Ela'nın Anlatımından;
Mert'in sesi kulaklarımda hala çınlıyordu. Herkes gözlerini bizim üzerimizde gezdirirken, ben kurduğu cümleyi tamamlamasını bekliyordum. "Çünkü sana... değer veriyorum, aşığım..." cümleyi tamamlayabilecek bir çok şey geliyordu. Her biri kalbimi bir kuş kadar hafifletecek derecedeydi. O cümlesini tamamlamaktan kaçarak elini duvara vurduğunda, artık sinirim ve merakım arasında sıkışıp kaldım. Odadan çıkmak istediğinde karşısına geçen Gökhan Komutana karşı gelememesinin verdiği cesaretle sesim yükseldi.
"Ne çünkü sana Mert Yüzbaşı. Kurduğun cümleyi tamamlamayacak cesaretin mi yok?" diye bağırdım. Kafasını bana doğru anlık çevirdiğinde huzursuzlukla çocuklara baktı. Sanki onlardan yardım istiyor, ama ben hariç herkes bir şeylerin farkında gibi duruyordu. Mert Yüzbaşı'nı
