วายุยักไหล่ ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “เพราะเธอยังติดหนี้พี่อยู่”
เสียงหัวเราะของรุ่นพี่ดังขึ้นทันที เชอลีนอ้าปากค้าง
“พี่นี่มัน” เธอรีบหยุดพูด เพราะสายตาคมของวายุกำลังมองอยู่ วายุยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดทิ้งท้าย
“เตรียมตัวไว้ดี ๆ ค่ายนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย
สายตามองเธอตรง ๆ “พี่จะเก็บหนี้ให้ครบ”
สองอาทิตย์ต่อมา
เช้าวันเดินทางมาถึงเร็วเกินไปสำหรับนักศึกษาปีหนึ่งหลายคน หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยกระเป๋าเป้และกระเป๋าเดินทาง
รถบัสจอดหน้าคณะ ปีหนึ่งรวมตัวกันเสียงโวยวายดังลั่นเชอลีนกับเพื่อนกำลังลากกระเป๋ารถบัสสองคันจอดรออยู่
นัทตี้บ่นทันที “หกโมงเช้าเนี่ยนะ!”
แตงกวาหาว “ฉันยังง่วงอยู่เลย”
เนเน่มองไปรอบ ๆ “คนมาเยอะเหมือนกันนะ”
ใบหม่อนกำลังช่วยเชอลีนถือกระเป๋า “เธอเอาของมาเยอะไปไหม”
เชอลีนถอนหายใจ “ก็ใครจะไปรู้ว่ารุ่นพี่จะให้ทำอะไรบ้าง”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ปีหนึ่ง!” ทุกคนหันไปทันท
