เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องทุกอย่างเงียบสงบ บนเตียง เชอลีนนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมยาวยุ่งเล็กน้อยจากการหลับลึกทั้งคืน ข้าง ๆ เธอ วายุยังคงหลับสนิทผ้าห่มเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยจนเห็นว่าเขาเหลือเพียง บ็อกเซอร์ตัวเดียวแขนข้างหนึ่งพาดอยู่เหนือศีรษะอย่างสบายเหมือนคนที่นอนหลับเต็มอิ่ม ส่วนแขนอีกข้างหนึ่งนั้นเหยียดยาว โดยมีเชอลีนนอนทับแขนของเขาอยู่ อีกทั้งมือยังพาดไปที่เอวของวายุ
ผ่านไปไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“เชอลีน ตื่นหรือยังลูก” เสียงแม่ดังมาจากหน้าประตูแต่ในห้อง ไม่มีใครตอบ แม่ของเชอลีนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ยัยเด็กคนนี้…เมื่อคืนกลับดึกอีกแล้ว”
เธอหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้ามา ทันทีที่ประตูเปิดสายตาของเธอก็มองไปที่เตียงภาพที่เห็นทำให้เธอ แข็งค้างทันที
บนเตียงลูกสาวของท่าน กำลังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มในสภาพที่มีเพียง เสื้อชั้นในและข้าง ๆ กันนั้น มีผู้ชายร่างสู
