เสียงตะโกนของพ่อยังดังสะท้อนอยู่ในบ้าน เชอลีนรีบวิ่งขึ้นห้องทันที
ปัง! ประตูห้องถูกปิดแรงจนกรอบสั่นเธอเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้องเหมือนคนจะระเบิด
“บ้า! บ้าทั้งคู่!”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อ วายุ กดโทรทันที สายดังอยู่ไม่นานปลายสายก็รับ
“ครับ ว่าที่...” วายุตอบกวน ๆ
เชอลีนสวนทันที “พี่วายุ!!” ปลายสายเงียบไป ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ “โห ดุจังว่าที่ภรรยา”
เชอลีนแทบจะระเบิด “หยุดเรียกแบบนั้นเลยนะ!”
“เรียกแบบไหน”
“ว่าที่ภรรยาไง!”
วายุหัวเราะในลำคอ “ก็เธอกำลังจะเป็นนี่”
“ใครจะไปเป็น!”
วายุพูดเสียงนิ่งเหมือนกำลังขับรถเล่น “เธอเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าท้อง”
เชอลีนกำโทรศัพท์แน่น “ฉันพูดเพราะจะช่วยพี่!”
“อ๋อ” เสียงวายุดูขำขึ้น
“ช่วยจนได้หมั้นเลย”
เชอลีนกัดฟัน “พี่ไม่คิดจะช่วยฉันบ้างเหรอ!”
วายุเงียบไปนิด ก่อนตอบเรียบ ๆ “ช่วยยังไง”
“ก็ไปบอกพ่อฉันสิว่ามันไม่จริง!”
วายุหัวเราะเบ
