Bazı savaşlar kaybedilmekten, çok kazanmayı hak ederdi. Ben bu savaşın galibi olmamış kazananı olmuştum, yakaladığım mutluluk rabbimin bana verdiği bir lütuftu. İnsan mutluluğun nerden geleceğini bilemezdi, belki benim bu kadar mutluluğumun sonunda hüzün ağır olacaktı.
Ama bunu düşünerek yaşayamazdım! Az da olsa yakaladığım bu mutluluğu sonuna kadar yaşamak istiyordum. Acısına razıydım... Bu hayatta zaten hep öleceğimizi bilerek yaşamıyor muyduk, çoğu insan nankörlük eder sanki hiç ölmeyecekmişcesine! Yaşıyordu yaşıyorduk...
Koluma dokunan elle bakışlarım sahibine çevrilirken merak dolu kara harelerin bakışlarına rastlamıştım. Ortam da çatal bıçak sesinden başka bir konuşma olmuyordu, yada ben düşüncelerimin arasından hiç duymuyordum. İyiyim demek için hafif tebessüm ettim, bugün ne kada
