พยักหน้ารัวๆ “ใช่ๆ หึหึ ข้ามองไม่พลาดแน่หวู่ซื่อ มาเกิดใหม่ครานี้เจ้าต้องได้ ต้องโดน!!” ^^
“…” ‘จำได้ว่าสหายเดาถูกแค่สองในยี่สิบ แล้วในยุคนี้ที่บุรุษต่างไว้ผมยาวสลวยจะไม่ถูกหาว่าเป็นต้วนซิ่ว?’ “ดูดีๆ มิใช่ไล่ถามเขาไปทั่วเล่า”
“บ้า ผู้ใดจะไล่ถาม” นั่งเท้าคางตรงหน้าต่างรถม้า เห็นบุรุษหน้าตาจิ้มลิ้ม สดใส ใจอยากจะรู้และสังเกตให้นานๆ แต่เพราะทำไม่ได้ ยามนี้จึงแค่ถอนหายใจทิ้ง “เฮ้อ!!”
“…”
หนึ่งวันบนรถม้าผ่านไป ทำให้สหายทั้งสองได้รู้ว่า เหล่าทหารจะจอดรถม้าที่โรงเตี๊ยมเพื่อรับอาหารและชำระล้างร่างกาย ถามว่าพวกเขาจอดนอนพักหรือไม่…แน่นอนว่าไม่ เพราะคนขับรถม้าสลับเวรกันพัก ตัวไป๋มี่อิงและหวู่ซื่อก็ได้แต่นอนไหวเอนไปมาในรถม้าเช่นนั้น…วนเวียนอยู่เกือบหกคืน จนมาถึงวันสุดท้ายก่อนที่จะลงจากรถม้า (ตามคำบอกของทหาร) ข้อเสนอของหวู่ซื่อจึงเกิดขึ้น
“ข้าจะแปลงโฉมให้เจ้าอัปลักษณ์”
“หะ! เหตุใดต้องทำ”
“หากไม่น
