Mahir
Karşımda öylece çekip giden kadına baktım. Peşinden gitmem gerekiyordu ama ayaklarım toprak zemine çivilenmiş gibiydi. Duyduklarımı bir türlü sindiremiyordum. Benim kardeşim… Onun kocası… Nasıl yapmışlardı tüm bunları? Miranın yalan söylediğini hiç düşünmedim. Çünkü onu kaç kere görmüştüm… Ne kadar mutlu görünse de, gözlerinde hep anlam veremediğim bir burukluk vardı. Şimdi anlıyordum. O acının, o kırgınlığın sebebi benim ailem dediğim insanlardı. Bunu kabul etmek zor geliyordu, ama Mira’nın gözlerindeki o boşluk, yaşadığı her şeyin bir kanıtıydı.
"Hayır… Sen ne yaptın, Mahir?" Kendi kendime sordum. Zihnimde bir şeyler aydınlanmış gibiydi. Mira, bir kere değil, defalarca ihanete uğramış, yalnız bırakılmıştı. Peki, benim ona yaptığım neydi? İhanet etmemiştim belki ama, ona inanmadığ
