ตอนที่ 6. หวง
1005 Words
“อะไรกันแค่ต้นไม้ตายแค่นี้ต้องโทรมารายงาน ” วายุบ่นตอนเดินออกมาจยากกลุ่มสาว ๆ เพราะที่บ้านเขาโทรมารายงานว่าต้นไม้ที่เขาลองปลูกมันดันตายซะได้ แต่ต่างกันกับกลุ่มของสาวๆ ที่ได้ยินและต่างก็พากันคิดไปอีกทางหนี่ง
“นัทตี้ แกลองค้นหาประวัติพี่วายุดิ” ใบหม่อนรีบบอก แต่เธอไม่รอให้นัทตี้ค้น เพราะเธอค้นเอง และเช่นเดียวกันกับทุกคนที่ต่างก็ค้นหาข้อมูลพร้อมกัน
วายุ เวหานนท์ ลอว์ ทายาทมาเฟียลำดับที่ 2 ของมาเฟียฮ่องกงที่มีอิทธิพลมากในฮ่องกงและในไทย
“เชี่ย !! ” เชอลีนร้องออกมาก่อนใครเพื่อน “กูจะโดนเก็บไหมว๊ะ”
“ใจเย็นแกทุกอย่างมีทางออก เราต้องหาทางออก” แตงกวาพูดขึ้นมาเพื่อเตือนสติ
“แล้วถ้าหาทางออกไม่ได้ล่ะทำไง ? ” เนเน่ถามทุกคน
“หาทางออกไม่เจอก็ออกทางเข้าดิว๊ะ ” ใบหม่อนตอบหน้าตาย ก่อนที่เพื่อน ๆ จะร้องเรียกเป็นเสียงเดียวกัน
“อีใบหม่อน !! ” ใบหม่อนยิ้มหน้าแหย
“ช่างมันเถอะพวกแก ให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าฉันเป็นไรไปให้รู้ไว้ ฉันรักพวกแกทุกคนนะโว๊ย” เชอลีนตัดบทก่อนจะดื่มและโยกย้ายตามจังหวะเสียงเพลง
เสียงดนตรีในผับยังคงกระแทกจังหวะหนักหน่วง ไฟหลากสีวูบวาบไปทั่วฟลอร์
“ไปห้องน้ำแปบนะพวกแก” เชอลีนบอกกับเพื่อนๆ ก่อนลุกออกไปในทันที แต่ไม่นานเธอกลับรู้สึกว่ามีคนเดินตาม บรรยากาศกลับเงียบลงอย่างประหลาด เชอลีนหันมาก็เห็นว่าชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า วายุ เชอลีนมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว
“พี่ตามฉันมาหรือไง” วายุเลิกคิ้วนิด ๆ
“คิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้น?”
คำตอบทำให้ใบหม่อนกับแตงกวาที่ตามมาด้วยต้องกลั้นหัวเราะ แต่สายตาของวายุไม่ได้มองใครเลยมันจับจ้องอยู่ที่เชอลีนคนเดียว แล้วเขาก็กวาดตามองเธออีกครั้ง ตั้งแต่ผมที่ปล่อยลอนสวย ลงมาถึงเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็ก ก่อนจะหยุดที่กระโปรงหนังสั้นกรามของเขาขยับเล็กน้อย
“แต่งตัวแบบนี้” เขาพูดเสียงเรียบ
“คิดว่ามันเหมาะกับที่แบบนี้?”
เชอลีนหรี่ตามองทันที “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ นี่มันผับจะให้ใส่ชุดแม่ชีมาหรือยังไง ว่าแต่พี่เถอะตามฉันมาทำไม ? ”
“ใครตามเธอ ฉันจะมาห้องน้ำ”
“ห้องน้ำ หึ...พี่นี่มันโรคจิตชะมัดจะตามผู้หญิงยันห้องน้ำ” เชอลีนพูดด้วยความโมโห แต่แตงกวาและใบหม่อนต้องรีบสะกิดเพื่อน
“อะไรของพวกแก ไม่ต้องกลัวหรอกพวกโรคจิตต้องโดนประจาน !! ”
“ประจาน ? เอาสิประจานเลยนี่มันห้องน้ำชาย ” สิ้นเสียงของวายุเชอลีนหันไปมอง แต่ก็ไม่เห็นเพื่อนทั้งสองของเธอแล้ว เชอลีนรีบหมุนตัวจะออกไป แต่ดันมีเสียงผู้ชายเข้ามา เชอลีนรีบดันวายุและตัวเธอเองเข้าไปในห้องน้ำในทันที
อึก !! เพราะพื้นที่คับแคบเลยทำให้ทั้งสองเบียดกัน อ๊ะ เชอลีนร้องออกมาเพราะเธอรู้สึกว่าหน้าอกของเธอมันชนกับแผงอกของวายุในตอนนี้
“เห้ย..ห้องนี้มีคนซัมติงกันเว้ยเฮ้ย ปีนดูดีไหมหนังสดกูชอบ” เสียงผู้ชายด้านนอกคุยกับเพื่อนและหัวเราะกันคิกค้ก เชอลีนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ทำไงดี ๆ ถ้าพวกเขาถ่ายภาพแล้วเห็นหน้าล่ะ ? ”
“ก็ช่าง !! ”
“นี่พี่วายุ ช่วยหน่อยสิ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย จะทำยังไงดี”
“ไม่ยากกลัวพวกมันเห็นหน้าเธอก็จูบพี่สิ”
“จูบ !! ” เชอลีนร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
“ตามใจ เห็นนั่นไหม” วายุพูดและพยักหน้าไปด้านบนผนังห้องน้ำที่ตอนนี้ เหมือนจะมีมือถือโผล่มานิด ๆ
“จูบ พี่เนี่ยนะ ฉัน...”
“ตามใจ เพราะพี่ไม่ได้เสียหายอะไร ดีซะอีกจะมีคนปล่อยข่าวเก็บแต้มได้เพิ่ม”
วายุพูดก่อนจะหันมาปิดฝาชักโครกลงและนั่งอยู่ตรงนั้น เชอลีนเห็นท่าไม่ดีเธอรีบนั่งตักวายุ สองมือคล้องคอเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ และประกบริมฝีปากกับวายุในทันที เชอลีนจูบอย่างไม่ประสา ริมฝีปากถูไปมา ทำให้วายุหงุดหงิด
วายุกดท้ายทอยของเชอลีนไว้แน่น ก่อนที่มืออีกข้างจะเลื่อนมาจับหน้าอกของเชอลีนและขยำมันทันที เชอลีนตกใจถึงกับร้องออกมา อ๊ะ ... ทันทีที่เธอเปล่งเสียงออกมานั้น วายุไม่รอช้าสอดแทรกลิ้นสากของเขาเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานภายในช่องปากของเชอลีนในทันที
“ไม่เห็นว๊ะ ช่างแม่ง !! ไปเถอะถ้าจะแอบดูไม่สู้ไปหาสาว ๆมาทำเองดีกว่า”
เสียงด้านนอกดังขึ้น ก่อนที่เสียงจะเงียบหายไป เชอลีนพยายามจะทุบแผงอกของวายุแต่ก็ไม่เป็นผล เขายังจูบอยู่แบบนั้นทำเอาเธอแทบจะหยุดหายใจ กระทั่งวายุค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ
“ไอ้พี่วายุ ไอ้บ้าทำแบบนี้ทำไม ? ” เชอลีนด่าและเงื้อมมือทำท่าจะตบเข้าให้แต่วายุคว้ามือไว้ทัน
“ก็เธอเริ่มก่อน ?”
“ก็แค่จูบไง แต่พี่ดูดปากดูดลิ้นทำไม ? ”
“งั้นก็เอาคืน...”
ว่าแล้ววายุก็กดท้ายทอยของเชอลีนเข้ามาอีกครั้งหนึ่งก่อนที่เขาจะบดขยี้ริมฝีปากของเชอลีนอีกครั้ง และไม่นานเขาก็ผละออก เชอลีนรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไปในโดยไม่หันมามองวายุเลยสักนิด วายุได้แต่กระตุกยิ้มและยกมือมาลูบริมฝีปากตัวเอง
- Writer
