Mira
Yanlış duyuyordum, değil mi? Bu olamazdı.
Ama sağır da değildim, akli dengemi de kaybetmemiştim. Ne yazık ki doğru duymuştum.
"İğrençsiniz," diye fısıldadım, ama sesim öyle bir tiksintiyle çıkmıştı ki, Farah da yüzünü buruşturdu. Gözlerini kısıp kolunu Rüzgar’ın beline sardı. O kadar rahattı ki, sanki bana dünyanın hükümdarlığını kazanmış gibi bir üstünlük hissettitmek istiyordu.
"Kocamı benden ayırmaya çalışarak büyük bir hata yaptın," dedi kendinden emin bir sesle. Tırnaklarımı avuçlarımın içine geçirecek kadar sıktım. Öfkemi kontrol etmeliydim.
"Kocan kadar taş düşsün başınıza! Zaten tencere kapak birbirinizi iyi bulmuşsunuz."
Farah dudaklarını büzüp güldü. "Allah gecinden versin. O benim her şeyim."
Sonra gözümün önünde Rüzgar itinin dudaklarına yapıştı.
Beni sinirlendirme
