ตอนที่ 7 เงาของคนแปลกหน้า

1416 Words

ตอนที่ 7 เงาของคนแปลกหน้า บรรยากาศหน้าร้านหมูกระทะพ่อสมชายยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นควันจากเตาถ่าน เสียงเนื้อหมูดังฉ่าอยู่บนกระทะ เสียงลูกค้าคุยกันเบา ๆ และเสียงหัวเราะของน้องพีที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ทุกอย่างดูเหมือนคืนธรรมดาอีกคืนหนึ่ง แต่สำหรับแพรว คืนนี้กลับไม่ธรรมดาเลย หลังจากได้ยินคำว่า "งานแต่ง" จากปากยูริ หัวใจของเธอก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างกดทับเอาไว้ เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ คังจุนจะมีคู่หมั้นหรือไม่มี จะกลับเกาหลีหรือไม่กลับ จะเป็นนักธุรกิจใหญ่แค่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวกับร้านหมูกระทะของเธอ ไม่เกี่ยวกับชีวิตของเธอเลยสักนิด แต่ยิ่งบอกตัวเองแบบนั้น สายตากลับยิ่งเผลอมองออกไปหน้าร้าน ตรงจุดที่คังจุนกับยูริกำลังยืนคุยกันอยู่ หญิงสาวสวยสง่าในชุดหรู กับชายหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีที่ดูเหมาะสมกันอย่างน่าหมั่นไส้ เหมาะสมกันจนแพรวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนนอก "ป้าแพรว" เสียงน้องพีดังขึ้นข้างตัว แพรวสะดุ้งเล็กน้อย "อะไรครับ" เด็กชายเงยหน้ามองเธอ "ป้ากำลังหึงลุงคังจุนเหรอ" "พี!" แพรวแทบทำถาดผักหล่น "พูดอะไรแบบนั้น" "ก็หน้าป้าเป็นแบบนี้" น้องพีทำหน้าบึ้งเลียนแบบ "เหมือนตอนผมหวงของเล่น" "เข้าบ้านไปเลย" "ไม่ไปครับ ผมจะเฝ้าลุงเขย" "เขาไม่ใช่ลุงเขย" "ตอนนี้ยังไม่ใช่" เด็กชายตอบอย่างมั่นใจ "แต่อนาคตไม่แน่" แพรวอยากจะดุ แต่สุดท้ายกลับหลุดหัวเราะออกมา เพราะน้องพีมักทำให้ความเครียดของเธอเบาลงได้เสมอ ขณะเดียวกัน หน้าร้าน คังจุนยืนกอดอก สีหน้าเย็นชากว่าที่แพรวเคยเห็น ยูริยืนอยู่ตรงหน้าเขา น้ำเสียงของเธอเบาลง แต่แววตากลับแข็งกร้าว "คุณจะหนีแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่" "ผมไม่ได้หนี" คังจุนตอบ "ผมแค่ไม่ต้องการชีวิตที่คนอื่นจัดให้" "แต่ครอบครัวคุณต้องการ" "นั่นไม่ใช่เหตุผลให้ผมแต่งงานกับคุณ" ยูริเม้มปากแน่น "คุณพูดง่าย เพราะคุณไม่เคยสนใจว่าการปฏิเสธครั้งนี้จะกระทบใครบ้าง" คังจุนเงียบไป คำพูดนั้นแทงใจเขาอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกผิดกับยูริ แต่เพราะมันมีเรื่องของครอบครัวเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องธุรกิจ เรื่องหุ้นส่วน เรื่องสัญญา และเรื่องที่เขาถูกผูกไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เลือกชีวิตตัวเอง "ผมจะคุยกับพ่อเอง" "พ่อคุณไม่ฟังหรอก" ยูริสวนทันที "เขาฟังแต่ผลประโยชน์" คังจุนหันไปมองถนนที่เปียกชื้นจากฝนเมื่อตอนเย็น ก่อนถอนหายใจ "กลับไปก่อน" "ไม่" "ยูริ" "ฉันอยากรู้ว่าร้านนี้สำคัญยังไง" คำถามนั้นทำให้คังจุนหันกลับมามองเธอ "ไม่เกี่ยวกับคุณ" ยูริยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบ "ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ เกี่ยวกับฉันหมด" คังจุนยังไม่ทันตอบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง ฝั่งตรงข้ามถนน รถซีดานสีเทาคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ กระจกติดฟิล์มมืด แต่มีแสงสะท้อนเล็ก ๆ วาบขึ้นมา เหมือนเลนส์กล้อง คังจุนขมวดคิ้วทันที เขาหันกลับไปมองในร้าน เห็นแพรวกำลังยืนรับออเดอร์ลูกค้าอยู่ เห็นแม่มาลัยเดินเสิร์ฟน้ำซุป เห็นน้องพีเกาะขอบโต๊ะคุยกับลูกค้าประจำ ร้านทั้งร้านดูอบอุ่น เปิดเผย และไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกใครบางคนจับตามอง "ขึ้นรถ" คังจุนพูดกับยูริ "อะไรนะ" "กลับโรงแรม" "คุณไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน" "ถ้าไม่อยากให้เรื่องยุ่งกว่านี้ ก็กลับไปก่อน" น้ำเสียงของเขาจริงจังจนยูริชะงัก เธอมองตามสายตาเขาไปยังอีกฝั่งถนน แต่รถซีดานคันนั้นเริ่มเคลื่อนตัวออกไปแล้ว คังจุนไม่รอช้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหามินฮยอกทันที "ตามทะเบียนรถสีเทาให้ฉัน" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเครียด "เกิดอะไรขึ้น" "มีคนถ่ายรูปร้าน" "ร้านพ่อสมชาย?" "ใช่" "บ้าเอ๊ย" มินฮยอกสบถเบา ๆ "ฉันจะจัดการให้" คังจุนวางสาย ก่อนหันกลับไปมองร้านอีกครั้ง และในจังหวะนั้น แพรวเดินออกมาพอดี "มีอะไรหรือเปล่า" เธอถาม เพราะสีหน้าของเขาดูไม่ดี คังจุนเก็บโทรศัพท์ลง "ไม่มีอะไร" "คุณพูดคำนี้บ่อยมาก" แพรวมองเขานิ่ง "แล้วทุกครั้งมันก็ดูเหมือนมีอะไร" ชายหนุ่มเงียบไป เธอเป็นคนสังเกตเก่งกว่าที่เขาคิด หรือไม่ก็เป็นเขาเองที่เริ่มปิดบังไม่เก่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ "เมื่อกี้มีรถจอดนานผิดปกติ" เขาตอบในที่สุด แพรวชะงัก "รถอะไร" "ผมยังไม่แน่ใจ" "แล้วทำไมต้องมาจอดถ่ายรูปร้านฉัน" คำถามนั้นทำให้คังจุนเงียบ เพราะเขาก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน ยูริที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองทั้งสองคนสลับกัน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ดูเหมือนคุณจะเป็นห่วงร้านนี้มากนะคะ" แพรวหันไปมอง "ร้านฉัน ฉันก็ต้องห่วงค่ะ" "ฉันไม่ได้ถามคุณ" ยูริตอบเสียงนุ่ม แต่น้ำเสียงแฝงความเย็นชาอย่างชัดเจน แพรวเม้มปาก ก่อนยิ้มบาง ๆ "แต่คุณยืนอยู่หน้าร้านฉัน ฉันเลยถือว่าตอบได้ค่ะ" คังจุนหลุดยิ้มมุมปาก แม้สถานการณ์จะตึงเครียด ยูริมองเห็นรอยยิ้มนั้นพอดี และนั่นยิ่งทำให้เธอไม่พอใจ "ฉันกลับก่อนก็ได้" ยูริพูด ก่อนก้าวไปที่รถ แต่ก่อนขึ้นรถ เธอหันกลับมามองแพรว "ระวังไว้นะคะ" แพรวขมวดคิ้ว "ระวังอะไร" ยูริยิ้ม "บางครั้งคนที่เข้ามาช่วย อาจไม่ได้อยากช่วยจริง ๆ" พูดจบ เธอก็ขึ้นรถและจากไป ทิ้งความเงียบหนัก ๆ เอาไว้เบื้องหลัง แพรวหันกลับมามองคังจุน "ประโยคนี้คุ้นดีนะ" คังจุนสบตาเธอ "หมายความว่ายังไง" หญิงสาวลังเล ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดข้อความปริศนาเมื่อคืนให้เขาดู คังจุนอ่านข้อความนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "คุณได้ข้อความนี้เมื่อไหร่" "เมื่อคืน" "ทำไมไม่บอกผม" "แล้วทำไมฉันต้องบอกคุณ" คำถามของเธอทำให้เขานิ่งไป ใช่ เธอไม่มีเหตุผลต้องไว้ใจเขา ในสายตาของแพรว เขาคือคนแปลกหน้าที่เข้ามาในร้านพร้อมความลับ มีผู้หญิงคนหนึ่งตามมาพูดเรื่องงานแต่ง มีเพื่อนเอาวัตถุดิบแพง ๆ มาส่งให้ และตอนนี้ยังมีคนแอบถ่ายรูปร้าน ถ้าเป็นเขา ก็คงไม่ไว้ใจเหมือนกัน "ผมขอโทษ" คำพูดนั้นทำให้แพรวชะงัก เธอไม่ได้คาดว่าเขาจะพูดแบบนี้ "ผมยังบอกคุณทุกอย่างไม่ได้" คังจุนพูดต่อ "แต่ผมยืนยันได้อย่างหนึ่ง" "ผมไม่ได้คิดร้ายกับร้านนี้" แพรวมองเขานิ่ง แววตาของเขาจริงจัง ไม่เหมือนคนโกหก แต่ข้อความในโทรศัพท์ ท่าทางของยูริ และรถปริศนาคันนั้น ทำให้เธอไม่อาจเชื่อเขาได้ง่าย ๆ "งั้นพิสูจน์สิ" เธอพูด "พิสูจน์ว่าอะไร" "ว่าคุณไม่ได้คิดร้ายกับร้านฉัน" คังจุนมองเธอ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ "ได้" คืนนั้น หลังร้านปิด แพรวเดินตรวจโต๊ะเหมือนทุกวัน ลูกค้ากลับหมดแล้ว เหลือเพียงควันจาง ๆ จากเตาถ่าน กับความเงียบของร้าน เธอกำลังจะปิดไฟหน้าร้าน แต่สายตากลับเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ใต้ป้ายไม้ หญิงสาวก้มลงหยิบขึ้นมา บนซองไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำ "ถ้าอยากรู้ว่าคังจุนเป็นใคร ให้เปิดดู" หัวใจของแพรวเต้นแรง เธอค่อย ๆ เปิดซองออก ด้านในมีรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง เป็นภาพร้านหมูกระทะพ่อสมชายเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ในภาพนั้น พ่อของเธอยืนยิ้มอยู่ข้างผู้ชายอีกคน และระหว่างทั้งสองคน มีเด็กชายตัวเล็กหน้าตาคุ้นตายืนจับมือพ่อของเธออยู่ แพรวพลิกภาพดูด้านหลัง มีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้ "คังจุนเคยเป็นเด็กของบ้านหลังนี้" ลมหายใจของเธอสะดุด เพราะถ้าข้อความนี้เป็นความจริง คังจุนไม่ได้เพิ่งเข้ามาในร้านพ่อสมชาย แต่เขาเคยอยู่ที่นี่ นานมาก่อนที่เธอจะจำความได้เสียอีก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more