“ชื่ออะไร” พ่อถามเสียงเรียบ
“วายุครับ”
“เรียนอะไร”
“วิศวะครับ”
“เมื่อคืนทำอะไร” คำถามสุดท้ายทำให้ห้องเงียบกริบ
เชอลีนแทบสำลักน้ำลาย วายุเงียบไปเล็กน้อยก่อนตอบ
“ผมเมาครับ” พ่อพยักหน้า
“แล้ว?” วายุตอบตรง ๆ “เชอลีนพาผมมาที่นี่ เพราะเมาและปลุกแล้วแต่ผมไม่ตื่น” แม่ของเชอลีนแทบจะกุมขมับ
พ่อจ้องเขาเขม็ง “แล้วเธอคิดว่าสภาพที่ฉันเห็นเมื่อเช้า…มันคืออะไร” วายุยังไม่ทันตอบเสียงรถก็จอดหน้าบ้าน
ทุกคนหันไปมอง ไม่กี่วินาทีต่อมาชายสองคนในชุดสูทเปิดประตูเข้ามาก่อนตามด้วยชายหนุ่มอีกคน
ใบหน้าของเขาคล้ายวายุราวกับแกะ แต่บุคลิกแตกต่างโดยสิ้นเชิง สุขุม นิ่ง และมีอำนาจอย่างชัดเจนเขาเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน
“สวัสดีครับ” น้ำเสียงสุภาพแต่เย็น “ผมวินเซนโซ่ พี่ชายของวายุ” พ่อของเชอลีนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
ก่อนจะพยักหน้า “เชิญนั่ง”
วินเซนโซ่นั่งลงข้างน้องชายส่วนชายอีกสองคนที่ตามมา แม็กซ์เวล และ อองรี ยืนเ
