ตอนที่ 37 ความทรงจำของคังจุน

1916 Words

ตอนที่ 37 ความทรงจำของคังจุน เสียงฝนยังคงตกพรำ แม้แพรวกับคังจุนจะกลับมาถึงร้านหมูกระทะแล้ว แต่ทั้งคู่ยังไม่มีใครพูดอะไร คำพูดของชายชราที่ริมถนน ยังดังก้องอยู่ในหัว "ลุงเห็นไฟหน้ารถ...สองคู่" หากสิ่งนั้นเป็นความจริง รายงานของตำรวจเมื่อยี่สิบปีก่อน ก็อาจผิดตั้งแต่ต้น ... แม่มาลัยกำลังจัดผักอยู่หลังครัว เมื่อเห็นทั้งสองกลับมา นางก็รีบเดินออกมารับ "เปียกหมดเลย" แพรวพยายามยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะแม่" "ฝนตกหนักกว่าที่คิด" แม่มาลัยรีบหยิบผ้าขนหนูมาให้ ก่อนสังเกตเห็นสีหน้าของทั้งคู่ "เจออะไรหรือ" แพรวหันมองคังจุน ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ จึงเป็นฝ่ายเล่าเรื่องชายชราที่พบระหว่างทาง รวมถึงเรื่องรถสองคัน แม่มาลัยถึงกับทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ สีหน้าของนางซีดลงอย่างเห็นได้ชัด "สองคัน..." "เป็นไปไม่ได้" แพรวขมวดคิ้ว "แม่เคยได้ยินเรื่องนี้ไหม" แม่มาลัยส่ายหน้า "ไม่เคย" "ตอนนั้นตำรวจบอกว่า..." "มีแค่รถของสมชาย" ทั้งร้านเงียบลงอีกครั้ง ... ช่วงเย็น ลูกค้าเริ่มเข้าร้านตามปกติ แพรวกับคังจุนต่างพยายามทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจของทั้งคู่ กลับเต็มไปด้วยคำถาม ระหว่างกำลังย่างหมู คังจุนกลับเผลอมองเปลวไฟนิ่ง ๆ กลิ่นควันจากเตาถ่าน เสียงฝนที่ตกนอกชายคา และแสงไฟสีส้มในร้าน กลับทำให้หัวของเขาเริ่มปวดขึ้นมา เขายกมือกุมขมับทันที "คังจุน!" แพรวรีบเดินเข้ามา "เป็นอะไร" ชายหนุ่มหลับตาแน่น "ไม่รู้..." "จู่ ๆ ก็ปวดหัว" แม่มาลัยรีบยกน้ำอุ่นมาให้ "ไปนั่งพักก่อน" คังจุนพยักหน้า ก่อนเดินไปนั่งหลังร้าน ... สายฝนยังตกต่อเนื่อง เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสี ดังเป็นจังหวะ คังจุนนั่งหลับตา พยายามหายใจให้เป็นปกติ แล้วจู่ ๆ ภาพบางอย่าง ก็วาบขึ้นมาในหัว ... เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ในรถ ฝนตกหนัก กระจกเต็มไปด้วยละอองน้ำ เขาพยายามใช้มือเช็ดกระจก เพื่อมองออกไปด้านนอก แล้วเห็น... ผู้ชายสองคนกำลังยืนคุยกัน หนึ่งในนั้น คือพ่อของเขา คิมซองโฮ ส่วนอีกคน... แม้ภาพจะพร่า แต่เขารู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน ... "คังจุน!" เสียงแพรวเรียก ทำให้เขาสะดุ้งลืมตาทันที ชายหนุ่มหายใจแรง เหงื่อเต็มหน้าผาก แม้อากาศจะเย็น แพรวนั่งลงข้าง ๆ "เมื่อกี้คุณร้องออกมาด้วย" คังจุนยังนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนพูดเบา ๆ "ผม..." "เหมือนจำอะไรได้" แพรวรีบมองหน้าเขา "เรื่องอะไร" คังจุนกำมือแน่น พยายามเรียบเรียงภาพในหัว "คืนนั้น..." "ผมไม่ได้อยู่บ้าน" แพรวชะงัก เพราะที่ผ่านมา ทุกคนเข้าใจว่า คังจุนอยู่บ้านกับแม่ ในคืนเกิดเหตุ แต่เขากลับส่ายหน้า "ไม่..." "ผมอยู่ในรถ" แพรวเบิกตากว้าง "รถ?" คังจุนพยักหน้า "ผมจำเสียงฝนได้" "จำกลิ่นเบาะรถได้" "แล้วก็..." เขาหลับตาอีกครั้ง ภาพเดิมเริ่มกลับมา ไฟหน้ารถ ชายสองคน และเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังร้องไห้ "อย่าไป..." คังจุนสะดุ้ง ก่อนลืมตาอย่างรวดเร็ว แพรวจับมือเขาไว้ "ไม่เป็นไร" "ค่อย ๆ นึก" ชายหนุ่มพยักหน้า เขาพยายามนึกต่อ แต่ภาพกลับขาดหาย เหลือเพียงเสียงหนึ่ง ที่ดังชัดขึ้นกว่าเดิม เสียงผู้หญิง ตะโกนเรียกชื่อใครบางคน ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท คังจุนหายใจแรง ก่อนเงยหน้ามองแพรว แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดนิ่ง > "แพรว..." > "ผมว่า..." > "ผมเคยเห็นคนที่อยู่ในคืนเกิดเหตุ" > "แต่คนนั้น..." > "ไม่ใช่พ่อของผม" คำพูดของคังจุน ทำให้แพรวนิ่งไปทันที ลมเย็นหลังฝนพัดผ่านหลังร้าน แต่กลับไม่อาจทำให้ความร้อนในหัวใจของทั้งสองลดลงได้ คังจุนยังคงกุมขมับ ดวงตาเหม่อมองพื้น ราวกับกำลังพยายามดึงภาพบางอย่างที่หล่นหายไปเมื่อยี่สิบปีก่อนกลับคืนมา แพรวไม่เร่งเขา เธอเพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน ... ผ่านไปครู่ใหญ่ คังจุนจึงสูดลมหายใจเข้าลึก "ผมจำวันที่แน่นอนไม่ได้" "แต่ผมจำความรู้สึกได้" แพรวหันมามอง ชายหนุ่มพูดต่อช้า ๆ "คืนนั้น..." "ผมกลัวมาก" "กลัวจนร้องไห้" "แล้วพ่อ..." "บอกให้ผมอยู่ในรถ" แพรวรีบถาม "พ่อคุณลงจากรถเหรอ" คังจุนพยักหน้า "ใช่" "ผมเห็นพ่อเปิดประตูลงไป" "แล้วเดินออกไปกลางฝน" เขาหลับตาอีกครั้ง พยายามต่อภาพที่ขาดหาย "มีผู้ชายอีกคน..." "ยืนอยู่ข้างหน้า" "แต่..." "ผมจำหน้าไม่ได้" ... แพรวเริ่มรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองหนักขึ้น ที่ผ่านมา ทุกคนเชื่อว่าคิมซองโฮไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ตอนนี้ ความทรงจำของคังจุน กำลังบอกอีกอย่าง ... แม่มาลัยเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งคู่ นางก็รับรู้ทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น "จำอะไรได้หรือ" คังจุนเงยหน้ามอง ก่อนเล่าทุกอย่างให้แม่มาลัยฟัง นางฟังจนจบ ก่อนทรุดตัวนั่งลงช้า ๆ "เป็นแบบนั้นเอง..." แพรวหันไปหาแม่ "แม่รู้ใช่ไหม" แม่มาลัยส่ายหน้า "แม่ไม่รู้" "แต่แม่จำได้ว่า..." "วันรุ่งขึ้น" "คิมซองโฮมาที่ร้าน" "สีหน้าเขา..." "เหมือนคนไม่ได้นอนทั้งคืน" คังจุนชะงัก เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แม่มาลัยเล่าต่อ "สมชายถามว่า" "'กลับถึงบ้านดีไหม'" "คิมซองโฮตอบแค่ว่า" "'เมื่อคืน...มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย'" จากนั้น ทั้งสองก็เงียบ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นอีก ... คังจุนกำมือแน่น ยิ่งฟัง ความทรงจำในหัวก็ยิ่งชัดขึ้น เขาเห็นไฟหน้ารถ เห็นเงาของผู้ชายสองคน แล้วก็... เสียงเปิดประตูรถอีกคัน "เดี๋ยว..." เขาพูดขึ้นเบา ๆ แพรวรีบหันไป "นึกออกอีกแล้วเหรอ" คังจุนพยักหน้า "ผม..." "ไม่ได้เห็นแค่พ่อ" "มีรถอีกคัน" แพรวกับแม่มาลัยสบตากัน ตรงกับสิ่งที่ชายชราบอกเมื่อเช้า รถสองคัน จริง ๆ มีรถสองคันอยู่ในคืนเกิดเหตุ ... คังจุนพยายามนึกต่อ เหงื่อเริ่มไหลทั้งที่อากาศเย็น เขาหลับตา แล้วภาพสุดท้ายก็วาบขึ้นมา เด็กชายตัวเล็กในรถ แอบมองผ่านกระจกที่เปียกฝน เห็นผู้ชายคนหนึ่ง ยื่นอะไรบางอย่างให้พ่อของเขา เป็นซองสีน้ำตาล จากนั้น พ่อก็หันกลับมาที่รถ ก่อนพูดผ่านกระจกด้วยรอยยิ้ม > "รอพ่อแป๊บเดียวนะ" ภาพทุกอย่างดับวูบ เหลือเพียงเสียงเบรกดังสนั่น แล้วทุกอย่างก็เงียบ ... คังจุนลืมตา หายใจแรง "ผมจำได้แค่นี้" แพรวจับมือเขาแน่น "แค่นี้ก็สำคัญมากแล้ว" ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนมองไปยังแฟ้มเอกสาร "แพรว..." "ถ้าความทรงจำผมไม่ผิด" "พ่อผมไม่ได้อยู่คนเดียว" "แล้วคนที่ยื่นซองให้..." "อาจเป็นกุญแจของทุกเรื่อง" ทั้งสามคนเงียบลงอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าซองนั้นคืออะไร ไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไร แต่ทุกคนรู้ตรงกันว่า ความทรงจำของคังจุน กำลังพาพวกเขาเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที ขณะนั้นเอง แพรวเปิดแฟ้มเอกสารเพื่อเก็บทุกอย่างเข้าที่ จู่ ๆ รูปถ่ายใบหนึ่งก็ร่วงลงบนพื้น เป็นรูปที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ภาพค่อนข้างเบลอ ถ่ายกลางสายฝน แต่เมื่อคังจุนก้มลงหยิบ เขากลับนิ่งไปทันที เพราะมุมหนึ่งของภาพ มีเงาของรถอีกคัน จอดอยู่ห่างจากรถของพ่อเขาไม่กี่เมตร และนั่น... คือหลักฐานชิ้นแรก ที่ยืนยันว่า ความทรงจำของเขา...ไม่เคยโกหก ทั้งร้านเงียบสนิท แพรวรีบรับรูปถ่ายจากมือคังจุน ภาพใบนั้นเก่าและซีดมาก มุมภาพเปียกจนกระดาษยับ เหมือนเคยโดนน้ำฝนมาก่อน เธอใช้ปลายนิ้วปัดเบา ๆ ก่อนเพ่งมองรายละเอียด ด้านหน้าของภาพ เห็นเพียงถนนที่เปียกฝน แสงไฟหน้ารถสะท้อนพื้นถนน แต่เมื่อมองไปยังมุมขวาล่าง กลับเห็นเงาของรถอีกคันหนึ่ง แม้จะไม่ชัด แต่ก็พอจะบอกได้ว่า มันจอดอยู่ห่างจากรถของคิมซองโฮไม่กี่เมตร แพรวหันไปมองคังจุน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "นี่..." "คือรถอีกคันที่คุณเห็นใช่ไหม" คังจุนพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาไม่ละจากรูปถ่าย "ใช่..." "ตำแหน่งเดียวกัน" "ผมจำได้" แม่มาลัยรับรูปไปดู นางถอนหายใจยาว "รูปนี้..." "แม่ไม่เคยเห็น" แพรวขมวดคิ้ว "แล้วมาอยู่ในแฟ้มพ่อได้ยังไง" ไม่มีใครตอบได้ ... คังจุนพลิกดูด้านหลังรูป ไม่มีข้อความ มีเพียงตราประทับร้านล้างรูปแห่งหนึ่ง กับตัวเลขฟิล์ม เขารีบยื่นให้แพรวดู "ยังมีเลขฟิล์มอยู่" แพรวรีบเก็บรูปใส่ซองพลาสติก อย่างระมัดระวัง "ถ้าร้านล้างรูปยังอยู่..." "บางที" "อาจมีต้นฉบับ" แม่มาลัยพยักหน้าเบา ๆ แต่ยังไม่พูดอะไร ... เย็นวันนั้น ร้านหมูกระทะกลับมาคึกคักอีกครั้ง เสียงลูกค้าหัวเราะ เสียงหมูลงเตา เสียงน้ำซุปเดือด ทำให้ร้านกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิม แพรวยืนเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าโต๊ะหนึ่ง ก่อนเหลือบไปเห็นคังจุน กำลังช่วยน้องพียกถาดผัก ทั้งสองหัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาพนั้น ทำให้เธอยิ้มออกมา แม้กำลังสืบหาความจริง แต่ร้านแห่งนี้ ก็ยังเต็มไปด้วยชีวิต เหมือนที่พ่อสมชายเคยตั้งใจไว้ ... หลังร้านปิด คังจุนเดินออกมาหน้าร้านคนเดียว ฝนหยุดตกแล้ว เหลือเพียงกลิ่นดินชื้น เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วหลับตาลง จู่ ๆ ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ ชัดกว่าเดิม เขาเห็นเด็กชายตัวเล็ก กำลังนั่งกอดตุ๊กตาผ้าอยู่ในรถ เห็นพ่อของตัวเอง กำลังหันไปพูดกับใครบางคน แต่ยังไม่เห็นใบหน้า จากนั้น... มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงผู้ชาย หนักแน่น และคุ้นหูอย่างประหลาด > "อย่าให้เด็กเห็น" คังจุนสะดุ้งลืมตา หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม เขาจำเสียงนั้นไม่ได้ แต่รู้แน่ว่า เคยได้ยินมาก่อน และเป็นเสียงของคนที่อยู่ในคืนเกิดเหตุ ... เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวกำลังจัดแฟ้มเอกสาร เมื่อเห็นคังจุนเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกวัน "เมื่อคืน..." "ผมจำได้อีกอย่าง" แพรวรีบเงยหน้า "อะไร" คังจุนมองรูปถ่ายใบนั้น ก่อนพูดช้า ๆ "คนที่ยืนคุยกับพ่อผม..." "ไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว" แพรวนิ่ง "หมายความว่า..." คังจุนพยักหน้า ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนในร้านหยุดหายใจ > "คืนนั้น..." > "มีคนอยู่ตรงนั้น..." > "สามคน" คำพูดนั้น ทำให้แพรวค่อย ๆ ก้มมองแผนที่ รายงานตำรวจ และรูปถ่ายในมือ ทุกอย่างเริ่มเชื่อมต่อกันทีละนิด แต่ยังไม่มีใครรู้ว่า คนที่สามคนนั้น...คือใคร และคำตอบของคำถามนี้ กำลังรออยู่ในตอนต่อไป ตอนที่ 38 : วันที่ทุกคนเข้าใจผิด 🤍📖

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more