ตอนที่ 20ความลับในหน้าสุดท้าย

1668 Words

ตอนที่ 20 ความลับในหน้าสุดท้าย เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างไม้ของร้านหมูกระทะพ่อสมชาย กลิ่นน้ำซุปที่แม่มาลัยกำลังเคี่ยวลอยอบอวลไปทั่วร้าน ทุกอย่างดูเหมือนเช้าวันธรรมดา แต่สำหรับแพรว หัวใจของเธอไม่เคยสงบเลยตั้งแต่กลับจากโกดังหมายเลขสาม กล่องเหล็กสีดำยังวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม ข้างในคือสมุดบัญชีของพ่อสมชาย เอกสารเก่า นาฬิกาข้อมือ และความจริงที่ยังไม่ถูกเปิดเผยทั้งหมด แพรวเดินเข้าไปนั่ง ค่อย ๆ เปิดสมุดเล่มเดิมอีกครั้ง เธอตั้งใจว่าจะอ่านทุกหน้าอย่างละเอียด โดยไม่ข้ามแม้แต่บรรทัดเดียว ... คังจุนเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว เขาวางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้าเธอ "เมื่อคืนคุณแทบไม่ได้นอนใช่ไหม" แพรวเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ "คุณก็คงเหมือนกัน" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ "ก็จริง" บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ทั้งคู่ต่างก้มมองสมุดบัญชีตรงหน้า ราวกับกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดสำคัญ คังจุนหยิบถุงมือผ้าบาง ๆ ออกมา ก่อนสวมอย่างระมัดระวัง "กระดาษพวกนี้เก่ามาก" "ถ้าจับแรงเกินไปอาจขาด" แพรวพยักหน้า ก่อนหยิบถุงมืออีกคู่ขึ้นมาสวมตาม ทั้งคู่ค่อย ๆ พลิกหน้าสมุดไปทีละแผ่น ทุกหน้ามีเพียงตัวเลข รายชื่อวัตถุดิบ ยอดขาย และบันทึกสั้น ๆ ของพ่อสมชาย จนกระทั่งมาถึงช่วงท้ายเล่ม แพรวขมวดคิ้วทันที "เดี๋ยวนะ..." คังจุนเงยหน้าขึ้น "มีอะไร" หญิงสาวใช้นิ้วลูบสันสมุดเบา ๆ ก่อนพูดช้า ๆ "จำนวนหน้ามันแปลก" "แปลกยังไง" "เลขหน้ากระโดด" เธอชี้ให้ดู หน้าก่อนหน้านี้เป็นหน้า 118 แต่หน้าถัดไปกลับเป็น 121 ทั้งคู่เงียบไปพร้อมกัน คังจุนรีบตรวจสันสมุดอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาหยุดตรงรอยกระดาษที่ไม่เรียบ เหมือนเคยมีบางหน้าอยู่ตรงนั้น แต่ถูกฉีกออกไป "มีคนเอาออก" เขาพูดเสียงเบา แพรวสูดลมหายใจลึก ก่อนพลิกย้อนกลับไปอีกครั้ง ยิ่งดูละเอียด ยิ่งเห็นชัด หน้าที่ 119 และ 120 ถูกฉีกออกอย่างตั้งใจ ไม่ใช่ขาดเพราะความเก่า รอยฉีกเรียบ เหมือนใช้มีดคัตเตอร์ตัดออก แพรวกำมือแน่น "ใครเป็นคนทำ" คังจุนส่ายหน้า "ไม่รู้" "แต่คนคนนั้นต้องรู้ว่าสองหน้านี้สำคัญ" ... แม่มาลัยเดินถือผลไม้เข้ามาพอดี เมื่อเห็นทั้งสองก้มหน้าอยู่กับสมุด ก็วางจานลง "เจออะไรหรือ" แพรวหันไปหาแม่ "แม่จำได้ไหม" "พ่อเคยฉีกอะไรออกจากสมุดหรือเปล่า" แม่มาลัยนิ่งคิด ก่อนส่ายหน้า "ไม่เคย" "สมชายเป็นคนหวงสมุดบัญชีมาก" "แม้แต่แม่ยังไม่เคยเปิดดู" คำตอบนั้นทำให้ทุกคนยิ่งสงสัย ถ้าไม่ใช่พ่อ แล้วใครเป็นคนฉีก ... คังจุนหยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมา เขาส่องผ่านกระดาษจากด้านหลัง ทันใดนั้น เงาของรอยกดปากกาก็ปรากฏขึ้น แม้หน้ากระดาษจริงจะหายไป แต่แรงกดจากการเขียน ยังทิ้งรอยไว้บนหน้าถัดมา แพรวเบิกตากว้าง "เห็นไหม" คังจุนพยักหน้า เขาเอียงกระดาษรับแสง ก่อนค่อย ๆ อ่านทีละคำ ตัวอักษรไม่ครบ แต่ยังพอมองออก "...สูตร..." "...ครึ่งแรก..." "...ฝาก..." "...ครึ่งหลัง..." ทั้งสองสบตากันทันที หัวใจเต้นแรงพร้อมกัน แพรวรีบหยิบกระดาษเปล่ามาวางทาบ ก่อนใช้ดินสอฝนเบา ๆ รอยกดที่ซ่อนอยู่ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น แม่มาลัยยืนมองด้วยความลุ้น น้องพีเองก็เดินเข้ามาเงียบ ๆ เด็กชายไม่พูดอะไร เพียงนั่งข้างแพรว มองทุกอย่างด้วยความสงสัย ไม่นาน ข้อความบางส่วนก็เริ่มอ่านได้ "...สูตรต้นฉบับแบ่งไว้สองส่วน..." แพรวเผลออุทาน "สองส่วน..." คังจุนรีบอ่านต่อ แต่ข้อความช่วงถัดไปเลือนเกินกว่าจะมองเห็น มีเพียงประโยคสุดท้ายที่ยังพออ่านได้ "...อย่าเก็บไว้ที่เดียว..." แม่มาลัยยกมือปิดปาก น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง "สมชาย..." "เขารู้ล่วงหน้าจริง ๆ" แพรวก้มมองข้อความนั้น ก่อนค่อย ๆ หลับตา พ่อไม่ได้เพียงซ่อนสูตร แต่ตั้งใจแบ่งมันออกเป็นสองส่วน เพื่อไม่ให้ใครเอาไปได้ทั้งหมด คังจุนวางดินสอลง สีหน้าครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้น..." "สูตรที่เราเจอ" "อาจเป็นแค่ครึ่งเดียว" แพรวพยักหน้าช้า ๆ "และอีกครึ่ง..." "ยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง" ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครรีบสรุป ไม่มีใครเดาไปไกล เพราะทุกคนรู้ดีว่า จากนี้ไป การค้นหาจะยากกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน ความหวังก็เริ่มชัดเจนขึ้น อย่างน้อย พวกเขาก็รู้แล้วว่า พ่อสมชายไม่ได้ปล่อยให้ทุกอย่างหายไปพร้อมตัวเอง ความเงียบยังคงปกคลุมทั่วร้าน แพรวมองข้อความที่เพิ่งปรากฏจากรอยกดของดินสอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "...สูตรต้นฉบับแบ่งไว้สองส่วน..." เพียงประโยคเดียว กลับทำให้ทุกอย่างที่เธอเชื่อมาตลอดเปลี่ยนไป พ่อสมชายไม่ได้ซ่อนสูตรน้ำจิ้มเพียงอย่างเดียว แต่ตั้งใจแบ่งมันออกจากกัน ราวกับรู้ว่าวันหนึ่งจะมีคนพยายามแย่งชิงมัน คังจุนค่อย ๆ ปิดสมุดบัญชีลง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ "ถ้าพ่อของคุณแบ่งสูตรจริง" "อีกครึ่งหนึ่งคงสำคัญไม่แพ้กัน" แพรวพยักหน้า "แต่พ่อจะเอาไปไว้ที่ไหน" คำถามนั้นทำให้ทุกคนตกอยู่ในความคิด ไม่มีใครตอบได้ ... แม่มาลัยเดินเข้าไปหลังร้าน ไม่นานก็กลับมาพร้อมกล่องไม้ใบเล็ก กล่องใบนี้เก่าจนสีเคลือบลอกออกหลายจุด เธอวางมันลงบนโต๊ะเบา ๆ "แม่เกือบลืมไปแล้ว" แพรวมองกล่องอย่างสงสัย "นี่คืออะไรคะแม่" "ของที่พ่อแกเคยใช้เก็บเครื่องปรุง" แม่มาลัยเปิดฝากล่อง ด้านในมีเพียงช้อนตวงไม้ ถุงผ้าผืนเล็ก และสมุดโน้ตขนาดพกพา แพรวหยิบสมุดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แต่เมื่อเปิดดู กลับพบว่าเป็นเพียงสูตรอาหารทั่วไป ทั้งไข่ตุ๋น หมูหมัก น้ำซุป ไม่มีสูตรน้ำจิ้มที่กำลังตามหา หญิงสาวยิ้มเจื่อน ๆ "นึกว่าจะเจอแล้ว" แม่มาลัยหัวเราะเบา ๆ "พ่อแกฉลาด" "ของสำคัญเขาไม่เคยเก็บไว้ที่เดิม" คังจุนหยิบช้อนตวงขึ้นมาดู ก่อนสังเกตเห็นตัวอักษรเล็ก ๆ ที่สลักไว้บนด้าม A อีกด้านหนึ่ง มีตัวอักษร B ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "แปลก" แพรวรับมาดู "ช้อนตวงทำไมต้องมี A กับ B" แม่มาลัยมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนยิ้มเหมือนเพิ่งนึกออก "สมชายเคยพูด" "สูตรบางอย่างต้องผสมสองครั้ง" "ครั้งแรกใช้ช้อน A" "ครั้งหลังใช้ช้อน B" แพรวกับคังจุนหันมามองหน้ากันทันที หรือว่า... แม้แต่การปรุงน้ำจิ้ม พ่อก็ยังออกแบบให้ต้องทำเป็นสองขั้นตอน ... ในช่วงบ่าย ลูกค้าเริ่มทยอยเข้าร้าน กลิ่นหมูย่างหอมฟุ้งไปทั่ว แม่มาลัยกลับไปทำหน้าที่หน้าเตา แพรวกับคังจุนช่วยกันเสิร์ฟอาหาร ทั้งสองตั้งใจเก็บเรื่องสมุดบัญชีไว้ก่อน ไม่อยากให้ลูกค้ารู้ว่าร้านกำลังมีปัญหา น้องพีวิ่งถือจานผักไปยังโต๊ะหนึ่ง แต่สะดุดขาเก้าอี้เกือบล้ม คังจุนรีบรับตัวเด็กชายไว้ทัน "ระวัง" น้องพียิ้มแหย ๆ "ขอบคุณครับ" แพรวเดินเข้ามา ก่อนปัดเศษผักที่ติดเสื้อหลานออกเบา ๆ "เจ็บไหม" เด็กชายส่ายหน้า "ไม่เจ็บครับ" "แต่ผมหิว" ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ทำให้บรรยากาศในร้านกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง ลูกค้าหลายโต๊ะหันมายิ้มตาม ลุงชาติที่นั่งกินอยู่มุมร้านพูดขึ้น "ร้านนี้นอกจากอาหารอร่อย" "คนในร้านก็อบอุ่น" คำพูดนั้นทำให้แม่มาลัยยิ้มอย่างภูมิใจ ... หลังร้านปิดในช่วงบ่าย แพรวหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอีกครั้ง เธอพลิกไปยังหน้าสุดท้ายของเล่ม ตั้งใจว่าจะตรวจให้ละเอียดที่สุด ทันใดนั้น เธอสังเกตเห็นบางอย่าง หน้าปกหลังหนากว่าปกติ แพรวใช้นิ้วเคาะเบา ๆ เสียงไม่เหมือนกระดาษธรรมดา คังจุนเดินเข้ามา "มีอะไร" หญิงสาวลองใช้ปลายนิ้วลูบตรงมุมปก ก่อนพบว่ามีรอยต่อบาง ๆ เธอค่อย ๆ แซะออกอย่างระมัดระวัง กระดาษชั้นบางหลุดออกมา ด้านในซ่อนซองกระดาษสีครีมขนาดเล็กไว้ หัวใจของทั้งคู่เต้นแรง แพรวเปิดซองช้า ๆ ข้างในไม่มีสูตร ไม่มีเงิน ไม่มีเอกสารสำคัญ มีเพียงกระดาษแผ่นเดียว เขียนด้วยลายมือของพ่อสมชาย > "ถ้าลูกมาถึงตรงนี้" > "แปลว่าลูกโตพอที่จะเข้าใจแล้ว" แพรวเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมา เธออ่านต่อ > "อย่าตามหาสูตรเพราะเงิน" > "แต่จงตามหามันเพื่อรักษาคำสัญญา" คังจุนนิ่งเงียบ ประโยคสั้น ๆ นี้ ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่า สิ่งที่พ่อสมชายพยายามปกป้อง ไม่ใช่เพียงสูตรน้ำจิ้ม แต่คือความไว้ใจ และมิตรภาพระหว่างสองครอบครัว แพรวพลิกกระดาษดูด้านหลัง มีแผนที่วาดด้วยดินสออย่างลวก ๆ ตรงมุมขวาล่าง มีเพียงคำสั้น ๆ "เริ่มที่สวนหลังร้าน" หญิงสาวเงยหน้ามองคังจุน ก่อนยิ้มเป็นครั้งแรกตั้งแต่เช้า "อย่างน้อย..." "เราก็รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน" คังจุนยิ้มตอบ "พรุ่งนี้เช้า" "เราไปด้วยกัน" แพรวพยักหน้าเบา ๆ เธอพับจดหมายเก็บกลับเข้าซองอย่างทะนุถนอม เหมือนกำลังเก็บเสียงของพ่อไว้ใกล้หัวใจ นอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ทอดลงบนป้ายร้านหมูกระทะพ่อสมชาย สายลมพัดผ่านเบา ๆ ราวกับกำลังบอกพวกเขาว่า เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ทุกก้าวที่เดิน กำลังพาเข้าใกล้ความจริงทีละน้อย จบตอนที่ 20 ❤️🥓📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more