36.BÖLÜM
DENİZ’İN ANLATIMINDAN DEVAM
Çalan alarmın sesiyle birlikte el yordamıyla alarmı kapattım. Yine sahnelerden uzak bir sabaha daha uyanmıştım. Artık bu iş gerçekten can sıkıcı olmaya başlıyordu. Daha ne kadar süre böyle gidebilirdim bilmiyorum. Yeni bir iş bakınma ihtimalini bile düşünmek istemiyordum, çünkü yapamazdım. Tiyatro dışında başka bir şey yapamazdım. Sahnelerden uzak duramazdım.
Telefonumun çalınmasıyla gözlerimi ovuşturup ekrana baktım, Ozi arıyordu.
‘’Efendim kardo?’’
‘’Günaydın kardo! Yeni mi uyandın lan yine?’’
‘’Aynen.’’
‘’İyi iyi, biz de yoldayız şimdi, sana geliyoruz kahvaltıya. Bir de borcumuzu getiriyoruz.’’
‘’Ne borcu lan?’’
‘’Oğlum biz borcuna sadık insanlarız. İddiayı kaybettik, bir kasa biramızı getiriyoruz işte.’’
Kıkırdadım. ‘’Bak bu güzel
