ตอนที่ 2 แผนตามหาคนโหดของคณะ
988 Words
หลังจากเหตุการณ์ชนรถที่ลานจอดรถ เชอลีน ก็ถูกเพื่อนลากกลับมานั่งรวมกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะเธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที
“ซวยตั้งแต่วันแรกของชีวิตมหาลัยเลยอ่ะ…” รอบโต๊ะมีเพื่อนตัวดีนั่งล้อมเหมือนกำลังประชุมวิกฤต
ใบหม่อน ถอนหายใจเบา ๆ “งั้นก็ปล่อยไปสิ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
เชอลีนเงยหน้าขึ้นทันที “ปล่อยได้ยังไง เขามองเหมือนจะฆ่าฉัน!”
แตงกวา ยกคางถามตรง ๆ “งั้นก็เคลมประกัน จบ”
เชอลีนเงียบไปครู่หนึ่ง เพื่อน ๆ หรี่ตามอง แตงกวาถามต่อ
“เดี๋ยวนะ…แกมีใบขับขี่ไหม”
เชอลีนส่ายหน้าช้า ๆ ทั้งโต๊ะเงียบกริบ
เนเน่ อ้าปากค้าง “อย่าบอกนะว่า....”
“ไม่มี…” แตงกวาเอามือตบหน้าผากทันที “แล้วรถใคร”
เชอลีนยิ้มแหย “…รถแม่” คราวนี้ทั้งโต๊ะพร้อมใจกันกุมขมับ
นัทตี้ พูดเสียงเรียบ “งั้นทางเดียวคือไปขอโทษพี่เขา”
เชอลีนทำหน้าเหมือนคนหมดหวัง “แล้วจะไปยังไง”
เธอกอดอกพิงพนัก “ยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาอยู่คณะไหน”
แตงกวาหันมามองเหมือนจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ เนเน่ก็ดีดนิ้ว
“ง่ายจะตาย” ทุกคนหันไปมอง เนเน่ยักไหล่
“พวกเรารวยนี่ ใช้เงินแก้ปัญหาสิ”
เชอลีนเลิกคิ้ว “หมายถึง?”
ไม่ถึงห้านาทีต่อมา แตงกวาหยิบกระดาษแผ่นใหญ่กับปากกามาเขียนอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ
แล้วลุกขึ้นยืนบนม้านั่ง ก่อนชูป้ายขึ้นเหนือหัวบนกระดาษเขียนตัวโต ๆ
“ใครมีเบอร์พี่วายุ จ่าย 10,000”
นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาหยุดมองทันที บางคนถึงกับหัวเราะ
เชอลีนมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง “พวกแกบ้าไปแล้วเหรอ!”
เนเน่ยักคิ้ว “ระดับนั้นนะ…ต้องใช้วิธีพิเศษ”
นัทตี้พึมพำเสริม “อีกอย่าง”
เธอหันมามองเชอลีน “พี่คนนั้นน่ะ…”
“ดังทั้งคณะ” นักศึกษาหลายคนเริ่มหยุดดูเหมือนกำลังดูโชว์แปลกประจำคณะ เชอลีนเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมานิด ๆ ยังไม่ทันถามอะไรต่อเสียงผู้ชายจากด้านหลังโต๊ะก็ดังขึ้น
“พวกเธอ…กำลังตามหาใครนะ” กลุ่มเพื่อนหันไปพร้อมกัน
และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คือเพื่อนของคนที่ตามหาพอดี
จังหวะนั้นเอง ผู้ชายร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะเดินผ่านมาพอดี เขาหยุดอ่านป้ายครู่หนึ่งก่อนหัวเราะเบา ๆ คนที่เดินมาพร้อมเขาคือน้องผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักศึกษาใหม่ ชายคนนั้นเอียงคอมองกลุ่มเชอลีน
“พวกเธอตามหาใครนะ”
แตงกวาชี้ไปที่ป้ายทันที “พี่วายุค่ะ!” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “จริงดิ”
เขาหยิบมือถือออกมา “ให้เบอร์เลยไหม”
เชอลีนกับเพื่อนหันมามองหน้ากันแบบไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้
ชายหนุ่มยื่นมือถือมาให้ “จดไป” เชอลีนรีบหยิบโทรศัพท์มากดบันทึก
“แล้วพี่วายุเรียนคณะไหนคะ”
ชายหนุ่มยักไหล่สบาย ๆ “วิศวะเหมือนพวกเธอนี่แหละ ปีสี่”
ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง
“ส่วนพี่… โซ่”
“วันนี้พาน้องสาวมาส่งเรียน เห็นป้ายแล้วขำเลยช่วยหน่อย”
แตงกวารีบยกมือถือขึ้น “เลขบัญชีค่ะ!”
โซ่หัวเราะ “จริงจังเว้ย”
“ไม่ได้เลยค่ะ คำไหนต้องเป็นคำนั้นค่ะ”
ไม่ถึงนาที เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าดังขึ้น โซ่มองหน้าจอ
“โอนจริงด้วยแฮะ” ก่อนจะเดินจากไปพร้อมน้องสาว แต่ยังหันมาตะโกนทิ้งท้าย
“โชคดีนะน้อง ถ้าพวกเธอกำลังจะโทรหาวายุแนะนำให้ทำใจไว้หน่อย” คำพูดนั้นทำให้เชอลีนเริ่มไม่สบายใจขึ้นมานิด ๆ
ผ่านไปสิบนาที
เชอลีนยังคงจ้องเบอร์ในโทรศัพท์เหมือนมันเป็นระเบิดเวลา
แตงกวาสะกิด “โทรสิ” เชอลีนส่ายหน้าทันที
“ไม่กล้า”
เนเน่ถอนหายใจ “งั้นแอดไลน์ไป”
เชอลีนสูดหายใจลึก ก่อนกดบันทึกเบอร์ ทันทีที่กดบันทึก
ไลน์เด้งขึ้นมาเองทันที Add friend automatically
ทุกคนร้องพร้อมกัน
“โอ้โห!”
เชอลีนมองหน้าจอ รูปโปรไฟล์เป็นผู้ชายใส่เสื้อช็อปวิศวะยืนพิงบิ๊กไบค์สีดำ หน้าตานิ่ง ดุ และดูเหมือนพร้อมมีเรื่องตลอดเวลา เธอกลืนน้ำลาย ก่อนพิมพ์ข้อความไป
สวัสดีค่ะ ใช่พี่วายุไหมคะ ? หนูเชอลีนเองค่ะ
ไม่ถึงนาที ข้อความถูกอ่าน แล้วคำตอบก็เด้งขึ้นมา
เชอลีนไหน ? ไม่รู้จัก !!
เชอลีนหันมองเพื่อนทันที “เขาไม่รู้จักฉัน!”
แตงกวาหัวเราะ “ก็แกเถียงเขาขนาดนั้นไง!”
เชอลีนรีบพิมพ์ต่อ เอ่อ..คือ..เชอลีนที่ขับรถชนพี่ไงคะ
คราวนี้เงียบไปสักพัก แล้วข้อความใหม่ก็เด้งขึ้น
“อ๋อ เธอนี่เอง พร้อมไปโรงพักแล้วใช่ไหมไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”
เชอลีนแทบกรี๊ด “เขาจะพาฉันไปโรงพัก!”
เพื่อนทั้งโต๊ะรีบมองจอทันที เชอลีนพิมพ์อย่างลนลาน
“ยังไม่พร้อมค่ะ หนูขอโทษ พี่อย่าเพิ่งแจ้งความได้ไหมคะจะให้หนูทำอะไรก็ยอมค่ะ คือหนูผิดเอง เราคุยกันก่อนได้ไหมคะ”
ข้อความถูกอ่าน แต่ไม่มีการตอบกลับ
ผ่านไปสิบวินาที ยี่สิบวินาที หนึ่งนาที เชอลีนเริ่มเหงื่อตก
“ทำไมเขาไม่ตอบ!” เนเน่ก้มมองจอ
“เขาอ่านแล้วนะ” เชอลีนกัดปาก ก่อนพิมพ์ข้อความสุดท้าย
“ขอโทษน๊าาา งั้นเดี๋ยวเย็นนี้หนูไปหาที่หน้าคณะนะคะ”
ข้อความถูกส่งไป และอีกครั้ง มันถูกอ่านทันที แต่ปลายทางยังคงเงียบ เชอลีนถอนหายใจยาว ไม่รู้เลยว่าในอีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ
วายุ เวหานนท์ลอว์ กำลังมองข้อความนั้นอยู่ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากเหมือนเจอของเล่นใหม่ที่น่าสนใจ
- Writer
