ตอนที่ 7. ความลับ

1121 Words

เชอลีนเดินกระแทกส้นเท้าออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าหงุดหงิดสุด ๆ เสียง ตึก ตึก ตึก ของรองเท้าบูทดังชัดท่ามกลางเสียงเพลงในผับ ด้านหลังของเธอ วายุเดินตามมาอย่างสบาย ๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับอารมณ์เดือดของหญิงสาวเลยพอเดินมาถึงโต๊ะเชอลีนก็หันกลับมาชี้หน้าวายุทันที “ห้ามพูดถึงเรื่องเมื่อกี้อีกนะ!” น้ำเสียงของเธอจริงจังจนเพื่อนทั้งสามคนที่นั่งอยู่ถึงกับชะงัก ใบหม่อนกะพริบตาปริบ ๆ แตงกวาหันไปมองนัทตี้ เนเน่เอียงหัวอย่างงง ๆ “เรื่องอะไร?” คำถามดังขึ้นพร้อมกันแทบจะทันที เชอลีนอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ยังไม่ทันได้ตอบวายุก็พูดขึ้นมาสบาย ๆ “ก็เรื่องเข้าห้องน้ำผิดไง” โต๊ะเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่…“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” เสียงหัวเราะจะระเบิดออกมาพร้อมกัน ใบหม่อนแทบจะฟุบลงกับโต๊ะ “เดี๋ยวนะ! แกเข้าห้องน้ำผู้ชายเหรอ!” แตงกวาตบโต๊ะดังปัง “โอ๊ยยย ฉันไม่ไหวแล้ว!” เนเน่หัวเราะจนแทบสำลักเครื่องดื่ม “เชอลีน! แกทำได้ยังไง!” นัทตี้ถึงกับน้ำตาไหล “นี่มันตำนานเลยนะ!” เชอลีนยืนตัวแข็ง หน้าแดงจัด ก่อนจะหันไปจ้องวายุเขม็ง “พี่!” วายุยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยกมือมาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง และนั่นทำเอาเชอลีนถึงกับเงียบไปในทันที “ฉันก็แค่ตอบตามความจริง” เชอลีนแทบอยากจะเอาแก้วน้ำสาดหน้าเขา แต่เพื่อนยังคงหัวเราะไม่หยุดใบหม่อนยังแกล้งถามต่อ “แล้วตอนเข้าไปเจออะไรบ้าง” วายุยกแก้วที่อยู่ตรงหน้าเชอลีนขึ้นมาจิบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ก็เจอเด็กคนหนึ่งยืนทำหน้างงอยู่หน้ากระจก” เขาหันมามองเชอลีน สายตาเจ้าเล่ห์ชัดเจน “น่ารักดี” คำพูดนั้นทำให้เพื่อนทั้งโต๊ะร้อง “โอ๊ยยยย!” เชอลีนรีบคว้าหมอนอิงจากโซฟาเขวี้ยงใส่เขาทันที “หยุดพูดเลยนะ!” วายุรับหมอนเอาไว้ได้สบาย ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ส่วนด้านบนของผับ แทนไทกับพวกกระทิงที่มองเหตุการณ์อยู่ไกล ๆ ก็ส่ายหัว โซ่ยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะพูดเรียบๆ “กูว่ามันสนุกกับการแกล้งเด็กคนนั้นจริง ๆ” กระทิงพยักหน้า “ไม่ใช่แค่แกล้งหรอก” นะโมหัวเราะเบา ๆ “มันกำลังจีบ” แทนไทมองลงไปที่โต๊ะนั้น ก่อนจะยิ้มมุมปาก “แล้วเด็กคนนั้นก็ยังไม่รู้ตัวด้วย” “กลิ่นสงครามมาแล้ว” แตงกวาพูดขึ้น วายุหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเพลง “ปากเก่ง” เขาพึมพำก่อนเดินไปนั่งข้าง ๆ เชอลีนแล้วเอนตัวลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ของเชอลีนเหมือนกำลังคร่อมพื้นที่ของเธอไว้ “แต่ยังดื้อเหมือนเดิม” เชอลีนกำลังจะอ้าปากเถียงแต่ทันใดนั้นผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวยิ้มให้เธอ “ขอโทษครับ” เขาพูดเสียงสุภาพ “พอดีผมเห็นคุณนั่งอยู่ตั้งนาน เลยอยากขอเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้ว” ใบหม่อนกับแตงกวาทำตาโตทันทีเนเน่รีบหยิบแก้วขึ้นมาจิบเหมือนกำลังดูละคร เชอลีนกำลังจะตอบ แต่ยังไม่ทันพูดอะไรมือใหญ่ของวายุก็ยื่นออกไปวางบนโต๊ะ ดัง ปึก ชายหนุ่มคนนั้นชะงัก วายุเงยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ สายตาคมเข้มเย็นจัด “เธอมากับกู” เสียงของเขานิ่งแต่มันหนักจนคนฟังรู้สึกได้ ผู้ชายคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ “ผมแค่....” “กูรู้” วายุพูดตัด “แต่กูไม่อนุญาต” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศตึงทันที ชายหนุ่มมองเชอลีนสลับกับวายุ ก่อนจะยกมือขึ้น “โอเค ๆ ผมไม่ยุ่งก็ได้” เขารีบถอยกลับโต๊ะตัวเองทันที ทันทีที่เขาเดินไป เชอลีนก็หันมามองวายุอย่างไม่พอใจ “พี่ทำแบบนั้นทำไม” วายุเลิกคิ้ว “แบบไหน” “ก็แบบเมื่อกี้ไง!” เธอพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ฉันจะคุยกับใครมันก็เรื่องของฉัน” วายุจ้องเธออยู่สองวินาที ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย “ใช่ แต่เธอจูบพี่แล้วนะ เธอก็ต้องรับผิดชอบสิ” เขาพูดช้า ๆ เบา ๆ ทำเอาเชอลีนพูดไม่ออกเพราะกลัวว่าพูดไปเพื่อนก็จะได้ยินอีก วายุหยิบแก้วเหล้าของเชอลีนขึ้นมาดู ก่อนจะวางมันลง “แต่ถ้าเธอเมา” สายตาคมของเขากลับมาจ้องเธออีกครั้ง “มันจะกลายเป็นเรื่องของฉันทันที” เชอลีนอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหม่อนกระซิบเบา ๆ “โอ๊ยยย พี่เขาหวงแกชัดๆ” แตงกวาพยักหน้าแรง “หวงมากด้วย” เชอลีนหันไปมองเพื่อน “เงียบ!” วายุหัวเราะเบา ๆ แล้วเขาก็พูดประโยคหนึ่งออกมา “ลุกขึ้น” เชอลีนขมวดคิ้ว “อะไร อะไรอีก” “พี่บอกให้ลุก” เขาพูดนิ่ง ๆ “เราจะกลับ” คำสั่งนั้นทำให้เชอลีนแทบลุกพรวด “ฉันไม่กลับ!” เธอพูดทันที “ฉันเพิ่งมาเองนะ” วายุพยักหน้าเหมือนเข้าใจดีแต่แววตากลับยิ่งดุขึ้น “งั้นดี” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอ แล้วดึงให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “พี่วายุ!” เชอลีนร้องตกใจ ใบหม่อนกับแตงกวาหัวเราะลั่น เนเน่ยกมือถือขึ้นเหมือนจะถ่ายคลิป วายุไม่สนใจใครทั้งนั้น เขาดึงเชอลีนเดินฝ่าฝูงชนออกไปจากโต๊ะหญิงสาวพยายามดึงมือกลับ “ปล่อยนะ!” วายุหันมามองเธอสายตาดุจนคนรอบข้างยังต้องหลบ แล้วเขาก็พูดเสียงต่ำใกล้หูเธอ “เด็กดื้อ อย่าทำให้ฉันต้องใช้วิธีแรงกว่านี้” เชอลีนชะงัก ส่วนด้านบนของผับกระทิง โซ่ นะโม และแทนไท กำลังยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมด แทนไทหัวเราะลั่น “กูบอกแล้ว คืนนี้สนุก” โซ่ยกแก้วขึ้นจิบ “พนันกันไหม” นะโมถาม “เรื่องอะไร” โซ่ยิ้ม “อีกไม่เกินสองเดือน” สายตาเขามองไปทางวายุกับเชอลีนที่กำลังเถียงกันอยู่กลางฟลอร์ “ไอ้วายุแม่งต้องคลั่งเด็กคนนั้นหนักแน่” กระทิงพยักหน้า “ตอนนี้กูก็ว่าเริ่มแล้วนะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more