ตอนที่ 8รูปถ่ายเมื่อยี่สิบปีก่อน
965 Words
ตอนที่ 8
รูปถ่ายเมื่อยี่สิบปีก่อน
หัวใจของแพรวเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเองชัดเจน
สายตาจับจ้องรูปถ่ายเก่าในมือ
ภาพร้านหมูกระทะพ่อสมชายเมื่อหลายสิบปีก่อน
ป้ายร้านยังใหม่
โต๊ะไม้ยังไม่ซีดจาง
และรอยยิ้มของพ่อเธอยังสดใส
แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกไม่ใช่ภาพร้าน
หากเป็นเด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างพ่อของเธอ
เด็กคนนั้นมีใบหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด
แม้เวลาจะผ่านมานาน
แม้ภาพจะซีดจาง
แต่เธอกลับจำดวงตาคู่นั้นได้
...
คังจุน
...
แพรวพลิกภาพกลับไปกลับมา
พยายามหาว่าเป็นภาพตัดต่อหรือไม่
แต่สภาพกระดาษที่เก่า
รอยพับ
และคราบเหลืองตามกาลเวลา
ทำให้เธอรู้ว่ามันเป็นภาพจริง
...
แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยรู้มาก่อน
...
ทำไมพ่อไม่เคยพูดถึง
...
และใครเป็นคนส่งรูปนี้มา
...
หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ถ่ายรูปเก็บไว้
ก่อนเก็บต้นฉบับใส่ซองอีกครั้ง
...
ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจ
...
เธอไม่อยากรอถึงพรุ่งนี้
...
เธออยากรู้ความจริงตอนนี้
...
เช้าวันต่อมา
...
แพรวตื่นเร็วกว่าปกติ
...
น้องพียังไม่ตื่น
แม่มาลัยกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน
...
หญิงสาวหยิบรูปถ่ายออกมา
ก่อนเดินตรงไปหาแม่ทันที
...
"แม่"
...
แม่มาลัยเงยหน้าขึ้น
...
"มีอะไร"
...
แพรวยื่นรูปให้
...
เพียงแค่เห็นภาพ
มือของแม่ก็ชะงัก
...
สีหน้าที่สงบนิ่งมาตลอด
เปลี่ยนไปทันที
...
"รูปนี้ได้มาจากไหน"
...
น้ำเสียงของแม่จริงจังกว่าทุกครั้ง
...
"มีคนเอามาวางไว้หน้าร้าน"
...
แม่มาลัยเงียบ
...
เงียบอยู่นาน
...
จนแพรวเริ่มมั่นใจว่า
แม่รู้อะไรบางอย่าง
...
"แม่รู้จักเด็กคนนี้ใช่ไหม"
...
แม่มาลัยมองรูปอีกครั้ง
ก่อนถอนหายใจยาว
...
"ผ่านมานานแล้ว"
...
"แปลว่าแม่รู้จักจริง ๆ"
...
หญิงสาวถามทันที
...
แม่มาลัยนั่งลงบนเก้าอี้ไม้
แววตาเต็มไปด้วยความทรงจำ
...
"เมื่อก่อน"
...
"เขาเคยมาที่ร้านบ่อย"
...
หัวใจของแพรวกระตุก
...
"คังจุน?"
...
แม่พยักหน้าเบา ๆ
...
"ตอนนั้นยังเด็กมาก"
...
"พ่อเขาพามาบ้าง"
...
"บางครั้งก็มากับลุงสมชาย"
...
แพรวนิ่งไป
...
ลุงสมชาย
...
พ่อของเธอ
...
ทำไมพ่อถึงสนิทกับครอบครัวคังจุน
...
"แล้วทำไมหนูไม่เคยรู้"
...
แม่มาลัยยิ้มเศร้า
...
"ตอนนั้นหนูยังเด็ก"
...
"จำอะไรไม่ได้หรอก"
...
"แล้วเกิดอะไรขึ้น"
...
แม่มาลัยเงียบอีกครั้ง
...
ก่อนตอบ
...
"หลังจากนั้น"
...
"พวกเขาก็หายไป"
...
"หายไป?"
...
"ใช่"
...
"เหมือนตัดขาดจากที่นี่"
...
คำตอบนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย
...
กลับยิ่งทำให้มีคำถามมากขึ้น
...
ระหว่างนั้น
โทรศัพท์ของแพรวก็ดังขึ้น
...
ข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
...
"อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่คังจุนพูด"
...
"ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด"
...
หญิงสาวจ้องข้อความนั้น
...
หัวใจเย็นวาบ
...
นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว
...
ใครบางคนกำลังพยายามบอกอะไรเธอ
...
แต่ไม่ยอมเปิดเผยตัว
...
"มีอะไร"
แม่มาลัยถาม
...
"ไม่มีค่ะ"
...
แพรวตอบ
...
เพราะเธอยังไม่อยากให้แม่กังวล
...
แต่ในใจกลับไม่สงบเลย
...
ตกเย็น
ร้านหมูกระทะพ่อสมชายเปิดตามปกติ
...
ลูกค้าเริ่มมากขึ้นเล็กน้อย
หลังจากโพสต์โปรโมตหลายวัน
...
แม่มาลัยดูมีความหวังขึ้น
...
น้องพีก็ยังวิ่งวุ่นเหมือนเดิม
...
ส่วนแพรว
...
ยังคิดถึงรูปถ่ายใบนั้นตลอดเวลา
...
หนึ่งทุ่มครึ่ง
...
SUV สีดำคันเดิมเลี้ยวเข้ามาจอด
...
คังจุน
...
ทันทีที่เห็นเขา
แพรวตัดสินใจทันที
...
วันนี้เธอจะถาม
...
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้าน
...
"โต๊ะเดิมครับ"
...
"ก่อนนั่ง"
...
แพรวพูดขึ้น
...
คังจุนชะงัก
...
"มีอะไร"
...
หญิงสาวหยิบรูปถ่ายออกมา
วางตรงหน้าเขา
...
เพียงเสี้ยววินาที
สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป
...
ชัดเจนจนปิดไม่มิด
...
"คุณได้รูปนี้มาจากไหน"
...
คำถามแรกที่เขาถาม
ไม่ใช่ว่ารูปคืออะไร
...
แต่ถามว่ามาจากไหน
...
นั่นยิ่งยืนยันว่า
เขารู้จักรูปนี้
...
"ตอบมาก่อน"
...
แพรวจ้องเขา
...
"คนในรูปคือคุณใช่ไหม"
...
คังจุนมองภาพนิ่ง
...
ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
...
"ใช่"
...
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว
แต่การได้ยินคำตอบจริง ๆ
ก็ยังทำให้เธออึ้ง
...
"คุณเคยมาที่นี่"
...
"เคย"
...
"คุณรู้จักพ่อฉัน"
...
คราวนี้ชายหนุ่มเงียบ
...
นานพอที่แพรวจะเริ่มหงุดหงิด
...
"คังจุน"
...
"ตอบฉัน"
...
ในที่สุด
เขาก็เงยหน้าขึ้น
...
ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
...
"ผมจำได้ไม่หมด"
...
"แต่ลุงสมชาย"
...
"เคยช่วยชีวิตผมไว้"
...
แพรวนิ่งสนิท
...
แม้แต่เสียงลูกค้าในร้าน
ก็เหมือนหายไปชั่วขณะ
...
"ช่วยชีวิต?"
...
"ตอนผมเด็ก"
...
"ผมประสบอุบัติเหตุ"
...
"ช่วงนั้นผมจำอะไรไม่ได้หลายอย่าง"
...
"แต่มีบางเรื่อง"
...
"ที่ยังอยู่"
...
สายตาของคังจุนมองไปยังรูปถ่าย
...
"หนึ่งในนั้นคือร้านนี้"
...
แพรวไม่รู้จะพูดอะไร
...
เพราะทุกอย่างเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
...
แต่ก่อนที่เธอจะถามต่อ
...
เสียงรถเบรกดังเอี๊ยดหน้าร้าน
...
ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน
...
ชายวัยประมาณห้าสิบกว่าปี
ในชุดสูทราคาแพง
ก้าวลงมาจากรถหรู
...
ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด
...
สายตากวาดมองร้านเพียงครั้งเดียว
ก่อนหยุดอยู่ที่คังจุน
...
"ในที่สุดก็หาเจอ"
...
น้ำเสียงนั้นเย็นชา
...
คังจุนลุกขึ้นยืนทันที
...
สีหน้าที่เคยสงบ
เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
...
แพรวไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
...
"พ่อ"
...
คำเดียวสั้น ๆ
แต่ทำให้ทั้งร้านเงียบกริบ
...
ชายคนนั้นมองลูกชาย
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนชะงัก
...
"แกจะกลับเกาหลีวันนี้"
...
"หรือจะให้ฉันทำลายร้านนี้ก่อน"
...
จบตอนที่ 8
- Writer
