Mira
Mahir gittikten bir az sonra, ardından gidip kapıyı kilitledim. Derin bir nefes alırken içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Ayağım hâlâ hafif sızlıyordu ama iyiydim. Mahir’in asansörde yaptığı ilk yardım gerçekten işe yaramıştı. Ne yaptığını bilmediğini düşünmüştüm ama bakıyorum da yanılmışım.
Salona döndüğümde, gözlerim masaya bıraktığım çiçeklere takıldı. Bir an için duraksadım. İçinde bir not vardı, değil mi? Ama Mahir’in varlığı o kadar dikkatimi dağıtmıştı ki, o anın telaşı ve şaşkınlığıyla notu açıp okumayı unutmuştum bile.
Buket hala tazeliğini koruyordu, kokusu odaya yayılmıştı. Ellerimi usulca çiçeklerin arasına daldırıp notu buldum. Kalbim, parmaklarım kâğıdı açarken istemsizce hızlandı. Nedense, içinde ne yazdığını tahmin ediyormuş gibi bir his vardı içimde.
Gözlerim sa
