ตอนที่ 2 ลูกค้าคนสุดท้ายของคืน
998 Words
ตอนที่ 2
ลูกค้าคนสุดท้ายของคืน
หลังจากตอบตกลงให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวันเข้ามานั่ง
แพรวก็เดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์
แม้ร้านจะปิดไปแล้ว
แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรำคาญ
ตรงกันข้าม
การมีลูกค้าเพิ่มอีกหนึ่งโต๊ะ
กลับทำให้ร้านที่เงียบเหงามาทั้งวันดูมีชีวิตขึ้นเล็กน้อย
หญิงสาวหยิบถาดเนื้อหมูออกจากตู้แช่
จัดเรียงอย่างคล่องแคล่ว
ทักษะที่เคยใช้ในครัวร้านอาหารใหญ่ในกรุงเทพ
ยังไม่หายไปไหน
เพียงแต่ตอนนี้
มันถูกนำมาใช้ในร้านหมูกระทะเล็ก ๆ ของครอบครัวแทน
"รับหมูติดมันไหมคะ"
เธอถามโดยไม่เงยหน้า
"ได้ครับ"
"สามชั้นล่ะ"
"ได้ครับ"
"ตับ"
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
"อันนั้นขอผ่าน"
แพรวหัวเราะเบา ๆ
"นึกว่าจะกินได้ทุกอย่าง"
"ผมก็มีขีดจำกัด"
"ดีนะคะ"
"ทำไม"
"จะได้รู้ว่าคุณยังเป็นมนุษย์"
คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้ม
รอยยิ้มแรกที่เธอเห็นตั้งแต่เขาเดินเข้ามา
...
ไม่นาน
เตาหมูกระทะก็ถูกยกมาวางตรงหน้า
กลิ่นหอมของน้ำซุปลอยขึ้นมาแตะจมูก
พร้อมเสียงฉ่าของเนื้อหมูที่สัมผัสกระทะร้อน
คังจุนมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ
แสงไฟสีส้มจากหลอดไฟหน้าร้าน
สะท้อนบนใบหน้าของคนที่กำลังยืนจัดโต๊ะอยู่ไม่ไกล
เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงแวะเข้ามาที่นี่
เดิมทีเขาตั้งใจเพียงขับรถผ่าน
หลังประชุมเสร็จ
แต่พอเห็นป้ายร้าน
กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงดูด
จนต้องจอดรถ
...
"มองอะไรอยู่คะ"
เสียงแพรวดังขึ้น
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย
ก่อนตอบ
"ร้านนี้เปิดมานานหรือยัง"
"นานมาก"
หญิงสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม
เพราะร้านไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้ว
"ตั้งแต่พ่อฉันยังมีชีวิตอยู่"
คังจุนชะงัก
"พ่อคุณสร้างร้านนี้เหรอ"
"ใช่ค่ะ"
น้ำเสียงของแพรวเปลี่ยนเป็นอ่อนลง
"เมื่อก่อนพ่อเป็นคนย่างหมู"
"แม่เป็นคนเสิร์ฟ"
"ส่วนฉันวิ่งเล่นอยู่แถวนี้"
เธอหัวเราะเบา ๆ
ราวกับกำลังนึกถึงภาพในอดีต
...
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
คังจุนถาม
"ตอนนี้เหลือฉันกับแม่"
แพรวตอบตามตรง
ไม่มีความน่าสงสาร
ไม่มีการเรียกร้องความเห็นใจ
มีเพียงความจริงธรรมดา
ที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับมันทุกวัน
...
ชายหนุ่มพยักหน้า
ก่อนคีบหมูเข้าปาก
และทันทีที่ได้ลิ้มรส
เขาก็หยุดเคี้ยวไปชั่วครู่
...
"เป็นไงคะ"
แพรวถาม
"อร่อย"
คำตอบสั้น ๆ
แต่จริงใจ
...
"น้ำจิ้มสูตรพ่อฉัน"
หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม
"ไม่มีที่ไหนเหมือน"
"เชื่อแล้ว"
คังจุนตอบ
เพราะมันอร่อยจริง
...
ระหว่างนั้น
ประตูหลังร้านเปิดออก
พร้อมเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น
"ป้าแพรว"
เด็กชายตัวเล็กในชุดนอนลายไดโนเสาร์เดินออกมา
ตาปรือเพราะเพิ่งตื่น
"พี"
แพรวร้องเรียก
"ยังไม่นอนอีก"
"หิวน้ำ"
เด็กชายตอบ
ก่อนจะหันไปเห็นคังจุน
แล้วชะงัก
...
"หล่อจัง"
...
ความเงียบปกคลุมไปทั่วร้าน
ก่อนที่แพรวจะยกมือปิดหน้า
ส่วนคังจุนหลุดหัวเราะออกมา
...
"พี!"
"อะไรครับ"
"พูดแบบนั้นได้ยังไง"
"ก็หล่อจริงนี่"
เด็กชายตอบหน้าตาเฉย
...
คังจุนยื่นแก้วน้ำให้
"ชื่ออะไร"
"พีครับ"
"แล้วไม่ง่วงเหรอ"
"ไม่ครับ"
เด็กชายตอบทันที
ก่อนชี้ไปที่แพรว
"ป้าแพรวไม่มีแฟน"
...
"พี!"
...
"แม่ผมบอก"
"คนไม่มีแฟนจะนอนดึก"
...
คังจุนหัวเราะจนสำลักน้ำ
ส่วนแพรวแทบอยากมุดพื้นหนี
...
บรรยากาศที่เคยเงียบ
เริ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ
แต่สำหรับแพรว
มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
...
หลังจากน้องพีถูกพาไปนอน
ร้านกลับมาเงียบอีกครั้ง
คังจุนมองไปรอบ ๆ
ก่อนสังเกตเห็นรูปถ่ายเก่าใกล้เคาน์เตอร์
ในภาพนั้น
มีชายวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่หน้าร้าน
พร้อมป้ายไม้ที่เขียนว่า
"หมูกระทะพ่อสมชาย"
...
หัวใจของเขากระตุกวูบ
...
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในความทรงจำ
เด็กชายคนหนึ่ง
โต๊ะหมูกระทะ
เสียงหัวเราะ
และมืออุ่น ๆ ของใครบางคน
...
แต่ยังไม่ทันจับรายละเอียดได้
ทุกอย่างก็หายไป
...
"รู้จักเหรอคะ"
แพรวถาม
เมื่อเห็นเขาจ้องรูปอยู่นาน
...
"ไม่แน่ใจ"
คังจุนตอบตามตรง
"แต่ผมรู้สึกคุ้น"
...
หญิงสาวมองเขาอย่างสงสัย
แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ
โทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น
...
"ครับ"
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนทันที
จริงจัง
สุขุม
แตกต่างจากตอนคุยกับเธอโดยสิ้นเชิง
...
"ผมจะเข้าประชุมพรุ่งนี้"
"เลื่อนทุกอย่างออกไปก่อน"
"ไม่ต้องรอ"
...
แพรวมองอย่างเงียบ ๆ
เริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้
อาจไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา
...
เมื่อวางสาย
คังจุนลุกขึ้น
หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา
...
"เท่าไหร่ครับ"
...
หลังจ่ายเงินเสร็จ
เขาหยิบนามบัตรออกมาใบหนึ่ง
แล้วยื่นให้เธอ
...
"ถ้าร้านมีโปรใหม่"
"ส่งข่าวให้ผมได้"
...
แพรวรับมาแบบไม่ได้คิดอะไร
แต่เมื่อมองเห็นชื่อบริษัท
เธอกลับนิ่งไป
...
บริษัทคังฟู้ดส์
หนึ่งในบริษัทอาหารรายใหญ่ที่สุดของประเทศ
...
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันที
แต่ชายหนุ่มเดินออกจากร้านไปแล้ว
...
ขณะเดียวกัน
ภายในรถสีดำที่จอดอยู่ริมถนน
คังจุนหยิบรูปถ่ายเก่าออกมาจากช่องเก็บของ
...
ภาพเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง
กำลังยิ้มอยู่หน้าเตาหมูกระทะ
...
และด้านหลังของภาพ
มีป้ายร้านที่เขียนว่า
"พ่อสมชาย"
...
เหมือนกับร้านที่เขาเพิ่งจากมาไม่มีผิด
...
"ทำไมถึงเป็นร้านนี้..."
เขาพึมพำเบา ๆ
ก่อนมองภาพนั้นอีกครั้ง
ด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล
...
เพราะบางที
การกลับมาเจอร้านแห่งนี้
อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยก็ได้...
- Writer
