@คอนโด
เตชินท์แตะคีย์การ์ดปลดล็อคห้องพักอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาห้าทุ่มครึ่งหลังจากที่พามาร์ตินไปโรงพยาบาล เขาเปิดไฟในห้องให้สว่าง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกคลายร้อน จากนั้นทิ้งตัวลงบนโซฟากะว่าจะหลับซักงีบให้มีแรงก่อนจะไปอาบน้ำนอน
“เต”
“นายหญิง!!!”เพียงแค่ได้ยินเสียงมิลินก็ทำให้เขาดีดตัวขึ้นจากโซฟาโดยอัตโนมัติ เสียงของเจ้านายทำให้ตาสว่างยิ่งกว่ากาแฟชนิดไหนๆ“มาทำไมห้องผมครับ”
“มาสั่งงานแก”
“สั่งงาน? จะเที่ยงคืนแล้วนะครับ”
“เออ มาทวนความทรงจำแกไง พรุ่งนี้แกอย่าลืมส่งงานให้คุณแซนก่อนเที่ยงนะ”
“ผมรู้แล้วครับ”
“ฉันก็มาย้ำไง เผื่อแกลืม”
“ครับๆ ผมไม่ลืม”
“ว่าแต่ ทำไมแกกลับดึกจัง”
ร้อยวันพันปีมิลินไม่เคยว่าเรื่องกลับช้า ซึ่งวันนี้มันไม่ปกติสำหรับเขา เรื่องพวกนี้เขาไม่จำเป็นต้องรายงานมิลินด้วยซ้ำ“หมอทำแผลช้าครับ”
“ไม่มีใครตายนะ”
“ถ้าหมายถึงไอ้ติน ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ แต่จริงๆมันก็ไม่ได้เป็น
