เสียงเพลงในผับยังคงดัง แต่กลุ่มของวายุกำลังทยอยลุกออกจากโต๊ะ เนเน่โบกมือให้ทุกคน
“ขอบคุณสำหรับวันเกิดนะ!”
แทนไทหัวเราะ “เจ้าของผับยังไม่ได้คิดเงินเลย”
ทุกคนเดินออกมาที่ทางเดินหน้าผับ เชอลีนกำลังเดินคุยกับใบหม่อนและแตงกวาอยู่ ทันใดนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนมา
ปึก !! เขาชนไหล่เชอลีนแรงจนเธอเซไปด้านข้าง
“โอ๊ย!” ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร
วายุที่เดินอยู่ข้างหลัง คว้าแขนผู้ชายคนนั้นทันทีแล้วผลักเขากลับอย่างแรง
“เดินไม่ดูทางหรือไงว๊ะ !” น้ำเสียงของเขาเย็นจัด
ผู้ชายคนนั้นทำหน้าหงุดหงิด “ก็ชนแล้วไงวะ!”
แค่นั้น พอวายุขยับเข้าไปใกล้อีกก้าวสายตาแข็งกร้าวอย่างที่ไม่ค่อยมีใครเห็น
“พูดอีกทีสิ”
บรรยากาศเริ่มตึงทันทีโซ่รีบเข้ามาจับไหล่วายุ
“เฮ้ พอแล้ว”
กระทิงก็เข้ามาอีกด้าน “มึง ใจเย็น”
แทนไทส่ายหน้า “อย่าเริ่มเลย”
พวกเขารู้ดีว่าถ้าวายุโมโหจริง ๆ จะหยุดยากแค่ไหน
“พวกมึงไม่เห็นหรือไง มันชนเช
