20. BÖLÜM(CEMRE)
5 gün...
5 koca gün...
Her akşam ‘Acaba bugün de gelecek mi?’ diye düşünmeye başlamıştım artık. Ama o geldiğinde tek bir kelime bile konuşamamak... Yüzüne bile bakamıyordum ki. Hele gözlerine. Korkuyordum çünkü gözlerinin rengini ezberlemekten. Ya bir gün tamamen karanlığa düşersem de unuturum diye. Hiç bilmesem daha iyiydi benim için.
Aslında ailem gittikten sonra hayatıma çöken bu karanlık, belki de bir cezaydı bana. Onların ardından bu dünyanın tüm güzellikleri bana haram kılınmıştı, kim bilir. Ve ben kapılmaktan korktuğum bu adamı, kendimle birlikte karanlık bir bilinmezliğe çekemezdim. Onu renkli, ışıltılı hayatından çekip kendi karanlığıma hapsedemezdim. Bunu ona yapmaya hakkım yoktu.
‘’Gece serin olur belki, giymek istersin.’’
Gözlerimi kapayıp uzandığım yata
