ตอนที่ 14. เกมละลายพฤติกรรม
1182 Words
เกมแรกคือ เดินสามขา เชอลีนกับวายุถูกผูกขาเข้าด้วยกัน
แทนไทตะโกน “พร้อมวิ่ง!”
ทุกคู่เริ่มวิ่ง แต่เชอลีนกับวายุแทบล้มตั้งแต่ก้าวแรก “พี่เดินดี ๆ สิ!”
“เธอนั่นแหละ”
“ก็พี่ลากหนู!”
“เธอขาสั้น”
“อะไรนะ!” เสียงหัวเราะของทั้งสนามดังลั่น สุดท้ายทั้งคู่ก็ล้มลงกับพื้นหญ้าจริง ๆ วายุถอนหายใจ
“ซุ่มซ่าม”
เชอลีนเถียงทันที “เพราะพี่!”
เกมที่สอง ลงลำธาร
ช่วงบ่าย กิจกรรมย้ายมาที่ลำธารใสหลังรีสอร์ต
กระทิงประกาศ “แข่งข้ามลำธาร!” นะโมเสริม “ใครตกน้ำแพ้”
ทุกทีมเริ่มลงแข่ง เชอลีนพยายามเดินข้ามหินกลางน้ำอย่างระวัง
“อย่าล้ม…อย่าล้ม…” แต่หินมันลื่นเกินไป
พลาด “ว้าย!” เธอเสียหลักทันทีร่างกำลังจะตกน้ำแต่ทันใดนั้น
มีมือหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้ วายุเขาดึงเธอไว้ แต่แรงกระแทกทำให้เขาเสียหลักตาม
ตูม! ทั้งคู่ตกลงไปในลำธารพร้อมกันเสียงหัวเราะของทั้งค่ายดังลั่น
เชอลีนผมเปียก หน้าตกใจวายุยกมือปาดน้ำออกจากหน้า
ก่อนพูด ท“บอกแล้วให้ระวัง” เชอลีนมองเขา “พี่ก็ตกเหมือนกัน!”
หลังจากกิจกรรมกลางวันจบไปแล้วเป็นที่เรียยร้อยนั้นพอตกกลางคืน แคมป์ไฟ
นักศึกษาทุกคนมานั่งล้อมวงรอบ กองไฟกลางลาน เสียงไม้แตกเปรี๊ยะ ๆ ดังเบา ๆ นะโมยิ้ม “กิจกรรมต่อไป” แทนไทพูดเสียงต่ำ
“เล่าเรื่องผี” นัทตี้กอดแขนเพื่อนทันที
“ฉันไม่ชอบ!”
โซ่เริ่มเล่าเรื่องผีในป่าที่เคยเกิดขึ้นแถวนี้บรรยากาศเริ่มเงียบไฟจากกองไฟส่องหน้าทุกคนวูบไหว เชอลีนเริ่มขนลุกทันใดนั้นมีเสียงกระซิบข้างหู “ข้างหลังเธอ…” เชอลีนสะดุ้งสุดตัว
“ว้าย!” เธอหันไปทันที แล้วก็เห็นวายุยืนยิ้มมุมปากเชอลีนตีแขนเขาทันที
“พี่บ้า!” วายุหัวเราะเบา ๆ
ระหว่างพักกิจกรรม
รุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเชอลีน
“น้องชื่ออะไรนะ”
“เชอลีนค่ะ”
เขายิ้ม “น่ารักดี”
วายุที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่ไม่ไกล หันมามองทันทีแทนไทกระซิบ
“เฮ้ย”
นะโมยิ้ม “มีคนจีบเด็กมึง”
วายุหรี่ตา ก่อนเดินเข้าไปทันทีเขายืนข้างเชอลีนแล้วพูดเรียบ ๆ
“กิจกรรมจะเริ่มแล้ว”
รุ่นพี่คนนั้นชะงักเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปเชอลีนขมวดคิ้ว
“พี่ไล่เขาทำไม”
วายุยักไหล่ “เสียสมาธิ”
หลังจากนั้นไม่นาน เชอลีนเริ่มหงุดหงิดเธอเดินออกมานั่งคนเดียวริมลำธารเสียงน้ำไหลเบา ๆ ทำให้บรรยากาศเงียบสงบเธอกำลังเอาหินโยนลงน้ำ ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น วายุเดินมานั่งข้าง ๆ เชอลีนไม่หันไปมอง
“พี่ตามมาทำไม”
วายุเงียบครู่หนึ่ง ก่อนพูด “งอน?”
เชอลีนพ่นลมหายใจ “ใครจะไปงอน”
วายุมองเธอ ก่อนพูดเรียบ ๆ “พี่ไม่ได้แกล้งใครทั้งวัน”
เชอลีนหันมามองเขา วายุหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ
“แค่แกล้งเธอ”
เชอลีนชะงัก วายุยิ้มมุมปาก “เพราะเธอน่าสนุกดี”
เชอลีนเม้มปาก ก่อนจะบ่นเบา ๆ “คนบ้า…”
หลังจากกิจกรรมแคมป์ไฟจบลง นักศึกษาปีหนึ่งเริ่มทยอยแยกย้ายกลับที่พัก ซึ่งเป็นบ้านพักไม้หลังเล็ก ๆ เรียงกันอยู่ท่ามกลางต้นไม้ อากาศกลางคืนในป่าค่อนข้างเย็นเสียงจิ้งหรีดดังระงม เนเน่ยืดตัว “ฉันง่วงมาก”
แตงกวาพยักหน้า “วันนี้โดนลากทำกิจกรรมทั้งวัน”
ใบหม่อนหันไปหาเชอลีน “เธอจะไปอาบน้ำไหม”
เชอลีนพยักหน้า “เดี๋ยวไปห้องน้ำก่อน” เธอหยิบไฟฉายเล็ก ๆ ก่อนเดินออกจากบ้านพัก ทางเดินไปห้องน้ำต้องเดินผ่านต้นไม้ใหญ่สองสามต้น ไฟสลัว ๆ จากเสาไฟทำให้บรรยากาศดูวังเวงเชอลีนพึมพำกับตัวเอง
“ไม่น่ากลัว…ไม่น่ากลัว…”
ทันใดนั้น มีเสียงใบไม้ขยับ แกรก… เชอลีนหยุดเดิน
“ลม…แน่เลย” เธอเดินต่อ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงกระซิบเบา ๆ
“เชอลีน…” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว
“ใคร!” ทันใดนั้น เงาสีขาวโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้
เชอลีนกรี๊ดลั่น “ผี!!!” เธอหันหลังจะวิ่งแต่กลับชนเข้ากับใครบางคนเต็มแรง
ตุบ มือแข็งแรงคว้าไหล่เธอไว้ “เฮ้!”
เชอลีนเงยหน้าขึ้น ”พี่วายุ” เขาขมวดคิ้ว “เธอจะวิ่งไปไหน”
เชอลีนยังหอบอยู่ “ผี…มีผี!”
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้นจากหลังต้นไม้แทนไท โซ่ และนะโม เดินออกมาพร้อมผ้าขาวที่เอามาคลุมหัวเชอลีนอึ้งไปสองวินาทีก่อนจะตะโกน
“พวกพี่!!! “โซ่หัวเราะจนตัวงอ “โคตรตกใจเลยว่ะ”
นะโมยังขำไม่หยุด “กรี๊ดดังมาก”เชอลีนกำลังจะด่าแต่วายุหันไปมองเพื่อนสายตาเย็นจัด
“สนุก?” ทั้งสามคนเงียบกริบทันทีแทนไทยกมือยอมแพ้
“โอเค ๆ เลิกแล้ว”
โซ่มองหน้าวายุ ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ “โอ้โห ปกป้องหนักนะ”
นะโมเสริมทันที “หวงเหรอ” วายุขมวดคิ้ว “เพ้อเจ้อ”
แทนไทหัวเราะ “งั้นฝากน้องเขากลับที่พักด้วยนะ”
พูดจบทั้งสามคนก็เดินหนีไปทิ้งเชอลีนกับวายุยืนอยู่ตรงนั้น
บรรยากาศเงียบลง ลมกลางคืนพัดเย็นเชอลีนยังทำหน้าบึ้ง
“พวกพี่นี่นิสัยไม่ดีจริง ๆ”
วายุพึมพำ “พวกมันก็แบบนั้นแหละ” เขามองเธอครู่หนึ่ง
ก่อนพูด “ไปเดินเล่นไหม” เชอลีนเลิกคิ้ว “ห๊ะ”
“ตรงลำธาร”
“ทำไม”
วายุยักไหล่ “ดาวชัด”
สุดท้ายเชอลีนก็เดินตามเขาไปทั้งคู่มาหยุดที่ก้อนหินริมลำธารท้องฟ้ายามคืนเต็มไปด้วยดาว
เชอลีนเงยหน้ามอง “สวยจัง…”
วายุพิงก้อนหิน มองเธอมากกว่ามองดาว ลมเย็นพัดผ่านผมของเชอลีนปลิวเล็กน้อย วายุเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบังหน้าเธอเชอลีนชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
วายุก้มลงเล็กน้อย เชอลีนเผลอกลั้นหายใจระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร
ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็ดังขึ้น “โอ้โห!!!”
ทั้งสองคนสะดุ้ง หันไปมองทันที แทนไท โซ่ นะโม และกระทิง
โผล่มาจากพุ่มไม้ โซ่หัวเราะลั่น
“เกือบแล้ว!”
นะโมผิวปาก “โรแมนติกมากครับ!” เชอลีนหน้าแดงจัดทันที
วายุหยิบก้อนหินขว้างใส่พวกมัน “ไสหัวไป!”
เสียงหัวเราะของทั้งสี่คนดังลั่นป่า เชอลีนรีบลุกขึ้น
“หนูจะกลับห้อง!” เธอเดินหนีทันที
ทิ้งวายุยืนอยู่ตรงนั้น แทนไทเดินมาสะกิดเขา
“เกือบจูบแล้วนะมึง”
วายุถอนหายใจ ก่อนพึมพำ “พวกเวร…”
แต่ถึงอย่างนั้น มุมปากของเขาก็ยังยกขึ้นเล็กน้อย
- Writer
