40.BÖLÜM
DENİZ’İN ANLATIMINDAN DEVAM
Uykunun karşı koyulmaz gücü karşısında göz kapaklarımı açık tutmaya çalışırken, rüzgârla dans eden perdenin arasından sızan güneş ise gözlerimi alıyordu. Sol yanıma baktım, Cemre yoktu. Banyoya gittiğini düşünüp, birkaç dakika daha uykuya direnmekten vazgeçerek yastığıma gömüldüm iyice. Kendimi tekrar uykunun kollarına teslim etmeye çalışırken, bir yandan da bu güzel Pazar gününü Cemre’yle nasıl geçirebileceğimin planlarını yapmaya başlamıştım. Derken, mutfaktan gelen bir şangırtı ve Cemre’nin çığlığıyla birlikte, ne olduğunu bile anlayamadan bir anda sıçradım yataktan. Mutfağa koştuğumda çaydanlıklar sağa sola savrulmuş, mutfak halısı boydan boya çay olmuştu. Cemre’yi aradı hemen gözlerim. Buzdolabının yanında köşeye sinmiş, titriyordu.
‘’ Cemre! ‘
