ในคืนวันเดียวกันนั้น
เวลาก็ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินสำหรับช่อแก้ว เพราะอาการแพ้ท้องยังคงเล่นงานเธออย่างหนักหน่วง ตั้งแต่หัวค่ำจนดึกดื่น ทำเอาช่อแก้วต้องวิ่งเข้าออกห้องน้ำแทบตลอดเวลา เสียงโครมครามจากในห้องน้ำบ่งบอกได้ชัดเจนถึงอาการคลื่นไส้ที่ยังไม่ลดละลงไปเลยแม้แต่น้อย ร่างกายที่อ่อนเพลียอยู่แล้วก็ยิ่งอ่อนล้าลงไปอีกจากการอาเจียนซ้ำ ๆ ถึงแม้เธอจะพยายามข่มตาหลับ แต่ความรู้สึกไม่สบายตัวก็ทำให้เธอหลับไม่สนิท และหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่ตลอดทั้งคืน
หมอกเองก็ยังคอยอยู่เคียงข้างเธอไม่ห่าง เขาลุกขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ทุกครั้งที่เธออาเจียน ลูบหลังปลอบโยน ซับเหงื่อให้ด้วยความเบามือ พยายามหาน้ำผลไม้เปรี้ยว ๆ ที่ซื้อมาตุนไว้มาให้เธอจิบแก้คลื่นไส้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลย ช่อแก้วที่เห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหมอกก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนรับอาการเหล่านี้ไปเรื่อย ๆ
กระทั่งเวลาล่วงเ
