ตอนที่ 5 ผู้หญิงคนนั้น
981 Words
ตอนที่ 5
ผู้หญิงคนนั้น
แพรวไม่เคยเชื่อเรื่องลางสังหรณ์
แต่ทันทีที่สบตากับผู้หญิงตรงหน้า
หัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีเหตุผล
หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม
ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกจัดทรงอย่างดี
กระเป๋าแบรนด์เนมหรูถูกถือไว้ข้างตัว
ทุกอย่างบนร่างของเธอดูสมบูรณ์แบบ
แตกต่างจากร้านหมูกระทะเก่า ๆ แห่งนี้ราวกับอยู่คนละโลก
"ร้านหมูกระทะพ่อสมชายใช่ไหมคะ"
เธอถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
แพรวพยักหน้า
"ใช่ค่ะ"
"ดีจัง"
หญิงสาวกวาดสายตามองร้าน
ก่อนหยุดอยู่ที่ป้ายไม้เก่าเหนือประตู
"ในที่สุดก็ได้เห็นสักที"
คำพูดนั้นทำให้แพรวขมวดคิ้ว
"เคยมาที่นี่มาก่อนเหรอคะ"
"ไม่เคย"
หญิงสาวตอบ
"แต่ได้ยินชื่อมานานแล้ว"
คำตอบนั้นยิ่งทำให้แปลกใจ
ก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นมือมา
"ฉันยูริ"
แพรวมองมือที่ยื่นมา
ก่อนจับตอบตามมารยาท
"แพรวค่ะ"
ยูริยิ้ม
แต่รอยยิ้มของเธอกลับดูเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่างมากกว่าเป็นมิตร
"คุณคือเจ้าของร้าน?"
"ช่วยแม่ดูแลค่ะ"
"อ๋อ"
ยูริพยักหน้าเบา ๆ
ก่อนสายตาจะมองผ่านไหล่แพรวเข้าไปในร้าน
ราวกับกำลังค้นหาใครบางคน
"คังจุนอยู่ไหม"
คำถามนั้นทำให้แพรวชะงัก
แม้จะพยายามเก็บอาการ
แต่ก็ไม่ทันสายตาของยูริ
หญิงสาวอีกคนยิ้มมุมปากทันที
"ดูเหมือนเขายังไม่มาสินะ"
"คุณรู้ได้ยังไงว่าเขามาที่นี่"
แพรวถามกลับ
ยูริหัวเราะเบา ๆ
"เพราะฉันรู้จักเขาดี"
คำตอบนั้นไม่ได้ตอบอะไรเลย
แต่กลับทำให้เกิดคำถามมากขึ้น
...
ภายในร้าน
แม่มาลัยกำลังจัดโต๊ะ
ทันทีที่เห็นยูริ
สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที
แต่แพรวเห็น
แม่รู้จักผู้หญิงคนนี้
หรืออย่างน้อยก็รู้บางอย่างเกี่ยวกับเธอ
...
"เชิญนั่งก่อนค่ะ"
แม่มาลัยพูด
ยูริยิ้มสุภาพ
ก่อนเลือกโต๊ะที่มองเห็นหน้าร้านได้ชัดที่สุด
ราวกับกำลังรอใครสักคน
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ลูกค้าเริ่มทยอยเข้าร้าน
บรรยากาศคึกคักกว่าปกติเล็กน้อย
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแพรวเริ่มโพสต์โปรโมตร้าน
แม้จะยังไม่ได้ผลชัดเจน
แต่ก็มีลูกค้าใหม่เข้ามาบ้าง
...
"ป้าแพรว"
น้องพีวิ่งเข้ามาหา
"ครับ"
"ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัว"
เด็กชายกระซิบ
พร้อมชี้ไปทางยูริ
...
แพรวหลุดหัวเราะ
"ทำไมคิดแบบนั้น"
"เขามองเหมือนครูฝ่ายปกครอง"
...
คำเปรียบเทียบทำเอาเธอเกือบสำลักน้ำ
...
"อย่าพูดแบบนั้น"
"จริงนะ"
น้องพีพยักหน้าอย่างจริงจัง
"ผมกลัว"
...
แม้จะพยายามไม่คิดมาก
แต่ลึก ๆ แล้ว
แพรวก็รู้สึกคล้ายกัน
...
สองทุ่มตรง
เสียงรถคันหนึ่งจอดหน้าร้าน
...
SUV สีดำคันคุ้นเคย
...
คังจุน
...
ทันทีที่เห็นรถ
ยูริก็ลุกขึ้นยืน
...
ส่วนแพรวรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
...
ชายหนุ่มเดินลงจากรถ
ใบหน้าดูเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดวัน
แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนรออยู่หน้าร้าน
สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนทันที
...
"ยูริ"
...
น้ำเสียงนั้น
ไม่ใช่น้ำเสียงของคนที่กำลังดีใจ
...
"สวัสดีค่ะ"
หญิงสาวยิ้มหวาน
ก่อนก้าวเข้าไปใกล้
...
"ฉันคิดถึงคุณ"
...
คังจุนถอนหายใจ
เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้น
...
"คุณมาที่นี่ทำไม"
...
"ฉันบินมาหาคุณ"
ยูริตอบ
"ไม่ดีใจเหรอ"
...
"ไม่"
...
คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ทั้งร้านเงียบลงเล็กน้อย
...
แม้ลูกค้าจะไม่ได้สนใจ
แต่แพรวที่อยู่ไม่ไกลกลับได้ยินชัดเจน
...
ยูริยิ้มค้าง
ก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน
"คุณยังเหมือนเดิม"
...
"แล้วคุณก็ตามผมมาเหมือนเดิม"
คังจุนตอบ
...
บรรยากาศเริ่มตึงเครียด
...
แพรวพยายามทำเป็นยุ่งกับงาน
แต่หูยังคงได้ยินทุกคำ
...
"กลับโรงแรมไปก่อน"
คังจุนพูด
"พรุ่งนี้ค่อยคุย"
...
"ไม่"
ยูริส่ายหน้า
...
"ฉันอยากรู้"
...
"รู้ว่าอะไรทำให้คุณมาร้านนี้ทุกคืน"
...
สายตาของเธอค่อย ๆ หันมาทางแพรว
...
ชัดเจน
...
จนหญิงสาวรู้สึกอึดอัด
...
"อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยว"
คังจุนพูดเสียงเรียบ
...
ยูริหัวเราะเบา ๆ
...
"งั้นก็แปลว่ามีคนอื่นจริง ๆ"
...
"พอได้แล้ว"
...
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นลงทันที
...
ยูริเม้มปาก
ก่อนเงียบไปในที่สุด
...
หลังจากนั้น
เธอนั่งกินหมูกระทะเพียงไม่กี่คำ
ก่อนลุกขึ้น
...
แต่ก่อนกลับ
เธอเดินผ่านแพรว
แล้วหยุด
...
"คุณคือแพรวใช่ไหม"
...
หญิงสาวพยักหน้า
...
ยูริยิ้ม
รอยยิ้มที่ดูสวยงาม
แต่กลับทำให้คนมองไม่สบายใจ
...
"หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ"
...
พูดจบ
เธอก็เดินออกจากร้าน
ขึ้นรถ
และจากไป
...
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
...
แพรวถอนหายใจ
โดยไม่รู้ตัว
...
"ขอโทษนะ"
เสียงคังจุนดังขึ้น
...
หญิงสาวหันไปมอง
...
"เรื่องอะไร"
...
"ที่ทำให้ร้านคุณวุ่นวาย"
...
แพรวยักไหล่
"ฉันชินกับลูกค้าแปลก ๆ"
...
"ผมไม่ได้เป็นลูกค้าแปลก"
...
"แน่ใจเหรอ"
...
คังจุนหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกของวัน
...
เสียงหัวเราะนั้น
ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลง
...
แต่ในขณะเดียวกัน
แพรวก็รู้สึกได้
...
ว่ายูริจะไม่หายไปง่าย ๆ
...
และปัญหาที่มาพร้อมกับคังจุน
อาจใหญ่กว่าที่เธอคิด
...
คืนนั้น
หลังร้านปิด
โทรศัพท์ของแพรวดังขึ้น
...
เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
...
เธอกดเปิดอ่าน
...
เพียงประโยคเดียว
...
แต่ทำให้หัวใจเย็นวาบ
...
"ระวังคังจุนไว้ให้ดี"
...
"เขาไม่ได้เข้ามาใกล้ร้านคุณเพราะบังเอิญ"
...
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
ไม่มีข้อมูลอื่น
...
มีเพียงข้อความนั้น
...
และความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ
อย่างช้า ๆ
จบตอนที่ 5
- Writer
