ตอนที่ 22 สูตรที่หายไป

1495 Words

ตอนที่ 22 สูตรที่หายไป เช้าวันต่อมา ร้านหมูกระทะพ่อสมชายกลับมาคึกคักตั้งแต่ยังไม่ถึงเก้าโมง กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวมาตั้งแต่รุ่งเช้าลอยอบอวลไปทั่วร้าน แม่มาลัยกำลังหมักหมูอย่างตั้งใจ น้องพีนั่งปอกกระเทียมอยู่ข้าง ๆ แม้จะปอกได้บ้างไม่ได้บ้าง จนมีกลีบกระเทียมกระเด็นเต็มโต๊ะ "โอ๊ย..." เด็กชายทำหน้าเหยเกเมื่อกระเทียมหลุดมือ แพรวที่กำลังเช็ดโต๊ะหัวเราะออกมา "พี...กระเทียมไม่ได้วิ่งหนีเรานะ" น้องพีเกาศีรษะเขิน ๆ "มันลื่นครับ" แม่มาลัยยิ้มพลางส่ายหน้า "เอาเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยยาย" เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นภายในร้าน ทำให้บรรยากาศอบอุ่นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่ภายในใจของแพรวกลับเต็มไปด้วยคำถาม ข้อความในสมุดของพ่อยังวนเวียนอยู่ในหัว "สูตรต้นฉบับแบ่งไว้สองส่วน" เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องทำถึงขนาดนั้น ถ้าเพียงต้องการเก็บเป็นความลับ การซ่อนไว้ทั้งสูตรก็น่าจะเพียงพอ ... ไม่นาน คังจุนก็เดินเข้ามาพร้อมถุงวัตถุดิบหลายใบ วันนี้เขาไม่ได้ถือเพียงผักสด แต่ยังมีผลไม้ เครื่องเทศ และน้ำผึ้งป่าติดมาด้วย แพรวมองอย่างสงสัย "คุณซื้อมาเยอะจัง" ชายหนุ่มยิ้ม "เมื่อวานเรารู้แล้วว่าสูตรถูกแบ่ง" "แต่เรายังมีครึ่งแรกอยู่" "ผมเลยอยากลองทำดู" แพรวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า "จริงด้วย" "อย่างน้อยเราก็เริ่มจากสิ่งที่มี" แม่มาลัยได้ยินบทสนทนา จึงเดินเข้ามาใกล้ "จะลองสูตรพ่อเหรอ" แพรวพยักหน้า "หนูอยากรู้ว่ารสชาติจะออกมาแบบไหน" แม่มาลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบครกหินใบเดิมออกมาวางบนโต๊ะ "ครกใบนี้" "พ่อใช้ตำน้ำจิ้มทุกเช้า" แพรวลูบครกเบา ๆ ขอบครกมีรอยแตกเล็ก ๆ แต่ยังแข็งแรง เหมือนเจ้าของที่จากไป แต่ความทรงจำยังอยู่ครบทุกอย่าง ... ทั้งสามช่วยกันเตรียมวัตถุดิบ คังจุนรับหน้าที่ชั่งส่วนผสม แพรวตำพริกกับกระเทียม ส่วนแม่มาลัยคอยบอกลำดับขั้นตอนที่พอจำได้ "ใส่น้ำมะขามก่อน" "แล้วค่อยตามด้วยน้ำผึ้ง" "อย่ารีบคน" "พ่อเขาบอกว่า น้ำจิ้มต้องค่อย ๆ รวมรส" แพรวทำตามทุกอย่าง อย่างละเอียดที่สุด แม้แต่ปริมาณน้ำตาลก็ใช้ช้อนตวง A ตามที่พบในกล่องไม้ คังจุนจดทุกขั้นตอนไว้ในสมุดเล่มใหม่ เผื่อมีจุดไหนต้องกลับมาเปรียบเทียบ ใช้เวลากว่าเกือบชั่วโมง น้ำจิ้มถ้วยแรกก็เสร็จ ทั้งสามมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าชิมก่อน สุดท้าย แม่มาลัยจึงหยิบช้อนขึ้นมา แตะน้ำจิ้มเพียงปลายช้อน รสชาติสัมผัสลิ้นเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป แพรวรีบถาม "เป็นยังไงคะแม่" แม่มาลัยวางช้อนลงช้า ๆ ก่อนส่ายหน้า "ไม่ใช่" คำตอบสั้น ๆ ทำให้แพรวรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ เธอรีบชิมตาม รสชาติอร่อย กลมกล่อม แต่... ไม่ใช่รสที่เธอจำได้ในวัยเด็ก ไม่มีความหอมลึก และไม่มีรสหวานปลายลิ้นแบบที่ลูกค้าประจำเคยพูดถึง คังจุนลองชิมเป็นคนสุดท้าย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ "อร่อย" "แต่ยังขาดอะไรบางอย่าง" ไม่มีใครเถียง เพราะทุกคนรู้สึกเหมือนกัน แพรวถอนหายใจ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ "เราทำทุกอย่างตามสมุดแล้ว" "ทำไมยังไม่เหมือน" คังจุนพลิกดูบันทึกที่เพิ่งจด เปรียบเทียบกับสมุดของพ่อทีละบรรทัด ทุกอย่างตรงกัน ไม่มีส่วนผสมไหนตกหล่น ไม่มีลำดับไหนผิด แต่รสชาติกลับแตกต่าง ชายหนุ่มค่อย ๆ ปิดสมุด ก่อนมองไปยังช้อนตวงไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ ช้อน A และช้อน B เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นเบา ๆ "หรือ..." แพรวเงยหน้าขึ้น "อะไร" คังจุนหยิบช้อน B ขึ้นมา หมุนดูช้า ๆ "เราอาจกำลังใช้แค่ครึ่งเดียว" "ไม่ใช่แค่สูตร..." "แต่รวมถึงวิธีทำด้วย" แพรวนิ่งไป คำพูดนั้นทำให้เธอหันกลับไปมองช้อนทั้งสองอีกครั้ง บางที... สิ่งที่หายไป อาจไม่ใช่วัตถุดิบ แต่อาจเป็น "ขั้นตอน" ที่พ่อสมชายไม่เคยเขียนไว้ในสมุดเลย... คำพูดของคังจุน ทำให้ทุกคนเงียบลงอีกครั้ง แพรวมองช้อนตวงไม้สองอันบนโต๊ะ อันหนึ่งสลักตัวอักษร A อีกอันสลัก B ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเป็นเพียงช้อนตวงธรรมดา แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าพ่อสมชายตั้งใจทิ้งเบาะแสเอาไว้ แม่มาลัยหยิบช้อนทั้งสองขึ้นมาพิจารณา พลิกไปมาอยู่หลายครั้ง ก่อนจะชะงัก "เดี๋ยวนะ..." แพรวรีบเดินเข้าไปหา "มีอะไรคะแม่" แม่มาลัยใช้นิ้วลูบด้ามช้อนเบา ๆ "ช้อนสองอันนี้..." "ขนาดไม่เท่ากัน" คังจุนรับมาวัดด้วยสายตา แม้จะต่างกันเพียงเล็กน้อย แต่ช้อน B ลึกกว่าช้อน A นิดเดียว ถ้าไม่สังเกตจริง ๆ แทบไม่มีทางรู้ ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ "พ่อของคุณละเอียดมาก" แพรวพยักหน้า "พ่อชอบบอกว่า..." "'รสชาติที่ดี ซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ'" คำพูดนั้นทำให้แม่มาลัยยิ้มทั้งน้ำตา "ใช่..." "เขาพูดประโยคนี้ทุกครั้งเวลาสอนแม่ทำน้ำจิ้ม" ... ทั้งสามเริ่มทดลองใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้คังจุนจดทุกขั้นตอนอย่างละเอียด แพรวเปลี่ยนมาใช้ช้อน B ตวงน้ำผึ้งแทน ส่วนแม่มาลัยคอยจับเวลา ทุกคนตั้งใจมากกว่าเดิม ไม่มีใครพูดเล่นเหมือนรอบแรก เวลาผ่านไปเกือบสี่สิบนาที น้ำจิ้มถ้วยใหม่ก็เสร็จ แพรวเป็นคนชิมก่อน เธอหลับตา ปล่อยให้รสชาติค่อย ๆ กระจายอยู่ในปาก หวาน... เปรี้ยว... เผ็ด... แต่สุดท้ายเธอก็ส่ายหน้า "ดีขึ้น" "แต่ยังไม่ใช่" คังจุนชิมตาม เขาพยักหน้าเห็นด้วย "รสชาติใกล้กว่าเดิม" "แต่ยังขาดกลิ่นหอมตอนท้าย" แม่มาลัยถอนหายใจเบา ๆ "เหมือนมีขั้นตอนหนึ่งที่หายไป" แพรวนั่งเงียบ ก่อนหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอีกครั้ง เธอเปิดย้อนกลับไปหน้าที่พ่อเขียนเรื่องน้ำจิ้ม อ่านทุกบรรทัดซ้ำ ทันใดนั้น เธอก็หยุดที่ประโยคสั้น ๆ «"พักไว้ก่อนหนึ่งคืน"» หญิงสาวเงยหน้าทันที "เมื่อกี้เรารีบชิมเลย" คังจุนรีบหยิบสมุดมาดู ประโยคนั้นอยู่มุมล่างของหน้า ตัวหนังสือเล็กมาก จนเกือบมองไม่เห็น แม่มาลัยถึงกับตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ "จริงด้วย" "พ่อเขาไม่เคยขายน้ำจิ้มที่ทำวันเดียว" "เขาจะหมักไว้ทั้งคืน" ทั้งสามมองหน้ากัน แล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน ไม่ใช่เพราะดีใจที่ได้คำตอบ แต่เพราะพวกเขารีบเกินไป พ่อสมชายเขียนไว้แล้ว แต่ไม่มีใครสังเกต ... ช่วงเย็น ลูกค้าประจำเริ่มเข้าร้าน แพรวเก็บน้ำจิ้มทั้งสองถ้วยเข้าตู้เย็น ตั้งใจจะรอชิมในวันรุ่งขึ้น ลุงชาติเดินเข้ามานั่งโต๊ะเดิม "วันนี้ไม่ทดลองแล้วเหรอ" แพรวหัวเราะ "พรุ่งนี้ค่ะ" "พ่อเขาสั่งไว้" ลุงชาติเลิกคิ้ว "สั่งไว้?" คังจุนยื่นสมุดให้ดู ชายชราอ่านเพียงครู่เดียว ก่อนหัวเราะเสียงดัง "สมชายนี่สมเป็นสมชาย" "ต่อให้ไม่อยู่" "ก็ยังสอนลูกได้" ทุกคนยิ้มตาม บรรยากาศในร้านกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง ลูกค้าเริ่มเต็มทุกโต๊ะ เสียงหัวเราะดังสลับกับเสียงเตาหมูกระทะ แพรวกับคังจุนช่วยกันเสิร์ฟอาหารอย่างคล่องแคล่ว ระหว่างยกถาดหมู แพรวเผลอเสียหลักเพราะพื้นลื่น คังจุนรีบคว้าข้อมือเธอไว้ "ระวัง" หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงนิดเดียว แพรวรีบดึงมือตัวเองกลับ แก้มเริ่มแดง "ขอบคุณ" คังจุนยิ้มบาง ๆ "ผมบอกแล้ว" "คุณต้องเดินช้าลงบ้าง" น้องพีที่ยืนอยู่ไม่ไกลหัวเราะคิกคัก "ป้าแพรวหน้าแดงอีกแล้ว" เสียงแซวของเด็กชายทำให้ลูกค้าหลายโต๊ะหัวเราะตาม แพรวรีบหันไปหยิบจาน ส่วนคังจุนก็ทำเป็นจัดโต๊ะ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่ กลับปิดไม่มิด ... คืนนั้น หลังร้านปิด แพรวเดินไปเปิดตู้เย็น มองถ้วยน้ำจิ้มที่เตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ เธอยิ้มกับตัวเอง ก่อนพูดเบา ๆ "พ่อ..." "หนูใกล้เข้าไปอีกก้าวแล้วนะ" ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้ ทำให้กระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะปลิวตกพื้น คังจุนก้มลงเก็บ เมื่อพลิกดู กลับพบว่าด้านหลังของแผนที่สวนหลังร้าน มีข้อความจาง ๆ ที่เพิ่งมองเห็นเมื่อโดนแสงไฟ «"สูตรที่แท้จริง...ไม่ได้อยู่ในสมุดเพียงอย่างเดียว"» ทั้งคู่สบตากันทันที โดยไม่มีใครพูดอะไร เพราะต่างรู้ว่า พ่อสมชายกำลังพาพวกเขา เข้าใกล้ความจริงอีกหนึ่งก้าว จบตอนที่ 22

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more