ตอนที่ 15ลุยป่า

1081 Words

เช้าวันถัดมา เสียงนกและอากาศเย็นของภูเขาปลุนักศึกษาทุกคนตั้งแต่เช้า หน้าอาคารกิจกรรมปีหนึ่งยืนรวมแถวกันงัวเงียนัทตี้ยังหาว “เมื่อคืนฉันนอนไม่พอเลย” แตงกวาพยักหน้า “ฉันยังคิดถึงผีเมื่อวานอยู่” เนเน่หัวเราะ “ผีอะไร รุ่นพี่ทั้งนั้น” เชอลีนยืนกอดอกเงียบ ๆเพราะสายตาเธอเผลอไปมองวายุที่ยืนอยู่ฝั่งรุ่นพี่พอเขาหันมาเธอก็รีบหันหนีทันทีแทนไทเห็นทุกอย่างเขาสะกิดโซ่ “ดูสิ” โซ่หัวเราะเบา ๆ “เมื่อคืนเกือบจูบกันนี่นา” “พวกเราไม่น่าไปขวางเลย” สองคนคุยกันและหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน เมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบแล้วนั้น กระทิงประกาศเสียงดัง “กิจกรรมวันนี้!” นะโมชี้ไปทางภูเขา “เดินป่า” เสียงโอดครวญดังทันที โซ่ยิ้ม “ไม่ต้องกลัว” แทนไทเสริม “เดินเป็นทีม” ปีหนึ่งถูกแบ่งเป็นกลุ่ม และมีรุ่นพี่คอยคุมแต่ละทีมแน่นอนว่า ทีมของเชอลีนมีวายุเป็นคนคุม เธอทำหน้าบูดทันที “ทำไมต้องเป็นพี่อีก…” วายุยกคิ้ว “มีปัญหา?” “มี” “อดทน” ระหว่างเดินป่ารุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งชื่อ พีทเดินมาข้าง ๆ เชอลีน “น้องเดินไหวไหม” เขาถามด้วยความเป็นห่วง เชอลีนยิ้มสุภาพก่อนตอบตามมารยาท “ไหวค่ะ” พีทยื่นขวดน้ำให้ “เอาไว้ดื่ม” เธอกำลังจะรับแต่มีมือหนึ่งหยิบไปก่อน วายุ เขาเปิดฝาแล้วส่งให้เชอลีนแทน “ดื่ม” พีทชะงักวายุพูดเรียบ ๆ “ขอบคุณแทนน้องมันนะ แต่คราวหลังไม่ต้อง” น้ำเสียงสุภาพ แต่สายตาไม่สุภาพเลย แทนไทที่เดินตามหลังมากระซิบ “หวงหนักนะมึง” “ไม่เสือกครับ” วายุหันมาตอบช้า ๆ ทำเอาแทนไทหัวเราะร่า พอเดินถึงจุดพักมีนักศึกษาปีสามผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาวายุเธอสวยและดูโฉบเฉี่ยวปราดเปรียวเป็นอย่างมาก “พี่วายุคะ” วายุเขาหันไป “มีอะไร” เธอยิ้ม“เย็นนี้ว่างไหม” เชอลีนที่กำลังดื่มน้ำอยู่หันไปมองทันทีผู้หญิงคนนั้นพูดต่อ “ไปกินข้าวกัน” วายุยังไม่ทันตอบ เชอลีนก็หันหน้าหนีแล้วพึมพำเบา ๆ “เรื่องของเขา…” แต่ใบหน้ากลับตึงทันที นะโมที่เห็นเหตุการณ์หัวเราะ “อาการเดียวกันเลยว่ะ” “เธอคิดว่าที่นี่เป็นในเมืองเหรอจะไปกินข้าวที่ไหนกัน พวกเราก็กินพร้อมกันทุกคนที่นี่อยู่แล้ว” วายุตอบเรียบ ๆ แต่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดยาวกับผู้หญิงแปลกหน้าแบบนี้ “ไปกินข้าวกันไหมคะ ? ” เชอลีนจีบปากจีบคอทำท่าล้อเลียนรุ่นพี่ปี3 ที่เพิ่งเดินออกไปทำให้เพื่อนๆ ของเธอหัวเราะกันคิกคักในท่าทางของเธอ หลังจากช่วงพักกลางวันเสร็จแล้ว กิจกรรมต่อไปคือเดินหาจุดเช็กพอยต์ แต่ระหว่างทางเชอลีนเดินแยกออกมาเล็กน้อยเพราะเธอกำลังงอน วายุเดินตามมา “จะไปไหน” เชอลีนตอบห้วน ๆ “เดิน” ไม่เห็นหรือไง “หลงเดี๋ยวก็ร้อง” “ไม่หลง” แต่ไม่ถึงสิบนาที ทั้งคู่ก็หยุดเดินเพราะทางที่เดินมาไม่ใช่เส้นทางเดิมเชอลีนเริ่มมองซ้ายขวา “...” วายุถอนหายใจ “บอกแล้ว” เชอลีนทำหน้าบึ้ง “พี่ก็เดินตามมาทำไม” “แล้วจะให้ปล่อยเธอหลงจริง ๆ ได้ไง” กว่าทั้งสองคนจะหาทางกลับมาที่ฐานก็ใช้เวลาพอสมควร บางครั้งเชอลีนจะล้มก็มีวายุคอยประคอง บางครั้งเธอจนเหนื่อยขี้เกียจเดิน วายุก็ให้เธอขี่หลังของเขา จนในที่สุดก็เจอกลุ่มเพื่อน กระทิงมองทั้งคู่ก่อนยิ้มกว้าง “โอ้โห” แทนไทพูดทันที “มากันสองคน” โซ่ทำหน้าตกใจ“แอบไปเดทกันเหรอ” เชอลีนรีบเถียง “ไม่ใช่! พวกเราหลงทางค่ะ” นะโมยกมือ “ดีเลย” กระทิงประกาศ “กิจกรรมต่อไป” แทนไทชี้ไปที่ทั้งสองคน “เกมคู่รักปลอม ๆ” เสียงเฮดังขึ้นเชอลีนตาโต “ห๊ะ?!” โซ่หัวเราะ “กติกาคือ” นะโมพูดต่อ “ต้องแกล้งเป็นแฟนกันหนึ่งชั่วโมง” ทั้งกลุ่มหัวเราะลั่น วายุถอนหายใจก่อนหันไปมองเชอลีน “ไหวไหม” เชอลีนหน้าแดง “ไม่ไหวก็ต้องไหวมั้ง…” แทนไทตะโกน “เริ่มเย็นนี้ตอนกิจกรรมรอบกองไฟ !!” ช่วงเย็นของวันสุดท้าย ลานกิจกรรมถูกจัดเป็นวงกว้าง นักศึกษาทุกคนมานั่งล้อมกัน เสียงหัวเราะดังครึกครื้นเพราะทุกคนเริ่มสนิทกันแล้วหลังจากอยู่ค่ายมาสองวัน แทนไทยืนถือไมค์ “กิจกรรมสุดท้ายก่อนแคมป์ไฟ!” โซ่ยกกระดาษกติกาขึ้น “เกมคู่รัก” เสียงเฮดังทันที นะโมยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่รอบนี้มีภารกิจเพิ่ม” เชอลีนเริ่มรู้สึกไม่ดี “อย่าบอกนะว่า…” กระทิงพูดขึ้น “คู่ที่จับไว้ตอนบ่ายต้องทำภารกิจ” แทนไทพูดต่อทันที “หอมแก้มกัน” ทั้งลานเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนเสียงกรี๊ดจะดังลั่นเชอลีนตาโต “ห๊ะ?!” โซ่หัวเราะ “ต่อหน้าทุกคนด้วยนะ” วายุที่นั่งข้างเธอถอนหายใจเบา ๆ เชอลีนหันไปมองเขา “พี่…” วายุยักไหล่ “ก็เกม” แทนไทตะโกน “คู่แรก!” หลายคู่เริ่มออกไปทำภารกิจ บางคนเขิน บางคนหัวเราะ บรรยากาศสนุกสนานมาก จนมาถึง “วายุ กับ เชอลีน!” เสียงเชียร์ดังขึ้นทันที ทันใดนั้นวายุก็เอื้อมมือไปจับมือเธอเชอลีนสะดุ้งหัวใจเต้นแรงทันทีวายุยิ้มมุมปาก ก่อนพูดเบา ๆ “อย่าเขิน เรากำลังเล่นเกมอยู่” แต่สายตาของเขากลับดูไม่เหมือนกำลังเล่นเกมเลย “จูบเลย!” “หอมเลย!” เสียงหลาย ๆ คนร้องแซวออกมาเสียงดังลั่น เชอลีนหน้าแดงจัด “ไม่เอา…” โซ่ยกมือ “กติกา” นะโมเสริม “ถ้าไม่ทำต้องโดนลงโทษ” วายุลุกขึ้นยืนก่อน แล้วหันมามองเธอ “มา” เชอลีนเดินออกไปอย่างจำใจ เธอยืนหันหน้าเข้าหาเขาหัวใจเต้นแรงจนตัวเองยังได้ยินวายุโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้ว…จุ๊บ เขาหอมแก้มเธอเบา ๆ เสียงกรี๊ดดังลั่นทั้งค่ายเชอลีนยืนนิ่งเหมือนสมองหยุดทำงาน แทนไทตะโกน “โอ้โห!” โซ่หัวเราะ “มึงยิ้มด้วยนะวายุ!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more