ลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เช้าวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ นักศึกษาปีหนึ่งจำนวนมากเริ่มทยอยมารวมตัวกันตามที่รุ่นพี่นัดหมายไว้ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงบ่นเรื่องกิจกรรมรับน้องดังระงมไปทั่วบริเวณ
อีกมุมหนึ่งของลาน วายุยืน่นิ่ง สีหน้ายังคงนิ่ง ๆ เหมือนคนอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้า กระทิง โซ่ นะโม และแทนไท ยืนล้อมเขาอยู่แทนไทกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ นะโมก็สะกิดแขนเขาแรงๆ
“เฮ้ย…” นะโมหรี่ตามองไปด้านหน้า
“ดูนั่นดิ” ทุกคนหันตามสายตาไปทันที
และก็เห็น กลุ่มนักศึกษาหญิงห้าคนกำลังเดินเข้ามาที่ลานเกียร์
เชอลีน ใบหม่อน แตงกวา นัทตี้ และเนเน่พวกเธอเดินคุยกันเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนทุกวันแต่สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาอย่างแรงคือ เสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มที่อยู่บนตัวเชอลีน
แทนไทหรี่ตามองก่อนจะหันไปมองวายุ
“เฮ้ย…” เขาพูดช้า ๆ “นั่นเสื้อมึงปะวะ”
โซ่ถึงกับหัวเราะทันที “ชัดเลยไอ้เหี้ย”
นะโมยิ้มกว้าง “เมื่อคืนไป
