Mira
Adamın da benimle birlikte hızlanmasıyla artık kaçmaya başlamıştım. Kalbim sanki göğüs kafesimden fırlayacakmış gibi atıyordu. Ayaklarım yere değdiği an, sanki yerin altı titriyordu. Nefesim düzensizleşmiş, aklımdan binbir korku senaryosu geçmeye başlamıştı. Peşimdeki adamın kim olduğu, ne istediği ya da neden beni takip ettiği hakkında tek bir mantıklı düşünce bile kuramıyordum. Tek bildiğim, kaçmam gerektiğiydi.
Apartmana vardığım an, son bir hamleyle kapıyı açıp içeri daldım. Ayaklarım titriyordu, elimdeki anahtarlar zangır zangır sallanırken kapıyı ardımdan hızla kapatıp kilitledim. Sanki bu kapı, beni dışarıdaki tehlikeden koruyabilecekmiş gibi ona yaslandım. Göğsüm hızla inip kalkarken, ellerim hâlâ titriyordu. Poşetleri yere bırakıp olduğum yere çöktüm. Derin nefesler almaya
