ตอนที่ 8 อย่าท้าคนอย่างฉัน

1306 Words

วายุลากเชอลีนฝ่าฝูงชนออกมาจากด้านในผับ เสียงดนตรีค่อย ๆ เบาลงเมื่อประตูด้านหน้าถูกเปิดออก อากาศกลางคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้า แต่เชอลีนกลับไม่ได้รู้สึกเย็นลงเลยเพราะอารมณ์ของเธอตอนนี้…กำลังเดือด ทันทีที่มาถึงลานจอดรถเธอก็สะบัดมือออกจากมือของเขาทันที “ปล่อยนะ!” วายุปล่อยมือจริง ๆแต่เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สูงกว่าเธอเกือบศีรษะหนึ่ง สายตาคมเข้มจ้องเธอนิ่ง เชอลีนหายใจแรงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “พี่มีสิทธิ์อะไรมาลากฉันออกมา!” เสียงเธอดังพอให้คนที่เดินผ่านหันมามอง แต่เธอไม่สนใจ “ฉันจะนั่ง จะเต้น จะคุยกับใครมันก็เรื่องของฉัน” เธอชี้นิ้วใส่เขา “พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน!” ประโยคนั้นทำให้วายุเงียบไป เพียงครู่เดียว แต่แววตาของเขา…เปลี่ยนไปชัดเจนและอันตรายกว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เชอลีนถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับรถคันหนึ่ง ยังไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่ของวายุก็ยกขึ้นวางลงบนหลังคารถข้างศีรษะของเธอ ดัง ปึก ตอนนี้เธอถูกขังอยู่ระหว่างเขากับตัวรถ ใกล้เกินไปใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา เชอลีนพยายามทำหน้าแข็ง “หลบไป” วายุไม่ได้หลบ เขาก้มหน้าลงมาเล็กน้อยสายตาคมมองเธอตรง ๆ “เธอแน่ใจนะ” เสียงของเขาต่ำลง “ว่าอยากท้าฉันแบบนี้” เชอลีนขมวดคิ้ว “ฉันท้าอะไรพี่” วายุหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ ทีละคำ “ใส่ชุดแบบนั้นไปนั่งในผับ ให้ผู้ชายมองทั้งร้าน” สายตาเขากวาดมองเธออีกครั้ง “แล้วบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับฉัน” เชอลีนอ้าปากจะเถียง แต่เขาพูดต่อทันที “เด็กดื้อ” คำเรียกนั้นทำให้เธอหงุดหงิด “อย่าเรียกฉันแบบนั้น!” วายุยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มของเขาดูเหมือนนักล่ามากกว่าคนปกติ “แล้วจะให้เรียกว่าอะไร” เขาก้มลงมาใกล้อีกนิดใกล้จนเสียงของเขาแทบกระซิบข้างหู “แฟน?” เชอลีนตาโตทันที “พี่บ้าไปแล้วเหรอ!” วายุหัวเราะ เสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็อย่าทำตัวเหมือนกำลังยั่วฉัน” เชอลีนหน้าแดงทันที “ใครยั่วพี่!” วายุเลิกคิ้ว “ไม่รู้ตัว?” เขาก้มลงมามองเธออีกครั้งสายตาครั้งนี้หนักกว่าเดิม “ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น” เสียงเขาต่ำลงอย่างน่ากลัว “เธออาจไม่ได้ยืนเถียงฉันอยู่แบบนี้” คำพูดนั้นทำให้เชอลีนชะงักไปเล็กน้อย วายุถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะถอยออกมาหนึ่งก้าว เหมือนให้เธอมีพื้นที่หายใจแต่สายตาเขายังคงจ้องเธอไม่วาง “คืนนี้กลับบ้าน” เขาพูดเรียบ ๆ “พี่จะไปส่ง” เชอลีนกอดอกทันที “ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้” วายุพยักหน้าเหมือนเข้าใจ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับดูเจ้าเล่ห์ขึ้น “ได้” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมา เสียงปลดล็อกรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งดังขึ้นเชอลีนมองตามอย่างงง ๆ วายุเปิดประตูรถก่อนจะหันกลับมามองเธอ “งั้นพี่จะขับตาม” เชอลีนขมวดคิ้ว “ตามทำไม” วายุยักไหล่ พูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆแต่สายตากลับจริงจังมาก “กันผู้ชายคนอื่น” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “เพราะดูจากคืนนี้แล้ว” วายุสบตาเธอตรง ๆ “เธอมีปัญหาเรื่องดึงดูดผู้ชาย” เชอลีนแทบพูดไม่ออก ส่วนวายุแค่ยิ้ม ก่อนจะขึ้นรถตัวเองทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่กลางลานจอดรถ “ไหนละรถของเธอ ? ว่าแต่ขนาดเวลาปกติยังชนแล้วนี่ดื่มจะไม่ชนอีกเหรอ ? ” วายุถามและยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ทำเอาเชอลีนพูดไม่ออก “ไปขึ้นรถสิ คันไหน ? ” วายุยังคงถามต่อ แต่เชอลีนถอนหายใจออกมา ก่อนที่เธอจะเดินมาที่รถของวายุ และเดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่ง เชอลีนเปิดประตูรถขึ้นมานั่งเอาดื้อ ๆ หญิงสาวหน้าง้ำหน้างอ นั่งกอดอก และพูดขึ้นมาช้า ๆ “ไม่ได้เอารถมา ถ้าอยากให้กลับก็ไปส่งก็แล้วกัน” เชอลีนนั่งหน้าตึงอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถสปอร์ตสีดำบรรยากาศในรถเงียบสนิท มีแค่เสียงเครื่องยนต์กับเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงเธอกอดอก มองตรงไปข้างหน้า ไม่พูดอะไรสักคำเหมือนยังไม่หายหงุดหงิดจากเรื่องในผับ วายุเหลือบมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปด้านหลัง หยิบอะไรบางอย่างจากเบาะหลังขึ้นมา แล้วโยนมาให้เธอผ้าเนื้อหนาตกลงบนตักของเชอลีนเธอขมวดคิ้วก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูมันคือเสื้อแจ็กเก็ตของวายุ “อะไร” เธอถามเสียงแข็ง วายุยังมองถนนอยู่ แต่ตอบเรียบๆ “คลุมซะ” เชอลีนกำลังจะอ้าปากเถียง แต่วายุก็พูดต่อ “สั้นขนาดนั้น” เขาเหลือบตามองกระโปรงของเธอแวบหนึ่งก่อนจะพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “ถ้านั่งแท็กซี่กลับบ้าน คิดว่าจะถึงบ้านไหม” คำพูดนั้นทำให้เชอลีนชะงักเธอก้มลงมองตัวเองทันทีกระโปรงหนังที่เธอใส่มันสั้นจริง ๆ ตอนอยู่ในผับเธอไม่ได้คิดอะไร แต่ถ้าต้องนั่งรถกลับคนเดียวตอนดึกแบบนี้… เชอลีนเม้มปากเล็กน้อย เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนที่มาผับคนขับรถที่บ้านเป็นคนมาส่ง หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ หยิบเสื้อของวายุมาคลุมไว้บนตัก วายุเห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากนิด ๆ “คิดได้แล้ว?” เชอลีนหันไปมองเขาทันที “ฉันก็ไม่ได้โง่นะ” วายุหัวเราะเบา ๆ เสียงต่ำในลำคอ “ก็ไม่แน่” เชอลีนทำหน้าบึ้งใส่เขา แต่ก็ไม่ได้ถอดเสื้อออกมือเธอยังกำชายเสื้อแจ็กเก็ตไว้แน่น ในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง ผ่านไปสักพัก เชอลีนก็พูดขึ้นเบา ๆ “พี่จะไปส่งฉันจริง ๆ เหรอ” วายุเลิกคิ้วนิด ๆ “เมื่อกี้ใครบอกกลับเองได้” เชอลีนหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างทันที “ก็…” วายุหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “บ้านเธออยู่ไหน” เชอลีนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกชื่อหมู่บ้านออกไป ทันทีที่ได้ยินวายุหันมามองเธอแวบหนึ่ง “บ้านใหญ่เหมือนกันนี่” เชอลีนขมวดคิ้ว “พี่รู้จัก?” วายุยักไหล่ “เคยผ่าน” แต่ความเป็นจริงแล้ว หมู่บ้านนี้คืออีกหนึ่งโครงการของครอบครัวของเขานั่นเอง เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เด็กบ้านรวยแอบมาเที่ยวผับ” เชอลีนหันมาจ้องทันที “ฉันไม่ได้แอบ!” วายุยิ้ม “งั้นก็ดี” เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถออกสู่ถนนใหญ่ ไฟถนนส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นจังหวะก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงคราวนี้เบาลง แต่จริงจังอย่างประหลาด “อย่างน้อยก็ยังมีคนมาส่ง” เชอลีนเงียบไป เธอก้มมองเสื้อแจ็กเก็ตที่คลุมอยู่บนตัก กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของวายุยังติดอยู่บนผ้าโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอไม่ได้ขยับออกห่างจากเขาเลยสักนิดเดียว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more