หวังว่าจะกลับโรงแรมแต่พ้นประตูมาไม่กี่ก้าวก็เจอโอภาสที่ขวางทางไม่ให้เธอออกไป พร้อมกับยัดเยียดเค้กก้อนใหญ่ให้เธอถือ
“ถือเค้กให้หน่อยครับ”
“ทำไมต้องเป็นฉันด้วย”
“นายชอบเซอร์ไพรส์แบบนี้มากกว่า”
“คงเซอร์ไพรส์มากมั้ง ตินคงตกใจตายเลยมั้งที่เห็นว่าฉันมาถือเค้กให้อ่ะ”
“เถอะนะครับ ถือว่าเล่นละคร”
“น่ารำคาญ!”
“หรือคุณงอนนายที่นายดุ”
“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้สึกแบบนั้น”
“หรือกลัวว่านายยังงอนแล้วไม่รับเค้กอีก”
“เซ้าซี้อยู่นั่นแหละ ถือก็ได้”เธอถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย รับเค้กมาถือตามที่เขาต้องการก็จบ และคงต้องทำตามคำสั่งตามที่โอภาสบรีฟการเซอร์ไพรส์วันเกิดแบบปลอมๆให้มาร์ติน“อีตาบ้านี่ชอบเซอร์ไพรส์แบบรู้ตัวแบบนี้เองเหรอ ประหลาดชะมัด”
“ได้เวลาแล้วครับ”
ร่างบางค่อยๆเดินนวยนาดพร้อมกับเค้กที่หนักอึ้ง ไปยังหน้าประตูห้องรับรองขนาดใหญ่ เธอเดินเข้ามาไม่กี่ก้าวไฟในห้องรับรองก็ดับลง แต่ไฟดับก่อนที่โอภาสจะ
