วันต่อมา
“มีนควรจะดีใจนะที่โดนล่ามไว้ แทนที่จะโดนไอ้เมฆาฆ่าตาย อย่าทำหน้าเหมือนโลกจะแตก”
“…”หญิงสาวหยิบกระเป๋าสะพายพาดบ่าเธอไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไร เนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาฝากไว้ มันน่าเจ็บใจที่เธอทำอะไรเขาไม่ได้เลยนอกจากออกไปจากห้องนี้ แต่การออกไปจากห้องเขาคงไม่ง่ายอย่างที่คิด
“ผมว่าเราก็เข้ากันได้ดี”
“อย่ามาขวาง ฉันเหนื่อย”
“ผมใจดีแล้วนะที่ไม่กระแทกมีนทั้งคืนจนมีนไม่ได้นอน”แต่เขาก็ยังซุกไซ้ร่างกายเธอต่อ โดยนอนทับบนตัวเธอและล่ามเอาไว้ ร่องรอยบนตัวเด่นชัดจนต้องใช้เครื่องสำอางกลบไว้หนาๆ
“มีนอยากให้ผมปรับตรงไหนไหม ชอบตรงไหน อยากให้ผมปรับยังไง ครั้งหน้ามีนอยากได้แบบไหน มีอุปกรณ์อีกได้ไหม”
“…”
“กินข้าวก่อนไหม”
“เดี๋ยวฉันหากินเองได้”
“ผมชอบกินสปาเก็ตตี้นะ อยากลองกินฝีมือมีนบ้าง”
“ปกติคุณไม่ใช่คนพูดเยอะไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ชอบคนถามเยอะด้วยสิ น่ารำคาญ”
“มีนชอบครางอย่างเดียวเหร
