เสียงโอดครวญดังขึ้นเบา ๆ จากหลายคนแต่นักศึกษาปีหนึ่งก็เริ่มวิ่งตามคำสั่งเชอลีนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเริ่มวิ่งไปพร้อมเพื่อนใบหม่อนกระซิบขณะวิ่ง
“นี่มันเพิ่งเริ่มเองนะ” แตงกวาบ่น
“โหดเกิน” นัทตี้หอบ
“ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย!” เชอลีนหัวเราะเบา ๆ
“ก็วิ่งไปก่อนเถอะ”แต่ขณะที่เธอวิ่งผ่านหน้ากลุ่มรุ่นพี่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เธอ” เชอลีนชะงัก เธอหันไปมองวายุกำลังมองเธออยู่
“เพิ่มอีกสองรอบ” ทั้งลานเงียบไปวินาทีหนึ่งเชอลีนเบิกตา
“อะไรนะ!” เพื่อน ๆ ของเธอถึงกับอ้าปากค้าง
วายุพูดเรียบ ๆ “ได้ยินไม่ชัด?”
เชอลีนชี้ตัวเอง “ทำไมหนูต้องเพิ่ม!” วายุยกคิ้ว “เสียงดัง”เด็กปีหนึ่งหลายคนแอบหัวเราะเบา ๆ เชอลีนอ้าปากจะเถียง แต่สายตานิ่ง ๆ ของวายุทำให้เธอพูดไม่ออกเขาพยักหน้าไปทางลาน
“วิ่ง” เชอลีนกัดฟัน ก่อนจะหันไปวิ่งต่ออย่างหัวเสีย
“ไอ้รุ่นพี่เผด็จการ!” เธอบ่นเบา ๆ
ฝั่งรุ่นพี่ แทนไทหัวเราะแทบสำลัก “เฮ้ย
