“หมอกทำอะไรอยู่ ทำไมเสียงดังเชียว” เธอยื่นมือมาจับแขนเขาไว้แล้วเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง “หือ ทำอะไรอยู่เหรอ”
หมอกยังไม่ตอบคำถามของช่อแก้วในทันที แต่เขากำลังช่วยประคับประคองช่อแก้วอย่างระมัดระวัง และค่อย ๆ พยุงเธอให้เดินลงบันไดมาทีละก้าว
“ก็…ก็แค่หาอะไรอ่านไปเรื่อยเปื่อย ฆ่าเวลาน่ะ” เขาโกหกไปอย่างไม่แนบเนียนนัก “แล้วนี่ช่อรู้สึกยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”
“ไม่รู้สิหมอก ก็ยังมึน ๆ งง ๆ อยู่เลยมั้ง” ช่อแก้วตอบพลางเลื่อนสายตามองไปที่เคาน์เตอร์ในครัวซึ่งเต็มไปด้วยผลไม้และเครื่องปรุงต่าง ๆ “หมอกกำลังจะทำอะไรทานเหรอ ไม่รอเราเลย”
“ปะ เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะ เราแค่…ลองหาอะไรอร่อย ๆ ทำรอให้ช่อแก้วมาทานไง” เขาพูดพร้อมจูงมือช่อแก้วให้มานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วเขาก็นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เธอ “รู้สึกยังไงบ้าง พอจะบอกได้ไหมว่าอาการคลื่นไส้ยังเป็นอยู่หรือเปล่า” หมอกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ยังเป็นอยู่น่
