตลอดยี่สิบปี
...
ในขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
...
ชื่อบนหน้าจอทำให้สีหน้าของคังจุนเปลี่ยนทันที
...
"ยูริ"
...
หญิงสาวที่ครอบครัวพยายามผลักดันให้เขาแต่งงานด้วย
...
"คังจุน"
เสียงปลายสายดังขึ้น
...
"พรุ่งนี้ฉันจะบินมาไทย"
...
"เราต้องคุยกันเรื่องงานแต่ง"
...
ชายหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ
...
เพราะปัญหาที่เขาพยายามหลีกหนี
กำลังเดินทางมาหาเขาแล้ว
...
และครั้งนี้
มันอาจกระทบไปถึงร้านหมูกระทะพ่อสมชายด้วย
จบตอนที่ 3
- Writer
