บทนำ
664 Words
Intro
'เมื่อค่ำวานที่ผ่านมาเกิดเหตุยิงกันสนั่นเมืองอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย จึงมีเหตุให้มีคนเสียชีวิตสองราย จากเหตุการณ์อุกอาจเมื่อค่ำวานนี้'
เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาเดินได้กำลังขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเมื่อได้ฟังผู้ประกาศข่าวรายงานข่าวผ่านหน้าจอโทรทัศน์ที่บ้านของเธอ
"เดี๋ยวนี้เขาฆ่ากันตายง่ายๆแบบนั้นเลยเหรอ?" หน้าสงสัยพลางตักข้าวต้มเข้าปากคำโต เธอหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทั้งที่ข้าวเต็มปาก
"ระวังตัวนะลูกธารน้ำ เดี๋ยวนี้พวกมันไม่เกรงกลัวกฎหมายกันหรอก" ณิรินเตือนลูกสาวตัวน้อยพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบทิชชูมาเช็ดปากให้ธารน้ำด้วย
"ขอบคุณนะคะแม่ เดี๋ยวหนูจะระวังตัวสุดความสามารถเลยค่ะ" เด็กสาวพูดเย้าหยอกผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
"หนูต้องไปเรียนแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับข้าวต้มร้อนๆที่ทำให้หนูอิ่มท้องก่อนไปเรียนค่ะ" ว่าจบก็โน้นใบหน้าเข้าไปหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ ณิรินยิ้มกริ่มกับความน่ารักของลูกสาวตัวน้อย เธอเดินอ้อมไปหยิบกระเป๋าสะพายมาให้ลูกสาวจากนั้นจึงเดินมาส่งธารน้ำที่หน้าบ้าน
เด็กสาวโบกมือให้แม่แล้วเดินหันหลังให้ทันที เธอใช้เวลาเดินทางมาที่มหาวิทยาลัยในทุกๆวันก็ราวๆยี่สิบนาทีได้ อาศัยอยู่กับแม่สองคนก็ต้องช่วยกันประหยัดค่าใช้จ่ายโดยที่เธอห่อข้าวมากินที่มหาวิทยาลัยทุกวัน
"วันนี้ทำไมรถติดจังนะ" ธารน้ำพึมพำเสียงเบาขณะที่นั่งอยู่บนรถสองแถวที่กำลังจะถึงมหาวิทยาลัยในไม่กี่นาที แต่รถก็ติดเอามากๆ
เด็กสาวก้มมองนาฬิกาข้อมือที่รับช่วงต่อมาจากแม่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอตัดสินใจเดินลงจากรถแล้วเลือกที่จะวิ่งมาที่มหาวิทยาลัยเอา เพราะถ้ารออยู่แบบนั้นมีหวังได้เข้าเรียนสายแถมยังโดนตัดคะแนนอีก คนอย่างธารน้ำไม่มีวันยอมหรอก
เด็กสาววิ่งกระหืดกระหอบมาหาเพื่อนๆที่นั่งรอเธอเหมือนทุกวัน
"ขอโทษนะที่ให้รอนาน" ทันทีที่ธารน้ำมาถึงเธอก็รีบขอโทษขอโพยเพื่อนรักทันที "ไม่เป็นไรแก นี่น้ำดื่มก่อนนะหน้าแดงหมดแล้ว" มะนาว เพื่อนรักที่เข้าเรียกคณะเดียวกันกับเธอและยังเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมอีก
"ขอบคุณนะนาว เออว่าแต่วันนี้อาจารย์จะยกคลาสช่วงเช้าอีกไหม?"
"ไม่รู้สิ ว่าแต่แกได้ดูข่าวไหมเมื่อเช้า?" ธารน้ำพยักหน้าให้เพื่อนรักเป็นคำตอบแล้วเธอก็หย่อนตัวลงนั่งข้างๆนาว เด็กสาวหน้าตาน่ารักอีกคนยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูให้ธารน้ำได้อ่านข่าว
"นะ...นี่มันรุ่นพี่ของเรานิ?" เธอชี้นิ้วไปที่รูปภาพของชายหนุ่มที่กำลังเป็นข่าวดังตอนนี้ด้วยความตกใจเอามากๆ
"ตอนนี้พี่เขากำลังตกเป็นเป้าหมายเว้ย เพราะทางบ้านพี่เขาเป็นมาเฟียใช่ป่ะแล้วคดีที่ลงข่าวเมื่อวานเขาก็สันนิษฐานว่าแก๊งมาเฟียของพี่เขาเป็นคนฆ่า" ธารน้ำทำหน้าตกใจเข้าไปอีก
"มะ...มาเฟียงั้นเหรอ!"
"ใช่ ยังไงแกก็ระวังตัวไว้ด้วยนะไม่ใช่แค่แกหรอกฉันก็จะระวังตัวเองเหมือนกัน"
"ได้ๆ เดี๋ยวจะระวังสุดความสามารถเลย" ธารน้ำยักไหล่ให้เพื่อนสองสามครั้งแล้วกอดคอนาวไว้หลวมๆ "เมื่อเช้าแม่ณิก็บอกให้ฉันระวังตัวนะ" มะนาวหันขวับมามองเพื่อนด้วยสีหน้าตื่นๆ
"มันจะเป็นลางอะไรรึเปล่าวะแก?"
"ไม่หรอกมั่ง อย่าคิดมากเลยเอาเป็นว่าตอนนี้เราเข้าเรียนก่อนดีว่า" ว่าจบเด็กสาวทั้งสองก็เดินกอดคอกันขึ้นอาคารไปพร้อมกัน
- Writer
